to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Όταν ο μετασχηματισμός φιλοδοξεί να γίνει όραμα

«Η πολιτική απαιτεί πολλές φορές και προϋποθέτει το ανάλογο ρίσκο, όταν σημαδεύεις ψηλά, όταν απαιτείς από τον εαυτό σου την υπέρβαση, όταν κοιτάζεις ψηλά και όχι όταν κοιτάζεις από ψηλά την κοινωνία»


Η δημιουργία ενός κόμματος ή μιας πολιτικής παράταξης  πρέπει να είναι πολιτική σύλληψη συγκεκριμένων συγκυριών που το απαιτούν και το περιμένουν. 

Το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών σε σχέση με τις ευρωεκλογές, όταν μέσα σε ένα μήνα το 24% έγινε σχεδόν32%, κατά την άποψή μου είναι ένα σαφές μήνυμα ότι ο κόσμος  ζητάει μια μεγάλη, ενιαία, δημοκρατική  παράταξη, χωρίς εσωτερικούς διαχωρισμούς,  στην οποία θα εμπιστευτεί τις τύχες του και στην οποία θα επενδύσει τις προσδοκίες και τις ελπίδες του, για μια καλύτερη κοινωνία, με λιγότερες κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, με οικονομική δημοκρατία και με οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, με την οργανωτική δομή, που έχει μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος;

Η δική μου βιωματική εμπειρία από το 2012, λέει ότι ο σημερινός, οργανωτικά,  ΣΥΡΙΖΑ και δε θέλει και δεν μπορεί.  Και εξηγούμαι. Το 2012 το πολιτικό  περιβάλλον ήταν εντελώς διαφορετικό. Ένα μεγάλο κύμα ανθρώπων που  αποδεσμεύονταν από διαχρονικά, πολιτικά δεσμά που είχαν με συγκεκριμένα κόμματα,  ζητούσαν να στεγαστούν πολιτικά, προσχωρώντας  στον τότε μικρό ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλωσε και έφτασε να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση και κυβέρνηση. Η οργανωτική του δομή όμως έμεινε η ίδια και οι χιλιάδες των ανθρώπων που στήριξαν, έμειναν ψηφοφόροι, πολιτικά αστέγαστοι. Δεν συστοιχήθηκαν οργανωτικά  στην κοινωνία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις προσπάθειες που έκανε τότε το κόμμα.    

Οι κομματικές οργανώσεις , με όλη την προσπάθεια και τον αγώνα που οφείλει κανείς να τους αναγνωρίσει, επέδειξαν μια δυσανεξία στο να ανοίξουν τις πόρτες και τα παράθυρα του ΣΥΡΙΖΑ σε όσους αναζητούσαν πολιτική  συγκατοίκηση σε αυτόν τον χώρο. Παρά τις προσπάθειες,  η πολιτική ενσωμάτωση των ανθρώπων αυτών απέβη άκαρπη.

Η απόφαση του Συνεδρίου του 2013 να αφαιρεθεί ο τίτλος Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο – που ήταν μια μορφή γέφυρας, με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε στις επιτυχημένες αναμετρήσεις του 2012 και αναδείχτηκε τότε αξιωματική αντιπολίτευση -  επιβεβαιώνει τα ως άνω και αποδεικνύεται σήμερα ότι ήταν πολιτικά ατυχής τουλάχιστον. 

Πηγαίναμε και τότε σε διεύρυνση. Η  άρνηση των κεντρικών οργάνων να επιτρέψουν τη δημιουργία συνδέσμων φίλων του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την Ελλάδα, είναι ακόμα μία μορφή της ενδημούσας δυσανεξίας, η οποία, μεταξύ άλλων,  οδήγησε κι αυτή , κατά την άποψή μου, στο να περιοριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ οργανωτικά και, κατά συνέπεια, να μην μπορέσει να στεγάσει πολιτικά αυτόν τον κόσμο. Αυτόν τον κόσμο που ερχόταν μόνος του και ήθελε να είναι οργανωμένος  σ’ ένα μεγάλο, προοδευτικό και δημοκρατικό κόμμα.

