to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

12:30 | 27.07.2019

Πολιτική

ΣΥΡΙΖΑ: Πρόκληση για τη Δημοκρατία μας η κυβέρνηση να φιλοξενεί στους κόλπους της έναν υμνητή της δικτατορίας

Όπως γράφει με αποδεικτικά στοιχεία η Εφημερίδα των Συντακτών στο πρωτοσέλιδό της, ο γενικός γραμματέας Τουρισμού, Κώστας Λούλης, είναι υμνητής της χούντας και του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Αντιδρά ο ΣΥΡΙΖΑ «Ο κ. Μητσοτάκης οφείλει να αποπέμψει άμεσα τον κ. Λούλη».


Όπως γράφει η Εφημερίδα των Συντακτών στο πρωτοσέλιδό της, δεν είναι άγνωστο ούτε παράξενο το γεγονός ότι παραδοσιακά η Ακροδεξιά στη χώρα μας βρίσκει πολιτικό καταφύγιο στο κυριότερο κόμμα της Δεξιάς. Παλαιότερα στον Συναγερμό και την ΕΡΕ, μεταπολιτευτικά στη Ν.Δ. Τι πρωτοθυμηθεί και τι να πρωτοθαυμάσει κανείς από την ιστορία αυτών των κομμάτων; Αποτέλεσαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τους ταγματασφαλίτες και τους ποικίλους συνεργάτες των κατακτητών. Εκεί εξαγνίστηκαν οι συνεργάτες κάθε δικτατορίας και κάθε λογής υποστηρικτές των αντιδημοκρατικών εκτροπών.

Ασφαλώς δεν είναι όλες οι εποχές ίδιες, ούτε τα προδικτατορικά, μεγάλα, δεξιά κόμματα ήταν ίδια με τη μεταδικτατορική συνέχειά τους, τη Ν.Δ. Ωστόσο, το αρχικό συμπέρασμα δεν αλλάζει.

Ο περιβόητος Μανιαδάκης, για παράδειγμα, έγινε μεταπολεμικά βουλευτής της ΕΡΕ και η Ν.Δ. του Κωνσταντίνου Καραμανλή χαρακτήρισε το πραξικόπημα των συνταγματαρχών ως «στιγμιαίο», για να περιοριστούν οι διώξεις στους πρωταίτιους. Για να τη γλιτώσουν, δηλαδή, όλοι οι άλλοι που αποτέλεσαν πολιτικό και εκλογικό στήριγμά της.

Η Ν.Δ. ποτέ δεν έκρυψε το γεγονός ότι παρείχε πολιτική στέγη σε ακροδεξιούς. Εμφάνιζε, όμως, αυτό το γεγονός ως προσφορά προς τη δημοκρατία. Οσο είναι στις γραμμές μας και δεν αυτονομούνται, δεν αποτελούν κίνδυνο, ήταν πάντα το βασικό επιχείρημά της. Στον βαθμό που αυτό αφορούσε απλούς ψηφοφόρους, ήταν σωστό, κατά βάση, επιχείρημα. Τα τελευταία χρόνια, όμως, έχει συντελεστεί μια σημαντική, ποιοτική ανατροπή.

Οι Βορίδης και Γεωργιάδης -και οι δύο με γνωστό ακροδεξιό παρελθόν και παρόν- δεν είναι απλοί ψηφοφόροι της Ν.Δ., αλλά ηγετικά στελέχη. Ο Κυρανάκης, που δεν θεωρεί τους κομμουνιστές Ελληνες, είναι επιλογή του Κυρ. Μητσοτάκη, άμεσος συνεργάτης του και φέρελπις της ηγεσίας. Η υφυπουργός Εργασίας Μιχαηλίδου -που θεωρεί τους αγωνιστές κατά της δικτατορίας «ψυχικά νοσούντες»- είναι και αυτή ένα από τα ανερχόμενα αστέρια του σημερινού κυβερνητικού κόμματος, που ανέδειξε ο σημερινός πρωθυπουργός.

Επιλογή του Κυρ. Μητσοτάκη είναι επίσης και ο γενικός γραμματέας Τουρισμού Κώστας Λούλης, που, όπως αποδεικνύουμε στοιχειοθετημένα σήμερα στο βασικό θέμα μας, είναι υμνητής της χούντας και του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Είναι φανερό πως η Ακροδεξιά δεν έχει βρει απλώς στέγη στη Ν.Δ. Είναι συνδιαμορφωτής της πολιτικής της. Και αυτό είναι ένα άκρως ανησυχητικό γεγονός.

