to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Τα «καλά παιδιά» δεν κερδίζουν

Αφού, έλεγαν, η άλλη πλευρά δεν μπαίνει καν στη συζήτηση, δεν έχει νόημα να επιμένεις και επιστράτευαν το κλασικό επιχείρημα περί δυσμενούς συσχετισμού δυνάμεων.


Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να βγάλει το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου από τη ζώνη της ευπρεπούς και χαμηλόφωνης διπλωματίας και να το τοποθετήσει ψηλά στην πολιτική ατζέντα της, πολλοί στην Ελλάδα (κόμματα και δημοσιολόγοι) υποστήριξαν ότι είναι μια επικοινωνιακού χαρακτήρα κίνηση που όχι μόνο δεν θα έχει τύχη, αλλά αντιθέτως θα προκαλέσει προβλήματα στη διαπραγμάτευση γιατί θα εξοργίσει τους Γερμανούς φίλους μας.

Ορισμένοι μάλιστα ισχυρίστηκαν ότι αυτή η πρωτοβουλία θα ενισχύσει το αντιγερμανικό κλίμα στην Ελλάδα (στην ηπιότερη εκδοχή, τη γερμανοφοβία) και θα τροφοδοτήσει τα ανθελληνικά στερεότυπα που έχουν καλλιεργηθεί στη Γερμανία από τους εκεί φανατικούς και ψεκασμένους.

Προς επίρρωσιν των απόψεών τους επικαλούνταν τη σαφή και κατηγορηματική άρνηση της γερμανικής κυβέρνησης να παραδεχτεί ότι υπάρχει ζήτημα πολεμικών αποζημιώσεων και αναγκαστικού δανείου

Αφού, έλεγαν, η άλλη πλευρά δεν μπαίνει καν στη συζήτηση, δεν έχει νόημα να επιμένεις και επιστράτευαν το κλασικό επιχείρημα περί δυσμενούς συσχετισμού δυνάμεων.

Δεν τάσσονταν βεβαίως ανοιχτά υπέρ της γερμανικής θέσης, απλώς ανέφεραν ότι δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή γιατί η Ελλάδα έχει ανάγκη τους Γερμανούς προκειμένου να αντιμετωπίσει το ακανθώδες πρόβλημα ρευστότητας που την πιέζει ασφυκτικά.

Χωρίς πάντως να λένε πότε, κατά τη γνώμη τους, είναι ο σωστός χρόνος για να προσπαθήσεις να λύσεις μια χρονίζουσα εκκρεμότητα, η οποία εκτός από την οικονομική διάσταση έχει και ένα τεράστιο συμβολικό φορτίο.

Η εξέλιξη όμως των πραγμάτων δεν τους δικαίωσε. Η ιστορική έρευνα έφερε στο φως ντοκουμέντα, από τα οποία συνάγεται πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το γερμανικό κράτος όχι μόνον αναγνώριζε στο πρόσφατο παρελθόν το πρόβλημα, αλλά και ότι επιχείρησε με περίεργες μεθοδεύσεις να το φασκιώσει (βλέπε «Ο Ιός» «Το ένοχο μυστικό», «Εφ.Συν.» 9.5.2015).

Επίσης το υποτίθεται αρραγές, ως προς το επίμαχο θέμα, εσωτερικό γερμανικό μέτωπο υπέστη ρωγμές.

Είχαμε τις έστω αμφίσημες δηλώσεις Γερμανών αξιωματούχων (πρόεδρος της Δημοκρατίας), τη δειλή μετατόπιση της καγκελαρίου Μέρκελ από την προηγούμενη αδιάλλακτη θέση, τη φιλική στάση διανοουμένων, του κόμματος των Πρασίνων και της Αριστεράς, πολλά θετικά δημοσιεύματα σε σοβαρά γερμανικά μέσα ενημέρωσης και την παρέμβαση του κορυφαίου δικαστικού Ντίτερ Ντάιζεροτ, ο οποίος είπε ότι όντως υφίσταται θέμα αφού η ελληνική πλευρά δεν έχει παραιτηθεί από τις αξιώσεις της «καθώς δεν εκφράστηκε γραπτώς και δεν υπάρχει παραίτηση διά της σιωπής».

Ετσι σήμερα στη Γερμανία διαμορφώνεται ένα υπολογίσιμο αντίπαλο, στην επίσημη αφήγηση, δέος, που μπορεί να αξιοποιηθεί από την Ελλάδα. Το συμπέρασμα είναι ότι η «συμπεριφορά καλού παιδιού» στις διεθνείς σχέσεις εκλαμβάνεται συνήθως από τον αντίπαλο ως ένδειξη υποταγής.

2019 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)