to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

17:22 | 25.02.2016

πηγή: alterthess.gr

Πολιτισμός

Οι ταινίες της εβδομάδας, από την Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου

Ο κριτικός κινηματογράφου Στράτος Κερσανίδης γράφει κάθε εβδομάδα για το alterthess.gr τις νέες ταινίες που κάνουν πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες


SPOTLIGHT

Σκηνοθεσία: Τομ Μακάρθι
Πρωταγωνιστούν: Μαρκ Ραφάλο, Μάικλ Κίτον, Ρέιτσελ Μακάνταμς, Λεβ Σράιμπερ, Τζον Σλέιτερι, Στάνλεϊ Τούτσι, Μπίλι Κρούνταπ

Ο σκηνοθέτης εμπνέεται από μια αληθινή ιστορία η οποία το 2002 είχε συνταράξει την κοινή γνώμη στη Βοστώνη και όλες τις ΗΠΑ κι έτσι αφηγείται μία  ιστορία η οποία αποκαλύφθηκε ύστερα από 30 χρόνια σιωπής και απόκρυψης. Ήταν ένα σκάνδαλο παιδεραστίας το οποίο κλόνισε τους κόλπους της καθολικής εκκλησίας η οποία προσπάθησε, και το κατάφερε για τρεις δεκαετίες, να παραμείνει κρυφό.

Η αρχή έγινε όταν ήρθε στο φως η υπόθεση ενός ιερέα. Η δημοσιογραφική ομάδα Προβολέας (spotlight) της εφημερίδας Μπόστον Γκλόουμπ (Boston Globe), ξεκίνησε μια μεγάλη και επίπονη έρευνα με σκοπό να αποκαλύψει πως η υπόθεση αυτή δεν ήταν η μοναδική. Υπήρχαν κάποιες ενδείξεις αλλά η δημοσιογραφική ομάδα έπρεπε να ερευνήσει σε βάθος την υπόθεση ώστε να μπορέσει να τις στοιχειοθετήσει. Ένας πραγματικός αγώνας άρχισε και η ομάδα του Προβολέα ήρθε αντιμέτωπη με ένα ολόκληρο σύστημα. Από τη μια οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή η τοπική Αρχιεπισκοπή κι από την άλλη οι προύχοντες της Βοστώνης, οι οποίοι με το επιχείρημα πως πλήττεται το κύρος της πόλης, προσπάθησαν με συντονισμένες ενέργειες να σταματήσουν την έρευνα. Όμως η δημοσιογραφική ομάδα αντιμετώπισε και το δισταγμό, το φόβο, την ντροπή των θυμάτων που τα περισσότερα προτιμούσαν να ξεχάσουν. Όμως ο Γουόλτερ “Ρόμπι” Ρόμπινσον, η Σάσα Φάιφερ, ο Μάικλ Ρεζέντες και Ματ Κάρολ δεν το έβαλαν κάτω. Συνέχισαν και στο τέλος ανακάλυψαν πως το σκάνδαλο παιδεραστίας που ερευνούσαν ήταν πολύ μεγαλύτερο κι από όσο είχαν φανταστεί. Με τα στοιχεία που συνέλεξαν δημοσίευσαν πάνω από 600 άρθρα στην εφημερίδα τους από τα οποία προέκυψε πως τα θύματα ήταν εκατοντάδες και όχι μόνο στη Βοστώνη αλλά σε ολόκληρη τη χώρα! Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: κατηγορήθηκαν 249 ιερείς της Αρχιεπισκοπής της Βοστώνης και 6.427 ιερείς σε ολόκληρες τις ΗΠΑ, με τα θύματά τους να φτάνουν τις 17.259!