Φιλία με τον Παπαδόπουλο

Όπως τονίζει η Εφ. Συν για το προφίλ του νέου γενικού γραμματέα Τουρισμού, γράφαμε προ ημερών για το προφίλ του κ. Λούλη, γνωστού αλευροβιομήχανου του Βόλου, ο οποίος διορίστηκε -αν και παράτυπα- ως προσωπική επιλογή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη πολιτικός διοικητής του Αγίου Ορους (1989-1991), ενώ είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τον ηγούμενο Εφραίμ, τον οποίο έσπευσε να υποστηρίξει μετά τις διώξεις σε βάρος του για το σκάνδαλο Βατοπεδίου.

Είχε και ευρύτερη εμπλοκή στα εκκλησιαστικά πράγματα, καθώς επί αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου διορίστηκε μέλος της Οικονομικής Επιτροπής της Εκκλησίας της Ελλάδος (1998-2008), ενώ στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές εξελέγη πρώτος δημοτικός σύμβουλος στον Βόλο με το ψηφοδέλτιο του Μπέου (βλ. «Εφ.Συν.», 19.07.2019, «Δίπλα σε Μπέο και Εφραίμ»).

Υπάρχει όμως και μια άλλη πτυχή του προφίλ του Κων. Λούλη. Η φιλία που απέκτησε με τον Παπαδόπουλο όταν ο τελευταίος ήταν στη φυλακή και η υιοθέτηση από τον κ. Λούλη όλης της γνωστής προπαγάνδας υπέρ της χούντας, μέσα από την οποία προσπαθεί να σχετικοποιήσει, με προκλητικό τρόπο, την κατάλυση της δημοκρατίας και τα πεπραγμένα του δικτατορικού καθεστώτος.

Ο θαυμασμός του Κων. Λούλη για τον δικτάτορα Παπαδόπουλο είναι απολύτως εμφανής στο βιβλίο που εξέδωσε το 2015 («Η επιβίωση της Ελλάδας μέσα από διαδοχικά θαύματα», εκδόσεις Ψυχογιός).

Το θέμα ανέδειξε πρώτος ο τοπικός ιστότοπος του Βόλου Magnesia News (21.6.2019). Πράγματι, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο, ο Κων. Λούλης αναφέρεται στη «φιλική προσωπική σχέση» που απέκτησε με τον Παπαδόπουλο όταν άρχισε να τον επισκέπτεται στη φυλακή, κάτι που, όπως λέει, έκανε τακτικά για 9 χρόνια. O κ. Λούλης δηλώνει σήμερα εντυπωσιασμένος από τις συζητήσεις μαζί του, ενώ πείστηκε και για όλα όσα υποστήριζε ο δικτάτορας:

«Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από όσα άκουσα και διασταύρωσα, διαπιστώνοντας πως όλα ήταν τελικά αλήθεια», για να φτάσει να παρουσιάσει μια εξωραϊσμένη εικόνα του Παπαδόπουλου, λέγοντας ότι «ο χρόνος δεν έφτανε για να απορροφήσω τόσα γεγονότα -τα περισσότερα άγνωστα- αλλά και να καταλάβω πως ο πάμφτωχος και προδομένος από στενούς του συνεργάτες, εγκαταλειμμένος από τους ευεργετηθέντες και τιμωρημένος αμείλικτα από τους αντιπάλους του, Γ. Παπαδόπουλος, δεν ήταν όπως τον παρουσίαζαν».

Οσο για τη διασταύρωση, και αυτή ήρθε από τους χουντικούς πραξικοπηματίες: «Για να διασταυρώσω όλα αυτά τα συγκλονιστικά που είχα ακούσει, γνώρισα και μίλησα πολλές φορές με τον Στυλιανό Παττακό, Νικόλαο Μακαρέζο, Ιωάννη Λαδά, Νικόλαο Ντερτιλή, Δημήτριο Ιωαννίδη και Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο, καθώς και με βουλευτές που ήταν στην εξεταστική επιτροπή του «φακέλου» της Κύπρου».

