to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

8:18 | 27.02.2016

Πολιτισμός

Οι «Ρίζες» συνεχίζονται: 27/2 και 5/3 στο Dancing School

Μια παράσταση που “αιωρείται” ανάμεσα στις παραδοσιακές και σύγχρονες μουσικές και κινητικές φόρμες - Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά.


Το σχετικό δελτίο Τύπου (εδώ το event στο facebook):

Η παράσταση σύγχρονου χορού «Ρίζες», μετά την πετυχημένη της πορεία, φιλοξενείται για λίγες ακόμα παραστάσεις στο Dancing School,
Μεσογείων 294, Αγ. Παρασκευή, χάρτης: https://goo.gl/maps/VG9cwAEGdT32
στις 27 Φεβρουαρίου και 5 Μαρτίου στις 9 μμ.  


Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά.


Κρατήσεις στο τηλ 6932376259



“Πόση ρίζα έχουν τα κλαδιά και πόσα κλαδιά οι ρίζες”, πόσο σύγχρονη φόρμα είναι ο ζωναράδικος και πόσο καρσιλαμά έχει ο χορός μας στον αυτοσχεδιασμό και το contact improvisation”; Μια παράσταση που “αιωρείται” ανάμεσα στις παραδοσιακές και σύγχρονες μουσικές και κινητικές φόρμες.

Χορογραφούν: Παναγιώτης Ανδρονικίδης, Τέτη Νικολοπούλου, Νίκη Στεργίου
Χορεύουν: Παναγιώτης Ανδρονικίδης, Τέτη Νικολοπούλου, Χρύσα Καλλιάφα
Ζωντανή μουσική: Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Ευριπίδης Ζαφείρας
Φωτισμοί: Φαίδων Κωνσταντινίδης
Φωτογραφίες:Φαίδων Κωνσταντινίδης, Μαριάννα Μπολάνο, Πίνδαρος Κανέ
Κουστούμια: Δώρα Σουμαλεύρη
Επιμέλεια παράστασης: Αλέξανδρος Τούσιας
Εικαστική επιμέλεια: Άγγελα Γλύτση
Βίντεο: Κώστας Βάγιας
Βίντεο editing: Δημήτρης Βαλσάμος
Παραγωγή: Εννιάμορφο / Τέτη Νικολοπούλου – ΕLANADISTIKANOYME / Παναγιώτης Ανδρονικίδης

Επικοινωνία:

Τέτη Νικολοπούλου+30 6932 376 259 [email protected]

Παναγιώτης Ανδρονικίδης +30 6940 004 843 [email protected] panandronikidis.blogspot.gr


Για την παράσταση Ρίζες:

