to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

11:22 | 07.02.2013

πηγή: https://left.gr/94

Πολιτισμός

Οι νέες ταινίες, του Στράτου Κερσανίδη

Ακόμη μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εβδομάδα η τρέχουσα για να πάμε σινεμά. Θα ήθελα πάντως να επισημάνω πως το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Φιλιά εις τα παιδιά» του Βασίλη Λουλέ, δεν τυγχάνει της υποδοχής που της αξίζει αφού προβάλλεται, δυστυχώς σε περιορισμένη διανομή, μόνον στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.


Φιλιά εις τα παιδιά
Σκηνοθεσία: Βασίλης Λουλές

«ΦΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ»

Τραυματικές παιδικές μνήμες

Του Στράτου Κερσανίδη

Μία διαφορετική, και γι’ αυτό ιδιαιτέρως σημαντική, πτυχή του εν Ελλάδι συντελεσθέντος ναζιστικού εγκλήματος, δίνει ο Βασίλης Λουλές, στο θαυμάσιο ντοκιμαντέρ «Φιλιά εις τα παιδιά». Και είναι διαφορετική επειδή το δίνει μέσα από τα μάτια πέντε Ελλήνων Εβραίων επιζώντων του Ολοκαυτώματος, οι οποίοι επέζησαν χάρις στην προστασία που τους παρείχαν Έλληνες Χριστιανοί που τους έκρυψαν. Πέντε παιδιά που επέζησαν την ώρα που οι περισσότεροι συγγενείς τους εξοντώθηκαν στα κρεματόρια. Ιδού, λοιπόν, μία ιστορία σχεδόν άγνωστη την οποία φέρνει μπροστά στα μάτια μας ο Βασίλης Λουλές. Μια ιστορία η οποία ξετυλίγεται μέσα από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες-μνήμες που αφηγούνται μπροστά στο φακό η Ροζίνα Ασσέρ-Πάρδο, ο Σήφης Βεντούρας, η Ευτυχία Ναχμάν-Ναχμία, η Σέλλυ Κούνιο-Κοέν, και ο Μάριος Σούσης. Και εδώ μπορεί να τεθεί το ερώτημα: και τι καινούργιο παρουσιάζουν αυτές οι ματυρίες που δεν γνωρίζαμε ως τώρα; Πρώτα απ’ όλα το ίδιο το γεγονός. Πως, δηλαδή, τα παιδιά αυτά σώθηκαν επειδή τα έκρυψαν χριστιανικές οικογένειες. Αλλά το δεύτερο, και πιο σημαντικό, είναι το στοιχείο της παιδικής ηλικίας. Αυτό εκμαιεύει ο σκηνοθέτης, με τους αφηγητές του να κάνουν μακροβούτι στο χρόνο και να θυμούνται τα γεγονότα μέσα από το πρίσμα μιας απωλεσθείσας –χάριν της επιβίωσης-  παιδικής ηλικίας.
Η όλη διαδικασία μοιάζει με ψυχανάλυση. Οι άνθρωποι ανακαλούν τις μνήμες τους, ξαναθυμούνται τον τρόμο που νιώθει ένα παιδί μπροστά στο ανυπέρβλητο, ξαναθυμούνται τους αγαπημένους που έχασαν, τους ανθρώπους που τους έσωσαν. Κι όλα αυτά συνθέτουν ένα πλέγμα προσωπικής και ιστορικής καταγραφής γεγονότων. Όπως τα έζησαν και όπως τα θυμούνται σήμερα που αγγίζουν τα 80 τους χρόνια, ενώ τότε που τα έζησαν δεν ήταν ούτε 10 χρονών. Και μέσα από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις βγαίνει η παιδική αθωότητα αναμεμιγμένη με το απάυγασμα της σοφίας κάποιων που αντίκρισαν το θάνατο κατά πρόσωπο και κουβαλούν μέσα τους και ένα μέρος ενοχών επειδή αυτοί κατάφεραν να επιζήσουν ενώ οι δικοί τους άνθρωποι δεν είχαν τη δική τους τύχη.


Ο Βασίλης Λουλές σκηνοθέτησε ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ αποτέλεσμα μιας επίπονης και διεξιοδικής έρευνας. Μαζί με τις μαρτυρίες των ανθρώπων παραθέτει σημαντικό και άγνωστο αρχειακό υλικό, από οικογενειακά φιλμ και ντοκουμέντα της εποχής. Αφήνει τους πρωταγωνιστές του να μιλήσουν, καταγράφει τη συγκίνηση τους η οποία μεταδίδεται, χωρίς εκβιασμό, στους θεατές. Η ταινία δεν κραυγάζει, δε δημαγωγεί, δεν καταγγέλλει. Καταφέρνει να μεταδώσει τα μηνύματά της μέσα από τα ίδια τα γεγονότα. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να πλησιάσει τους ίδιους τους ανθρώπους, να τους δώσει το χώρο που χρειάζονται ώστε να όποια μηνύματα να προκύψουν αβίαστα μέσα από τα βιώματά τους.  


Η έρευνα για την ταινία ξεκίνησε το 2006 και αφορμή της ήταν η έκθεση μαρτυριών και ντοκουμέντων «Κρυμμένα παιδιά στην Ελλάδα της Κατοχής» που είχε διοργανώσει το Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδας. Τα γυρίσματα έγιναν από το 2007 ως το 2009 στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα, τα Χανιά και το Άουσβιτς.
Η ταινία «Φιλιά εις τα παιδιά» προβάλλεται στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (Ιερά Οδός 48) και στη Θεσσαλονίκη στο Ολύμπιον από τις 17 Φεβρουαρίου.