Προπαγάνδα
Ο Κων. Λούλης αναγνωρίζει μεν ότι «μετά την 21η Απριλίου, όπως ήταν φυσικό, περιορίστηκαν οι δημοκρατικές ελευθερίες» και ότι «πολίτες ταλαιπωρήθηκαν και φυλακίστηκαν» -βέβαια με την υποσημείωση... «επειδή δε μπορούσαν να ανεχτούν την αναστολή των δημοκρατικών ελευθεριών στη χώρα»-, αλλά αναπαράγει όλη την προπαγάνδα υπέρ της χούντας περί «σημαντικών επιτευγμάτων», μεγάλης «οικονομικής ανάπτυξης» και «δημιουργίας μιας ευρείας ευημερούσας μεσαίας τάξης», για να μιλήσει για «μια σημαντική μερίδα ικανοποιημένων από το καθεστώς πολιτών».

Κι ενώ λέει ότι «αρκετοί άλλοι αντιδρούσαν στη στέρηση δημοκρατικών ελευθεριών», τελικά πλάθει μια εικόνα λαοπρόβλητου ηγέτη, λέγοντας πως «πολλοί πιστεύουν ότι αν μέχρι το 1971-1972 ο Γ. Παπαδόπουλος διενεργούσε εκλογές, ακόμα και στον ίδιο στίβο με όλα τα παλαιά κόμματα, θα τις κέρδιζε, λόγω της ικανοποίησης των πολιτών τόσο από την οικονομική ευημερία όσο και από την επιστροφή στη δημοκρατική ομαλότητα».

Για το Πολυτεχνείο λέει ότι «μάταια η κυβέρνηση προσπαθούσε να καταρρίψει τα συνθήματα αυτά [σ.σ. Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία], τονίζοντας ότι ποτέ άλλοτε η χώρα δεν είχε τόσο υψηλό οικονομικό επίπεδο, ότι δεν υπήρχε ανεργία, αντίθετα, υπήρχε μεγάλη προσφορά εργασίας, και πως είχε δημιουργηθεί μια ευρεία ευημερούσα μεσαία τάξη» και επιχειρώντας να το απαξιώσει καταλήγει: «Η σύγκρουση της εξουσίας με τον ανθό της ελληνικής νεολαίας ήταν ένα τραγικό γεγονός με απρόβλεπτες συνέπειες, που τελικά μόνο τα συμφέροντα των “προστάτιδων” δυνάμεων εξυπηρέτησαν».

Στην ίδια προσπάθεια απαξίωσης του Πολυτεχνείου εντάσσεται και η φράση: «Δεν καταγγέλθηκε από τη Σύγκλητο κανένας θάνατος φοιτητή στον χώρο του Πολυτεχνείου. Εκτός Πολυτεχνείου, στην ευρύτερη περιοχή, βρήκαν το θάνατο 12 πολίτες», ενώ φτάνει στο σημείο να χρεώσει στο Πολυτεχνείο και την εισβολή στην Κύπρο ρωτώντας: «Θα συνέβαινε η κυπριακή τραγωδία χωρίς την εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου;».

Βέβαια είναι γνωστό ότι -δεν «βρήκαν τον θάνατο»- δολοφονήθηκαν πολύ περισσότεροι πολίτες εκείνη τη βραδιά γύρω από το Πολυτεχνείο, μόνο και μόνο για να διαλυθούν οι λαϊκές συγκεντρώσεις, να απομονωθεί ο χώρος του Πολυτεχνείου και να ανοίξει ο δρόμος στα τανκς.

Αλλά η μεγάλη έγνοια του κ. Λούλη είναι η υστεροφημία του δικτάτορα. «Υπάρχει και η άποψη ορισμένων πως αν ο Παπαδόπουλος φορούσε τον στρατιωτικό του μπερέ “αριστερά”, με την εξάλειψη της ανεργίας και την οικονομική ανάπτυξη που είχε επιτύχει, θα έμενε τελικά στη θετική πλευρά της ιστορίας». Και συνεχίζει: «Είναι γεγονός ότι οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις εξάντλησαν όλα τα περιθώρια τιμωρίας, απορρίπτοντας κάθε ανθρωπιστικό ελαφρυντικό, χωρίς να του αναγνωρίσουν κανένα θετικό στοιχείο κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του».

Το φλερτ
Για να καταλήξει: «Το γεγονός ότι οι κινηματίες αξιωματικοί (sic) βελτίωσαν το επίπεδο της ζωής των Ελλήνων διαχειριζόμενοι συνετά και έντιμα το δημόσιο χρήμα, φυλακίστηκαν και πέθαναν φτωχοί, εκτιμήθηκε τελικά από ελάχιστους. Οι Ελληνες προτιμούν να επιλέγουν οι ίδιοι τους κυβερνήτες τους, ανεξάρτητα αν αυτοί δικαιώνουν τις επιλογές τους ή τους απογοητεύουν, κάνοντας προβληματική την επιβίωσή τους. Πάνω απ’ όλα εκτιμούν την αξία των δημοκρατικών ελευθεριών», λέει με εμφανή πικρία και φλερτάροντας ανοιχτά με τη δικτατορία.