Τέτη Νικολοπούλου
Η παράσταση “αιωρείται” ανάμεσα στις παραδοσιακές και σύγχρονες μουσικές και κινητικές φόρμες και είναι μια “ανάγνωση” του τι είναι οι ρίζες για τον καθένα από εμάς. Σε μια εποχή που η μετανάστευση και το προσφυγικό θέμα είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ, η έννοια της “ρίζας” αποκτά μεγαλύτερη διάσταση και η εύρεση του νοήματος της έννοιας αυτής γίνεται υπαρξιακή ανάγκη. Ο ξεριζωμός από έναν τόπο, η προσφυγιά, τα δέντρα, τα βράχια-η ίδια η φύση, τα ακούσματα και οι αφηγήσεις, οι άνθρωποι, οι σχέσεις και το ξύπνημα των αισθήσεων είναι μερικές μόνο από τις έννοιες που μπορεί κανείς να δώσει στη ρίζα. Παρόλα αυτά, όσο κι αν οι ρίζες έχουν να κάνουν με τον τόπο, τις μνήμες και τις αναφορές που έχει ο καθένας από εμάς, είναι σίγουρα κάτι εσωτερικό, βαθύ που όμως κινείται, αλλάζει και μεταβάλλεται. Κινείται “σταθερά” μαζί μας, είναι η αντανάκλαση του εαυτού μας και είναι πάντα εδώ... Για εμάς, που είμαστε χορευτές του σύγχρονου χορού και τους μουσικούς, οι οποίοι δουλεύουμε με το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού, ήταν μία τρομερά μεγάλη πρόκληση να δουλέψουμε το θέμα της “ρίζας”, καθώς το “ ρίζωμα”, η σύνδεση με τη γη αλλά και με τον εαυτό στο εδώ και τώρα, είναι ζητούμενο αλλά και προϋπόθεση στη δημιουργία μιας παράστασης. Άλλωστε στην τεχνική του χορού, όσο πιο βαθιά συνδέεσαι με τη γη τόσο πιο “μακριά” μπορείς να πας, τόσο μεγαλύτερες κινήσεις και μεταφορές στο χώρο μπορείς να κάνεις. Και όσο πιο βαθιά συνδέεσαι με τον εαυτό σου τόσο πιο συνειδητή παρουσία στο εδώ και τώρα της παράστασης μπορείς να έχεις, τόσο πιο ειλικρινής μπορείς να είσαι. Ήταν λοιπόν πολύ αποκαλυπτικό να αντιλαμβανόμαστε ότι όσο σύγχρονη και αν ήταν η ανάγνωση μιας κινητικής ιδέας ή φόρμας η παράδοση, η ρίζα, ήταν πάντα μαζί μας. Και αυτή η παράδοση μας επιτρέπει να είμαστε σύγχρονα στο σήμερα. Αυτή η σχεδόν συνεχής και ταυτόχρονη συνύπαρξη του σύγχρονου χορού με τις παραδοσιακές φόρμες που σχετίζεται με την ειλικρίνεια του σώματος κάνει, πιστεύουμε, την παράσταση να συγκινεί.

Για την παράσταση Ρίζες,
Παναγιώτης Ανδρονικίδης

Σκόρπιες σκέψεις
Ερωτήματα που συνδιαλέγομαι και θέτω και στους θεατές αυτής της παράστασης:

Πώς μπορούμε να μιλάμε για “Ρίζες” σε εποχές ξεριζωμού;
Μήπως το κάνουμε σαν φοβική αντίδραση στην έλευση των προσφύγων από την ανατολή και την Αφρική;
Μήπως σαν αντίσταση στην οικονομική και πολιτιστική παγκοσμιοποίηση;
Ενέχει η λέξη “Ρίζες” μια εθνική σκοπιά πάνω σε αυτό που λέμε “Παράδοση”;
Τι είναι “Ρίζες” για τον καθένα μας;

Οι “Ρίζες” μου είναι πολλά πράγματα. Για να είμαι πιο ακριβής είναι πολλές ταυτότητες.
Είναι οι μνήμες της οικογένειας μου. Από τον Πόντο “ξεριζωμένοι”, έχουν φύγει σε μέρη που το 1917 έγινε η Σοβιετική Ένωση, με πλοίο στη Θεσσαλονίκη. Το 30 γεννήθηκε ο πατέρας μου, μετά προσφυγικός συνοικισμός στην Καλλιθέα. Οικόπεδο στην Νέα Σμύρνη. 1Δωμάτιο, 2ο δωμάτιο, ..

Σίγουρα “Ρίζες” έχουν όλοι οι άνθρωποι από τους παππούδες και γιαγιάδες μέχρι τα παιδιά που παγώνουν στου Αιγαίου τα νερά, “δένδρα ξεριζωμένα”

Ρούσα παπαδιά
Παραδοσιακό Ρούμελης
(καταγραφή: Δόμνα Σαμίου)

Σαν πήρα έναν κατήφορο, για δες, την άκρη το ποτάμι
και το ποτάμι, άντε ρούσα παπαδιά, και το ποτάμι ήταν θολό
και το ποτάμι ήταν θολό, θολό κατεβασμένο
σέρνει λιθά , άντε ρούσα παπαδιά, σέρνει λιθάρια ριζιμιά

