to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Από πού πάνε για το μέτωπο;

Σε έναν πόλεμο έχεις τον στρατηγό, τους αξιωματικούς του επιτελείου, τους διοικητές και τους στρατιώτες


Πείτε μου μια σοβαρή μάχη στους πολέμους που κερδήθηκε χωρίς να χρησιμοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα όπλα και όλα τα μέσα. Τα σύγχρονα και τα παλιότερα. Το προσωπικό το εκπαιδευμένο και το ανεκπαίδευτο. Η πρωτοπορία και αυτοί που σέρνονται από πίσω. Όσοι έχουν κότσια και όσοι ταλαντεύονται. Δεν υπάρχει αποτέλεσμα μόνο με τους συνειδητοποιημένους, τους γνώστες, τους σταθερούς. Αυτοί θα πηγαίνουν μπροστά αλλά χρειάζεσαι και όσους ακολουθούν.

Θα μου πείτε, αυτά είναι για τον στρατό. Στην πολιτική είναι διαφορετικά. Λάθος. Οι τακτικές κινήσεις και οι στρατηγικές έχουν κοινούς όρους. Και μη ξεχνάμε τη συσχέτιση πολέμου και πολιτικής πρακτικής: "ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα". Στα περισσότερα κράτη η συγκρότηση των κομμάτων, η επιτελική οργάνωση, η διαδικασία λήψης αποφάσεων, είναι σύμφωνα με στρατιωτικά πρότυπα και αυτά σύμφωνα με μαθηματικά μοντέλα.

Μέτωπο ή ατομικότητα;

Κάποιοι μας λένε, "δεν είναι καιρός για κόμματα και οργάνωση, κανείς δεν τα θέλει". Και εννοούν ότι αυτοί δεν τα θέλουν. Για να ψαρεύουν στα θολά νερά ή για να πουλάνε ακαδημαϊσμό, αυθεντία και σοφία εκ του ασφαλούς. Και δεν εννοώ πως όσοι εκφράζουν πολιτική άποψη θα πρέπει να είναι μέλη κομμάτων αλλά μην πάμε στο άλλο άκρο και θεωρούμε ότι η αδράνεια, η έλλειψη συμμετοχής και η ενατένιση από μακριά είναι φυσικό επακόλουθο και καλοδεχούμενες. Η μη συμμετοχή σε μαζικά προοδευτικά κινήματα / κόμματα αδυνατίζει τις διεκδικήσεις, ωθεί στην ατομικότητα και αυτή με τη σειρά της στην απομόνωση. Η δε απομόνωση των ανθρώπων είναι το ζητούμενο για τις συντηρητικές κυβερνήσεις και τους εργοδότες. Το μοναχό το πρόβατο το τρώει πρώτο ο λύκος.

Προϋποθέσεις

Υπάρχουν προϋποθέσεις για την ένταξη σε ένα μέτωπο; Κανένα πολιτικό μέτωπο δεν μπορεί να δυναμώσει αν δεν προσεταιρισθεί τους αναποφάσιστους αλλά και μέρος των δυνάμεων του αντιπάλου. Αρκεί όσοι έρχονται να αποδέχονται την υπεράσπιση των βασικών αρχών και να έχουν ειλικρινή διάθεση να δώσουν μάχη για τις ανάγκες αυτών που εκπροσωπούνται στο μέτωπο. Και αν δεν συμφωνούν σε όλα; Ας μη συμφωνούν. Και αν ταλαντεύονται; Ας ταλαντεύονται. Και αν έρχονται με βαριά καρδιά; Δεν πειράζει. Και αν βάζουν μπροστά το προσωπικό συμφέρον; Όχι, μέχρις εκεί.

Ο καθένας τον ρόλο του

Σε έναν πόλεμο έχεις τον στρατηγό, τους αξιωματικούς του επιτελείου, τους διοικητές και τους στρατιώτες. Έχεις τους μαχητές της πρώτης γραμμής και την επιμελητεία. Όλοι χρειάζονται. Και αλίμονο αν ο ένας μπερδεύεται στα πόδια του αλλουνού ή διεκδικεί ρόλο που δεν του έχει ανατεθεί. Η μεγαλύτερη αποτυχία υπήρξε κάποτε που ο Μάο κατήργησε (προσωρινά, γιατί κατάλαβε το λάθος του) τους βαθμούς στον κινεζικό στρατό. Θα μου πείτε, στα μαζικά κινήματα και μάλιστα σε αυτά που διεκδικούν την ενίσχυση του αυτόνομου ρόλου του πολίτη υπάρχει ιεραρχία και κάθετη δομή; Μην πάμε στην υπερβολή. Όμως μη φανταστούμε ότι είναι καλό η ανυπαρξία οργάνωσης.

Η σημαία της ανάγκης και του συμφέροντος

Είναι γνωστό ότι τα πολιτικά κόμματα δημιουργούνται για να εκφράσουν συγκεκριμένες ανάγκες και συμφέροντα μέρους της κοινωνίας. Οι συσπειρώσεις πάνω σε τέτοια βάση γίνονται. Και εκεί βρίσκεται το κριτήριο για να μετρηθεί η αξιοπιστία τους. Πολίτες που βρίσκονται σε διάφορα πολιτικά κόμματα μπορεί να συσπειρωθούν γύρω από συγκεκριμένο πρόγραμμα και ηγεσία για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Και αυτό δεν είναι κακό. Μακάρι να ψήφιζαν όλοι σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Τα συμφέροντα, βέβαια, της κοινωνικής τους τάξης και όχι προσωρινά ατομικά ρουσφέτια. Η μείωση των ανισοτήτων, η διατήρηση των κρατικών δομών Υγείας, οι προσιτές τιμές στα κοινά αγαθά (ρεύμα, νερό, τηλέφωνο) είναι τα συμφέροντα που πρέπει να συσπειρώσουν ευρύτερες μάζες, άσχετα τι ψήφιζαν μέχρι τώρα. Τα προοδευτικά κόμματα πρέπει να απευθύνονται σε όσους έχουν κοινά συμφέροντα, όχι απαραίτητα κοινές αντιλήψεις. Όλοι οι εργαζόμενοι είναι καλοδεχούμενοι, με προϋποθέσεις, σε ένα μέτωπο που στοχεύει στη βελτίωση των λαϊκών συμφερόντων. Ο καθένας πρέπει να πάει όπου είναι τα συμφέροντά του.

* Ο Ν. Τόσκας είναι πρώην υπουργός και υποστράτηγος ε.α.

2021 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)