to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Στο όνομα της μεσαίας τάξης

Είναι σαφές ότι κατά την περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ οι δυνατότητες των εργαζομένων και των οικογενειών τους, μειώνονται διαρκώς.


Άρθρο του βουλευτή Α΄ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία, Γιάννη Αμανατίδη, στην εφημερίδα «Τα Νέα»

Ένας ευρέως χρησιμοποιούμενος ορισμός για το τι εστί μεσαία τάξη δίνεται από το διεθνή Οργανισμό Οικονομική Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ): στη μεσαία τάξη ανήκουν τα νοικοκυριά με εισόδημα, που κυμαίνεται από το 75% έως το 200%, του διάμεσου ετήσιου εισοδήματος του πληθυσμού κάθε χώρας. Η ΕΛΣΤΑΤ για το έτος 2020 προσδιόρισε το μέσο ισοδύναμο ατομικό εισόδημα της χώρας μας στα 9.993 ευρώ. Συνεπώς, σε ατομικό επίπεδο, η μεσαία τάξη της Ελλάδας κινείται σε ένα εύρος εισοδήματος από 7.500 μέχρι 20.000 ευρώ.

Όμως, το ζήτημα ορισμού της μεσαίας τάξης θίγει και ευρύτερα ζητήματα για το πώς ορίζεται ο πλούτος ή η ανάπτυξη μιας κοινωνίας. Η σχετική συζήτηση ξεκίνησε από τα κλασικά υποδείγματα οικονομικών με αμιγώς ποσοτικούς δείκτες, όπως το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ), πέρασε από μια ενσωμάτωση ποιοτικών στοιχείων όπως το ΑΕΠ κατά κεφαλήν, για να συναντήσει πιο ριζοσπαστικές προσεγγίσεις, με πιο εμβληματικές αυτές του Τζον Ρολς «Θεωρία της Δικαιοσύνης» και του Αμάρτυα Σεν «Ανάπτυξη ως Ελευθερία».

Σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, όμως, οι οικονομικοί δείκτες δεν ενσωματώνουν κοινωνικούς παράγοντες, όπως την ταξική αφετηρία κάποιου που ανήκει στο μεσαίο ή μέσο εισόδημα, τα μέσα παραγωγής ή το κεφάλαιο που έχει στη διάθεσή του, τη δική του αγοραστική δύναμη ή την αξία της εργατικής του δύναμης-ακόμα κι αν αυτή αποτελεί τη μόνη πηγή εσόδων του.


Υπάρχει, επίσης, η διαφορά της αγοραστικής δύναμης του μέσου εισοδήματος (π.χ. μεταξύ Αθήνας και επαρχίας),˙αλλά και πολιτισμικοί παράγοντες, όπως οι εισοδηματικές διαφορές, μεταξύ των δύο φύλων, που επιμένουν. Το 2019, η Ελλάδα βρισκόταν στη χαμηλότερη θέση, μεταξύ των χωρών της ΕΕ, στο δείκτη ισότητας φύλων.


Άρα το ζήτημα ορισμού της μεσαίας τάξης θίγει και ευρύτερα ζητήματα, όπως το πώς ορίζεται ο πλούτος ή η ανάπτυξη μιας κοινωνίας και είναι φανερό πως αποτελεί ένα από τα δομικά στοιχεία της κυρίαρχης οικονομικής αντίληψης, που διευρύνει την κοινωνική ανισότητα, με ραγδαίους ρυθμούς και σε παγκόσμιο επίπεδο.

Στην Ελλάδα, η μεσαία τάξη μοιάζει σαν ένα τεράστιο ακορντεόν, που ανοίγει και κλείνει πάνω στις νότες του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου και σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης καλλιεργεί μια ψευδαίσθηση κοινωνικής θέσης και ευμάρειας, χωρίς αντίκρισμα στην καθημερινότητα και με απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα, όπως συνέβη από το 2011 και μετά.


Ο κ. Μητσοτάκης  θέλησε προεκλογικά να εμφανιστεί ως εκφραστής της και επικαλέστηκε έναν οδοστρωτήρα, που θα της ανοίξει το δρόμο για να στρωθεί το κόκκινο χαλί, από το οποίο θα περνούσε. Και δεν ήταν λίγοι αυτοί που «μάσησαν» το εν λόγω «τυράκι» για να συνειδητοποιήσουν -οι περισσότεροι εξ αυτών- στα δύο χρόνια δεξιάς διακυβέρνησης, πως πιάστηκαν στη φάκα.


Είναι σαφές ότι κατά την περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ οι δυνατότητες των εργαζομένων και των οικογενειών τους, μειώνονται διαρκώς.


Είτε γιατί δεν αντιμετωπίστηκαν αποτελεσματικά οι οικονομικές συνέπειες της πανδημίας. Είτε γιατί η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και την υγειονομική περίθαλψη απαιτούν πλέον περισσότερους πόρους. Είτε γιατί περιστέλλονται εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, περιορίζονται οι ελευθερίες και οι ευκαιρίες ανέλιξης, πέραν,  βεβαίως, του κύκλου των «Αρίστων».


Για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ οι διαχωριστικές ιδεολογικές γραμμές  με τη ΝΔ είναι αδρές και δεν υπάρχουν περιθώρια για αυταπάτες, όταν τα περισσότερα ελληνικά νοικοκυριά ζουν σήμερα μέσα στην ανασφάλεια.


Αντί για καλύτερες δουλειές, έχουμε τη γενίκευση ενός εργασιακού μεσαίωνα και αντί για λιγότερους φόρους, η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια βαθιά ύφεση, στασιμότητα μισθών, μείωση εισοδημάτων και μπροστά σε ένα τεράστιο κύμα ακρίβειας, που πλήττει την αγοραστική δύναμη των εργαζόμενων, των μισθωτών, των αγροτών, των ελεύθερων επαγγελματιών και των συνταξιούχων.


Αυτή την καθημερινότητα κι αυτή την πραγματικότητα  οφείλουμε να ανατρέψουμε προσηλωμένοι στον κόσμο της εργασίας και με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη, έτσι όπως τεκμηριωμένα και με σαφήνεια, εκφράστηκαν οι θέσεις μας, από τον Αλέξη Τσίπρα, στην 85η ΔΕΘ για την προοδευτική κυβερνητική πλειοψηφία, με εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.

tags: άρθρα

2021 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)