Παρά ταύτα, επειδή ο κόσμος τότε διψούσε για αλλαγή, ξεπέρασε αυτή την κομματική  δυσανεξία που ένιωσε και έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Έτσι είχαμε το φαινόμενο ενός μικρού οργανωτικά κόμματος, αλλά με μεγάλη πλειοψηφία στις κάλπες.

Συνέπεια όλης αυτής της εσωστρέφειας ήταν να μην μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την πλειοψηφία που είχε στην κοινωνία, να θεμελιωθεί και διαχυθεί έχοντας παρουσία στους κοινωνικούς και επιστημονικούς θεσμούς.  

Έτσι νίκησαν οι εμμονές και δεν μπόρεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, πλειοψηφία μέσα στην κοινωνία, να κερδίσει στο βαθμό που θα μπορούσε τις δημοτικές εκλογές του 2014, αλλά δυστυχώς ούτε και τις δημοτικές εκλογές του 2019, υποκύπτοντας στην ίδια λογική της δήθεν «καθαρότητας». Δεν είναι δυνατό να συνεχιστεί μία λογική διαχωρισμού, να θέλουμε δηλαδή έναν κόσμο ως ψηφοφόρους, αλλά να μην έχουν τα ίδια δικαιώματα με εμάς μέσα στο κόμμα. Δηλαδή να ψηφίζουν, να εκλέγουν, αλλά να μην εκλέγονται στο βαθμό που πρέπει.

Διαπραγματευόμαστε τη διεύρυνση και την ίδρυση αυτής της μεγάλης παράταξης, σε ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον.

Μετά την αποτυχία σε 3 εκλογικές αναμετρήσεις (ευρωεκλογές,  αυτοδιοικητικές  και εθνικές εκλογές)  εμείς πλέον πρέπει να πάμε να  βρούμε και να πείσουμε τον κόσμο, ότι είμαστε αποφασισμένοι, με βάση το μεγάλο έργο που κάναμε, τα λάθη που γίνανε και τις αδυναμίες που υπήρξαν, να προχωρήσουμε τώρα όλοι μαζί  στη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα. Ενός φορέα μεστού βιωμάτων, γνώσεων, επιγνώσεων και εμπειριών, με αρχές και με κανόνες,  ικανού  και να υπερασπιστεί τα κοινωνικά δικαιώματα και να εμπνεύσει προσδοκίες και ελπίδες στην  κοινωνία. 

  Οι πολιτικές και κοινωνικές  προκλήσεις στις οποίες καλούμαστε να δώσουμε πειστικές και υλοποιήσιμες  απαντήσεις είναι διαφορετικές, σε διαφορετικό πολιτικό περιβάλλον και σε διαφορετική πολιτική συχνότητα από το 2012 και το 2015.  Έχουν αλλάξει πολλά: 

Οι επιπτώσεις της πανδημίας στις εργασιακές, κοινωνικές, αλλά και προσωπικές σχέσεις

Ο ρόλος των νέων τεχνολογιών (τεχνητή νοημοσύνη και νανοτεχνολογία) που εισβάλλουν και παρεμβαίνουν καθοριστικά στις εργασιακές σχέσεις

Ο ελεύθερος χρόνος του πολίτη

Το νέο ευρωπαϊκό εργασιακό μοντέλο που απειλείται να υποκύψει στη λογική του κόστους της εργασίας

Το ζητούμενο για μια πολιτική Ευρώπη του συν-ανήκειν και του συν-αποφασίζειν

Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος Αμερικής - Κίνας

Η αυτάρκεια της χώρας σε προϊόντα του πρωτογενή τομέα της οικονομίας.

