to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Συντροφική κριτική στο κείμενο των οκτώ

Σε σχέση με την απαιτούμενη επειγόντως προοδευτική συνεργασία, προφανώς προέχει να απευθύνεται στο ΚΙΝ.ΑΛΛ,, αλλά δεν πρέπει να θεωρείται απίθανη η προσέλκυση και άλλων δυνάμεων


Θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέρον το κείμενο των οκτώ συντρόφων που κατέθεσαν και στην πρόσφατη συνεδρίαση της ΚΕΑ για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία. Ας μου επιτραπούν ορισμένες παρατηρήσεις και σχόλια.

Παρατήρηση πρώτη και σημείο κριτικής, ότι στο τέλος του κειμένου δεν υπάρχει ούτε μία γυναικεία υπογραφή.

"Μετασχηματισμός" - "διεύρυνση"

Με βρίσκει σύμφωνο ότι οι οκτώ σύντροφοι επιλέγουν τον όρο «μετασχηματισμός» για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία. Έχω και ο ίδιος δημοσιεύσει άρθρο στην «Αυγή» με τίτλο «Ο διαρκής μετασχηματισμός της Αριστεράς», που είναι και το θέμα τού υπό έκδοση βιβλίου μου. Προσωπικά, εννοώ μια διαδικασία ποιοτική και όχι ποσοτική στην οποία παραπέμπει ο όρος «διεύρυνση». Ποιοτική από την άποψη παραγωγής νέων ιδεών και κυρίως προγραμματικής ανανέωσης για ένα κόμμα που θέλει και μπορεί να ξανακυβερνήσει την χώρα.

Θα έλεγα ότι συμφωνώ και με τις προκλήσεις, όπως παρατίθενται, στις οποίες θα προσέθετα και την ανάγκη ριζικών αλλαγών στο σημερινό ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Κακά τα ψέματα, ριζικές αλλαγές στην Ελλάδα δεν μπορούν να σταθούν χωρίς να υπάρξουν αντίστοιχες στο επίπεδο της Ε.Ε. Ακόμα και το όραμα ενός σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία δεν μπορεί να γίνει πράξη παρά στο επίπεδο της Ευρώπης.

Σε σχέση με την απαιτούμενη επειγόντως προοδευτική συνεργασία, προφανώς προέχει να απευθύνεται στο ΚΙΝ.ΑΛΛ., αλλά δεν πρέπει να θεωρείται απίθανη η προσέλκυση και άλλων δυνάμεων. Με δεδομένη την απλή αναλογική, μεγάλη ευθύνη έχει και το ΚΚΕ να συμβάλει, επανεξετάζοντας τη μέχρι τώρα στάση του. Άλλωστε, οι δύο προοδευτικές κυβερνήσεις που έχουμε σήμερα στην Ε.Ε. είναι της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, όπου και στις δύο μετέχουν ή στηρίζουν οι κομμουνιστές. Μην ξεχνάμε ότι στις χώρες αυτές σημειώθηκαν σοβαρές ανακατατάξεις υπό την επίδραση του φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ, με μετατοπίσεις αριστερότερα των σοσιαλιστικών κομμάτων. Λίγοι, όμως, περίμεναν ότι το πορτογαλικό Κ.Κ. θα αποφάσιζε να στηρίξει κυβέρνηση με τους Σοσιαλιστές.

Εξωτερική πολιτική

Προσθέτω κάποιες παρατηρήσεις σε ό,τι αφορά τις θέσεις των οκτώ για την εξωτερική πολιτική. Στο κομμάτι αυτό, παρατηρώ έναν περιορισμένο ορίζοντα, που καλύπτει μόνο το τρίγωνο Ελλάδα - Τουρκία - Κύπρος. Το παράδειγμα της Συμφωνίας των Πρεσπών αφορά κυρίως τα Βαλκάνια, με τις ιδέες που έχουμε διατυπώσει ήδη από το 1995 (τότε που ο ΣΥΝ του 3% έκανε κυριολεκτικά μεγάλη πολιτική), εννοώ για ένα σχέδιο βαλκανικής συνανάπτυξης και μια βαλκανική οικολογική χάρτα. Υποθέτω ότι όταν οι σύντροφοι μιλούν για τα ελληνοτουρκικά με οδηγό τις Πρέσπες, εννοούν το πνεύμα της ιστορικής συμφωνίας, διότι τα μεγέθη είναι πολύ διαφορετικά και τα προβλήματα δυσεπίλυτα.