Αλλά βέβαια είναι γνωστό ότι οι πραξικοπηματίες μόνο «συνετά και έντιμα» δεν διαχειρίστηκαν το δημόσιο χρήμα. Η δικτατορία υπήρξε το πιο διεφθαρμένο καθεστώς της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας, με απίστευτη οικογενειοκρατία και τεράστια σκάνδαλα (βλ. Ιός, «Εφτά χρόνια αρπαχτή, Τα ξεχασμένα σκάνδαλα της «εθνοσωτηρίου»», «Ελευθεροτυπία», 25/7/2010).

Οσο για τα δύο αυτά «επιχειρήματα» περί νεκρών εκτός Πολυτεχνείου και περί «έντιμης διαχείρισης», είναι βέβαια το προπαγανδιστικό οπλοστάσιο όλων των φιλοχουντικών από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα.

ΣΥΡΙΖΑ: Πρόκληση για τη Δημοκρατία - Ο κ. Μητσοτάκης οφείλει να αποπέμψει άμεσα τον κ. Λούλη

Στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, ο κ. Μητσοτάκης επανειλημμένα αναφέρθηκε στην οριστική υπέρβαση των "ιδεολογικών συγκρούσεων του 20ου αιώνα" και στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού δίχως κομματικά κριτήρια. Σήμερα, έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε σε τι μεταφράζονται οι αφηρημένες αυτές διακηρύξεις. Όπως αποκαλύπτει πρωτοσέλιδα η Εφημερίδα των Συντακτών, ο Κωνσταντίνος Λούλης, νέος γενικός γραμματέας Τουρισμού, σε πρόσφατο βιβλίο του εξυμνεί την επτάχρονη δικτατορία και δηλώνει ευθαρσώς ότι είχε προσωπικές σχέσεις με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Μια ματιά στο βιογραφικό του κυρίου Λούλη μαρτυρεί ένα πλούσιο παρελθόν στενών σχέσεων με συντηρητικούς εκκλησιαστικούς -διατέλεσε πρόεδρος του συλλόγου φίλων της Μονής Βατοπεδίου- και πολιτικούς κύκλους. Η σημερινή αποκάλυψη έρχεται να επισφραγίσει αυτήν την εικόνα.

Συνιστά πρόκληση για τη Δημοκρατία μας η κυβέρνηση να φιλοξενεί στους κόλπους της έναν υμνητή της δικτατορίας που οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου. Ο κ. Μητσοτάκης οφείλει να αποπέμψει άμεσα τον κ. Λούλη. Είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει τρεις μέρες ύστερα από τους εορτασμούς για την πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Σε κάθε άλλη περίπτωση οι ρητορικές του διακηρύξεις αποδεικνύονται συγχωροχάρτια για τους νοσταλγούς της δικτατορίας των συνταγματαρχών και τις σύγχρονες σκοταδιστικές και αντιδραστικές αντιλήψεις.

*ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ: Δ. Παπαδημούλης για τον νέο φιλοχουντικό ΓΓ Τουρισμού: «Ιδού η φιλελεύθερη κεντροδεξιά του Μητσοτάκη»

Τι απαντά ο Κ. Λούλης

«Όσοι μου ασκούν κριτική, προφανώς δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο μου που συνιστά μια ψυχρή αποτύπωση των δύο τελευταίων αιώνων της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, η οποία περιλαμβάνει και την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών», δήλωσε ο γ.γ. Τουρισμού Κωνσταντίνος Λούλης με αφορμή σημερινό δημοσίευμα στην Εφημερίδα των Συντακτών και σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Και προσθέτει: «Τους όψιμους επικριτές μου, τους παραπέμπω στις δέκα τελευταίες σελίδες του βιβλίου. Εκεί θα βρουν 60 εγκωμιαστικά σχόλια για την αντικειμενική αποτύπωση των ιστορικών γεγονότων από εκπροσώπους ΟΛΩΝ των κομμάτων του ελληνικού κοινοβουλίου, μεταξύ των οποίων και πρώην υπουργών και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως οι κ. Νίκος Τόσκας και Γιάννης Καραγιάννης».

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)