Η αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, στον πολιτισμό

Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας στην παραγωγή αξιόπιστου,  γενόσημου φαρμάκου

Τα εθνικά ζητήματα που απαιτούν αδιαπραγμάτευτη υπεράσπιση της ακεραιότητας και των και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και του Κυπριακού λαού

Η προστασία του περιβάλλοντος απέναντι σε έναν τουρμπο-καπιταλισμό που νοιάζεται για τα κέρδη της στιγμής, αγνοώντας τη μνήμη του παρελθόντος και αδιαφορώντας για τις ανάγκες του μέλλοντος

Το προσφυγικό- μεταναστευτικό, που λόγω της γεωστρατηγικής θέσης  της χώρας, θα είναι πάντα ένα ανοιχτό ζήτημα

Η απειλή να περιθωριοποιηθούν όλο και περισσότερα  τμήματα της κοινωνίας από την ασυδοσία της νεοφιλελεύθερης αγοράς 

Η ελλειμματική δημοκρατία, λόγω του μεγάλου ποσοστού αποχής και αποστροφής των πολιτών προς τα κοινά

Η ευθύνη μας  να μεγαλώσουμε τη σημερινή, καθ’ όλα άξια, νεολαία του κόμματος. Το κόμμα πρέπει να έχει νεολαία, ποσοτικά ανάλογη με το μέγεθός του και με το ρόλο του.

Όλα αυτά τα ζητήματα είναι που καλούμαστε να επεξεργαστούμε, σ ένα νέο πολιτικό πεδίο, χωρίς ενοχοποιήσεις της διαφορετικής άποψης,  απαλλαγμένο από το «εμείς» και οι «άλλοι». Πρέπει στη μάχη της αφιλίας με τη συντροφικότητα να κερδίσει η συντροφικότητα.  ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΟΥΜΕ  ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΦΗΓΗΜΑ, ΟΡΑΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΛΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟ, που θα συνεγείρει την καθισμένη στον καναπέ κοινωνία, τους νέους, τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους επαγγελματίες, τους επιστήμονες, τους αποκλεισμένους, την αποχή, όλους.  Σε ένα κίνημα που απαιτεί και διεκδικεί την κοινωνία των πολιτών και όχι των υπηκόων.

Το κόμμα μας δεν μπορεί να μείνει στην σκληρή, γραφειοκρατική δομή.  Σήμερα δείχνουμε μια εικόνα άνευρη.  Πρέπει οι απαντήσεις που θα δώσουμε στα παραπάνω ζητήματα να έχουν φαντασία, ευρηματικότητα, αξιοπιστία. Πρέπει να αγγίξουν τις σύγχρονες αγωνίες των νέων ανθρώπων. Η Αριστερά δεν μπορεί να μην έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα στους χώρους της νεολαίας. Ακούει ο ΣΥΡΙΖΑ τη σημερινή κοινωνία; Την αφουγκράζεται;

   Οφείλουμε να διαγνώσουμε πολιτικά, όχι μόνο  τα μηνύματα της κοινωνίας, αλλά και το πώς πρακτικά θα μπορέσουμε να μεταπλάσουμε και να μεταρσιώσουμε πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ και οργανωτικά και διαρθρωτικά στη μεγάλη παράταξη που θα στεγάσει όλους τους πολίτες του δημοκρατικού χώρου, εξαφανίζοντας κάθε περιθώριο που μπορεί να δημιουργεί διακρίσεις.

Ο τίτλος που επιχειρείται «ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ»  φοβούμαι ότι θα αποδειχτεί ένας ανώφελος συμβιβασμός. Ότι  δε θα δώσει την απάντηση που οι καιροί απαιτούν για έναν μεγάλο, ενιαίο, δημοκρατικό φορέα. Φοβούμαι ότι θα ενυπάρχει ένας αόρατος διαχωρισμός , τύπου «εγώ είμαι ΣΥΡΙΖΑ κι «ο άλλος  προοδευτική συμμαχία». 