Σημαντικότατη υπήρξε η μεσογειακή διάσταση της κυβερνητικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, με καλύτερο παράδειγμα τη συνεργασία των μεσογειακών χωρών-μελών της Ε.Ε.

Στα ελληνοτουρκικά προβλήματα, συμφωνώ απόλυτα με την άποψη της Σίας Αναγνωστοπούλου, η οποία εντάσσει την προσπάθεια επίλυσής τους στο πλαίσιο των σχέσεων Ε.Ε. - Τουρκίας. Πιστεύω πως η ηγεσία της Τουρκίας, κυρίως οι κυρίαρχες οικονομικές δυνάμεις της χώρας και πολύ περισσότερο ο λαός της, των Κούρδων συμπεριλαμβανομένων, εμμένουν στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Αλλά στο σημείο αυτό οφείλω να επισημάνω ότι αυτόν δεν τον επιθυμούν ούτε οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ε.Ε., υπό την πίεση της ανερχόμενης Ακροδεξιάς.

Το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων δεν μπορεί παρά να στηριχθεί σε μια ισορροπία συμφερόντων και όχι εξοπλισμών, μια ιδέα που εισήγαγε η περεστρόικα για τις σχέσεις Σοβιετικής Ένωσης - ΗΠΑ. Θα πρόσθετα ότι η Τουρκία είναι βασικός και αναντικατάστατος εταίρος και για τη διαβαλκανική συνεργασία.

Σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, πράγματι ρίχνει τη βαριά σκιά του και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όχι μόνο μετά το 1974, αλλά και νωρίτερα. Θυμίζω τη σχέση των Σεπτεμβριανών της Πόλης με την έναρξη του ένοπλου αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο το 1955.

Ανάγκη εθνικής στρατηγικής

Καταλήγω με την απουσία μιας έννοιας από το κείμενο των οκτώ συντρόφων και εννοώ την έννοια της εθνικής στρατηγικής. Προφανώς, η εθνική στρατηγική δεν εξαντλείται σε κάποιες διαδικασίες συναίνεσης των πολιτικών δυνάμεων της χώρας μας, όπως πιστεύουν μερικοί, ούτε μπορεί να σημαίνει εξάλειψη των μεγάλων ιδεολογικοπολιτικών διαφορών. Σημαίνει στρατηγική για τη χώρα και με την έννοια αυτή η διεκδίκηση ισότιμης συμμετοχής της Ελλάδας στην Ε.Ε. αποτελεί βασικό συστατικό μιας σύγχρονης εθνικής στρατηγικής. Γενικότερα, για την Ελλάδα του 21ου αιώνα δεν υπάρχει άλλη εθνική στρατηγική από τη στρατηγική της ειρήνης, του διαλόγου και της συνεργασίας με όλες τις χώρες, και ιδιαίτερα με τις γειτονικές, της Τουρκίας και του Ισραήλ συμπεριλαμβανομένων.

Τέλος, προσωπικά συμφωνώ με τον Φώτη Κουβέλη ότι ο ριζοσπαστισμός δεν είναι κάτι το παρωχημένο, αντιθέτως, θα χρειαστεί στον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία ώστε να δράσει αποτελεσματικά, να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει την κοινωνία που βρίσκεται αντιμέτωπη με νέα οικονομική καταστροφή. Και ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τη σημερινή νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι να επιδιώκουμε διαρκώς την αναμέτρηση στο πεδίο των δικών μας κυβερνητικών επιδόσεων. Γι’ αυτό και τα στελέχη μας που βγαίνουν στα κανάλια θα πρέπει να μην αναλώνονται με την επικαιρότητα, αλλά να πηγαίνουν την κουβέντα πάντοτε σε αυτό το πεδίο, όσο και αν είναι δύσκολο να γίνεται αυτό στα συστημικά ΜΜΕ.

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)