Η ιστορία από μόνη της είναι ούτως ή άλλως συγκλονιστική. Το ζητούμενο ήταν εάν και το πως όλο αυτό θα μπορούσε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Παρακολουθώντας την ταινία διαπιστώνεις πως ο σκηνοθέτης έχει τον τρόπο του να μεταφέρει την κλιμάκωση της έντασης. Η δημοσιογραφική έρευνα μοιάζει με θρίλερ, οι δημοσιογράφοι έρχονται διαρκώς αντιμέτωποι με δυσκολίες, με εκβιασμούς με την ίδια τους τη συνείδηση. Κι όσο προχωρούν τόσο η ένταση μεγαλώνει. Ο Τομ Μακάρθι δε χάνεται μέσα στο λαβύρινθο των συνεχών πληροφοριών που πρέπει να δώσει στο θεατή. Και αναφέρομαι σε αυτό επειδή όντως, οι πληροφορίες, τα γεγονότα, τα ονόματα είναι πολλά. Και ο κίνδυνος να βρεθεί ο θεατής με έναν όγκο πληροφοριών στο κεφάλι του τις οποίες δε θα προλάβει να επεξεργαστεί είναι υπαρκτός. Όμως η σκηνοθετική ματιά επιμένει στη σαφήνεια. Τα γεγονότα δίνονται όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρα, δεν πελαγοδρομεί φλυαρώντας.  Δεν επιδιώκει να “χτυπήσει” τη θρησκεία ως τέτοια ούτε να προσβάλει τα θρησκευτικά αισθήματα κανενός. Αυτό που θέλει είναι να αφηγηθεί μια ιστορία και να αναδείξει τον πραγματικό ρόλο της μαχόμενης δημοσιογραφίας: την αποκάλυψη και την ανάδειξη της αλήθειας.

Την ώρα που γράφεται το κείμενο δεν ξέρουμε πόσα από τα 6 Όσκαρ για τα οποία έχει προταθεί η ταινία θα καταφέρει να κερδίσει.

 

ΚΑΥΤΟΣ ΗΛΙΟΣ

ZVIZDAN

Σκηνοθεσία: Ντάλιμπορ Μάτανιτς
Πρωταγωνιστούν: Τιχάνα Λάζοβιτς, Γκόραν Μάρκοβιτς, Νίβες Ιβάνκοβιτς, Ντάντο Τσόσιτς, Στίπε Ράντοτζα, Τρίπιμιρ Τζούρκιτς, Μίρα Μπάντζατς, Σλάβκο Σόμπιν

Tρεις ιστορίες αγάπης σε τρεις διαφορετικές εποχές αφηγείται ο πολυβραβευμένος κροάτης σκηνοθέτης.

Η πρώτη το 1991, λίγο πριν ξεσπάσει ο αιματηρός πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία. Δυο ερωτευμένοι νέοι, θύματα της παράνοιας και του μίσους που κυριαρχεί λίγο πριν από τον πόλεμο. Η δεύτερη δέκα χρόνια μετά, ενώ ο πόλεμος έχει τελειώσει, αλλά όχι και το μίσος. Οι ερωτευμένοι δεν αδυνατούν να ζήσουν τον έρωτά τους.  Η τρίτη άλλα δέκα χρόνια μετά, το 2011. Ο πόλεμος είναι παρελθόν. Οι ερωτευμένοι μπορούν πλέον να κοιταχτούν χωρίς φόβο στα μάτια. Όμωβς η καχυποψία δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς.

Οι τρεις αυτές ιστορίες είναι γυρισμένες στον ίδιο χώρο, με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Όμως οι χαρακτήρες που υποδύονται δεν είναι οι ίδιοι. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί αυτό το ευφυές τέχνασμα αναδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο τις ομοιότητες στις ζωές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι είναι ίδιοι, όποιοι κι αν είναι, όπου και όποτε κι αν ζουν. Ο κάθε ένας και η κάθε μία από εμάς θα μπορούσε να βρίσκεται κάπου αλλού, να ζει σε διαφορετικές συνθήκες να αντιμετωπίζει διαφορετικά προβλήματα. Ο έρωτας με φόντο τον αιματηρό πόλεμο στη γειτονική μας χώρα –χώρες, τώρα πια- ο οποίος δεν υπάρχει στον παρόντα χρόνο αλλά υπονοείται τοποθετούμενος στο μέλλον ή στο παρελθόν.

Μια ταινία συγκινητική, ύμνος στη ζωή και τον έρωτα, που βαδίζοντας χέρι-χέρι αρνούνται να υποταχθούν στο θάνατο. Εξαιρετική ταινία την οποία είχαμε τη χαρά να δούμε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο τμήμα Ματιές στα Βαλκάνια. Με το Βραβείο της Επιτροπής από το τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ των Κανών και με πάνω απ΄λο 15 βραβεία στις αποσκευές της, σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ, ο “Καυτός ήλιος” ήταν η πρόταση της Κροατίας για το Ξενόγλωσσο Όσκαρ. 

2019 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)