σέρνει λιθάρια ριζιμιά, δέντρα ξεριζωμένα
σέρνει και μια, άντε ρούσα παπαδιά, σέρνει και μια γλυκομηλιά
σέρνει και μια γλυκομηλιά, τα μήλα φορτωμένη
κι ανάμεσα, άντε ρούσα παπαδιά, κι ανάμεσα στους κλώνους της

κι ανάμεσα στους κλώνους της, για δες, δυο αδέλφια αγκαλιασμένα
να κλαίει η δό , άντε ρούσα παπαδιά, τα κλαίει η δόλια η Ρούμελη
να κλαίει η δόλια η Ρούμελη, τα κλαίει ο κόσμος όλος
για δέστε τα, άντε ρούσα παπαδιά, για δέστε τα κακόμοιρα

για δέστε τα κακόμοιρα, για δέστε τα καημένα
αν δεν, άντε ρούσα παπαδιά, αν δεν φιλιόνταν ζωντανά

αν δεν φιλιόνταν ζωντανά, φιλιόντα πεθαμένα
για δέστε τα, άντε ρούσα παπαδιά, για δέστε τα κακόμοιρα

Ρίζες φυσικά είχαν και όλοι οι ξεριζωμένοι που φτάνουν μέσα σε βάρκες στα νησιά της Ελλάδας. Είχαν και όλοι οι μικρασιάτες, θύματα του αλυτρωτισμού το ΄22, οι κύπριοι πρόσφυγες του 1974.
Άραγε, οι ξεριζωμένοι αφήνουν τις Ρίζες τους πίσω, εκεί που γεννήθηκαν ή τις κουβαλούν, μπαγκάζι αλλά και στήριγμα στη νέα γη;
Αν κάτι μου λέει η λέξη “Ρίζες” είναι αυτή η απουσία σταθερού εδάφους για να ριζώσω. Είναι οι μνήμες του ξεριζωμού. Είναι η σιγουριά ότι ο νέος ξεριζωμός είναι κοντά.
Είναι και άλλα:
Η σύνδεση με τα δέντρα και με την φύση. Το θαύμα να αναπτύσσεσαι προς τα πάνω αλλά και εσωτερικά – υπόγεια. Να πατάς γερά αλλά και να είσαι ελαστικός στον αέρα.
Να κάνεις αυτή την ιδιότητα σου εργαλείο - άροτρο, για να ανοίγεις νέους δρόμους.
Το να πλέκεσαι με τους άλλους, σαν αλυσίδα σε διαδήλωση, ίδιο βήμα, ζωναράδικος.
Είναι να παίρνεις βαθιά εισπνοή, να καταδύεσαι και να αιωρείσαι στα μπλε φώτα – τη θάλασσα.
Να χορεύεις στον αέρα και αν δεν μπορείς εσύ, να βοηθάς τους άλλους να πετάξουν.
Να περιγελάς τον θάνατο, χορεύοντας τον ερχομό του.

Με γέλασαν τα πουλιά
παραδοσιακό Ανατολικής Ρωμυλίας

Με γέλασαν τα πουλιά,
της άνοιξης τ’ αηδόνια.
Με γέλασαν και μου `πανε,
ποτέ δε θα πεθάνω.

Φτιάχνω κι εγώ το σπίτι μου
ψηλότερο από τ’ άλλα.
Σαράντα δυο πατώματα,
εξήντα παραθύρια.

Στα παραθύρια στέκομαι,
τους κάμπους αγναντεύω.
Βλέπω τους κάμπους πράσινους
και τα βουνά γαλάζια.

Βλέπω το Χάρο που ’ρχεται
καβάλα στ’ άλογό του
Με γέλασαν τα πουλιά,
της άνοιξης τ ’ αηδόνια.

Με γέλασαν τα πουλιά,
της άνοιξης τ’ αηδόνια.
Με γέλασαν και μου είπανε,
ο Χάρος δε με παίρνει.

Μη με παίρνεις Χάρο,
μη με παίρνεις
γιατί δε με ξαναφέρνεις.

 

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)