Πιστεύω λοιπόν ότι:

Θα πρέπει με ωριμότητα και με πολιτική γενναιότητα να προχωρήσουμε στη δημιουργία της νέας, μεγάλης, πολιτικής παράταξης, με ένα νέο όνομα, που θα αφήνει πίσω τους όποιους διαχωρισμούς.

Θα πρέπει να προχωρήσουμε στο διορισμό, μέχρι το Συνέδριο, νέων νομαρχιακών επιτροπών, που θα πιστεύουν και θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη και δημιουργία αυτής της παράταξης, αναγνωρίζοντας πάντα με σεβασμό το ρόλο και το έργο όσων προηγήθηκαν στα όργανα αυτά. Τα νέα αυτά πρόσωπα θα πρέπει να πιστεύουν στο άνοιγμα και στη διεύρυνση. Θα τρέξουν και θα παλέψουν γι αυτήν. 

Θα πρέπει τα 600 και πλέον μέλη της ΚΕΑ  που αποτελούν πλούσιο και αξιόλογο στελεχιακό δυναμικό να αξιοποιηθούν επιτέλους: Να  χωριστούν σε τριμελείς επιτροπές, κάθε μία από τις οποίες θα χρεωθεί ένα Δήμο. Και στην περίπτωση μεγαλύτερων Δήμων θα χρεωθούν τον ίδιο Δήμο περισσότερες παρόμοιες  επιτροπές, οι οποίες θα πρέπει να δουλέψουν μέσα σε κάθε Δήμο, αναζητώντας κοινωνικά καταξιωμένα στελέχη του Δημοκρατικού χώρου. Είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια στελέχη και έχουν τη διάθεση να συστρατευτούν. Οι επιτροπές αυτές θα υποχρεούνται να καταθέτουν στην Πολιτική Γραμματεία πρακτικό απολογισμού, με τα πρόσωπα και τις επαφές που είχαν. 

Αυτοί οι άνθρωποι, εάν κεντριστούν πολιτικά και πειστούν ότι μια τέτοια παράταξη τους έχει ανάγκη, αναγνωρίζοντας την χρησιμότητά τους σε μια τέτοια προσπάθεια, είναι σίγουρο ότι θα προσέλθουν στην πλειονότητά τους και θα δώσουν στο νέο σχήμα υψηλά, ποιοτικά, πολιτικά χαρακτηριστικά. 

Με τέτοιους συντρόφους και φίλους, πολίτες διαστρωματωμένους  στην κοινωνία,  είναι βέβαιο ότι θα φτάσουμε το νέο μεγάλο φορέα να έχει οργανωμένα μέλη, σε ποσοστό 10%  των ψηφοφόρων του, όπως θέλουμε. Είναι βέβαιο  επίσης ότι έτσι θα τον θεμελιώσουμε , όχι μόνο στη συνείδηση της πλειοψηφίας του λαού, αλλά και σε όλους τους θεσμούς στους οποίους οφείλει ένα μεγάλο κόμμα, το αντίπαλο δέος της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, να είναι παρών και μπροστά. 

Από τώρα θέλω να ξεκαθαρίσω ότι θα στηρίξω την όποια επιλογή της πλειοψηφίας, όπως κάνω με πίστη και συνέπεια, πάντα. Ωστόσο, οι παραπάνω απόψεις, εκφράζουν την αγωνία μου και μόνο και θέλω να αποτελέσουν μια συμβολή στο γόνιμο,  ενωτικό διάλογο.  

Η πολιτική απαιτεί πολλές φορές και προϋποθέτει το ανάλογο ρίσκο, όταν σημαδεύεις ψηλά, όταν απαιτείς από τον εαυτό σου την υπέρβαση, όταν κοιτάζεις ψηλά και όχι όταν κοιτάζεις από ψηλά την κοινωνία.


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗΣ, μέλος Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)