Χίτσκοκ
Hitchcock
Σκηνοθεσία: Σάσα Τζερβάζι
Πρωταγωνιστούν: Άντονι Χόπκινς, Έλεν Μίρεν, Σκάρλετ Γιόχανσον, Τζέιμς Ντ’ Άρσι, Τζέσικα Μπιλ, Τόνι Κολέτ, Ραλφ Μάτσιο

Ποιος είναι ο Σάσα Τσαρβάζι ο οποίος ανέλαβε να σκηνοθετήσει μια ταινία με κεντρικό χαρακτήρα τον κορυφαίο Άλφρεντ Χίτσκοκ;
Τον Τζερβάζε, λοιπόν, τον γνωρίσαμε ως σεναριογράφο της ταινίας «The terminal» (Στίβεν Σπίλμπεργκ - 2004) και που σύμφωνα με το βιογραφικό του ξεκίνησε ως ροκ ντράμερ.
Ο εν λόγω, παίρνει το ρίσκο και σκηνοθετεί ένα από τα ιερά τέρατα του παγκόσμιου κινηματογράφου.  Δεν τον βιογραφεία αλλά επικεντρώνεται στα γυρίσματα του αριστουργήματός του «Ψυχώ» (1960) και μέσα από αυτά προσπαθεί να σκιαγραφήσει την προσωπικότητά του και τη σχέση του με τη γυναίκα του και στενή συνεργάτιδά του, Άλμα Ρεβίλ.


Ο Χιτς, λοιπόν, όπως άρεσε στον Χίτσκοκ  να τον αποκαλούν, συλλαμβάνει την ιδέα να μεταφέρει στον κινηματογράφο το βιβλίο που έγραψε ο Πίτερ Μπλοχ. Θεωρεί πως μπορεί να γίνει μεγάλη επιτυχία και επειδή δε θέλει οι θεατές να γνωρίζουν το φινάλε, αγοράζει όλα τα αντίτυπα του βιβλίου που κυκλοφορούν! Και έτσι ξεκινά μια εμμονική διαδικασία, με τον Χίτσκοκ να είναι αποφασισμένος να γυρίσει την ταινία χρηματοδοτώντας την ο ίδιος, αφού η εταιρία του φοβάται μια παταγώδη αποτυχία. Ακόμη και η σχέση του με τη γυναίκα του Άλμα διαταράσσεται εξαιτίας της προσήλωσης του Χιτς στο σχέδιό του, η οποία όμως τον στηρίζει όταν έρχονται τα δύσκολα. Παρακολουθούμε τον Χίτσκοκ να επιλέγει σεναριογράφο, να διαλέγει πρωταγωνίστρια –φυσικά τη ξανθιά Τζάνετ Λι, γνωστή η αδυναμία του στις ξανθιές-, να αγωνίζεται να ξεπεράσει τους σκοπέλους της λογοκρισίας και τέλος να καθοδηγεί και να μοντάρει το αριστούργημά του.


Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία η οποία μας φέρνει σε επαφή με έναν μεγάλο σκηνοθέτη και αποτελεί την αφορμή να ξαναθυμηθούμε τις ταινίες του. Ο Τζερβάζι, πέρα από τα στοιχεία που μας δίνει για τα γεγονότα που συνοδεύουν την ιστορία του «Ψυχώ», δίνει ιδιαίτερη σημασία στην προσωπικόητηα του Χίτσκοκ. Για τις εμμονές του, την τελειομανία του, το όραμά του, την αναζήτηση διεξόδου στο ποτό και το φαγητό, το πείσμα του. Αλλά, φυσικά, και για την αδιαμφισβήτητη ιδιοφυία του που αποζημιώνεται από την τελική δικαίωση μέσα από την επιτυχία της ταινίας.


Μέχρι ένα βαθμό ο σκηνοθέτης τα καταφέρνει, αλλά παρόλα αυτά, η ταινία του δεν είναι αντάξια μιας προσωπικότητας όπως ο Άλφρεντ Χίτσκοκ. Υπάρχει όμως ο Άντονι Χόπκινς ο οποίος δίνει μια συνταρακτική ερμηνεία ως Χιτς. Η Έλεν Μίρεν, ως Άλμα, είναι εξίσου συγκλονιστική. Η Σκάρλετ Γιόχανσον, ως Τζάνετ Λι, ανταποκρίνεται απόλυτα στο ρόλο της. Εκείνος όμως που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής, αλλά δυστυχώς εμφανίζεται ελάχιστα, είναι ο Τζέιμς Ντ’ Άρσι, στο ρόλο του Άντονι Πέρκινς.


Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου
Beasts Of The Southern Wild
Σκηνοθεσία: Μπεν Ζάιτλιν
Πρωταγωνιστούν: Κουβενζχανέ Γουόλις, Ντουάιτ Χένρι

Σε έναν τόπο ανάμεσα στα νερά ζει η 6χρονη Χάσπαπι μαζί με τον πατέρα της. Αποτελούν μέλη μιας κοινότητας η οποία ζει κάτω από το διαρκή κίνδυνο πλημμύρας αλλά αρνείται να μεταφερθεί σε ασφαλή τόπο, παρά τις προτροποές των αρχών. Η καταιγίδα έρχεται, ο τόπος πλημμυρίζει και οι άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν.
Ο σκηνοθέτης φέρνει στην επιφάνεια μνήμες από την καταστροφή που έφερε ο τυφώνας Κατρίνα το 2005. Η αφήγηση είναι έντονα ποιητική και θέτει ζητήματα όπως η οικολογική καταστροφή, η επιβίωση, η ενηλικίωση, οι ρίζες. Λυρισμός και αλληγορία σε μια ταινία η οποία συνοδεύεται από εγκωμιαστικές κριτικές. Προσωπικά θεωρώ πως πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, με πολλές αρετές, αλλά παρόλα αυτά, υπερεκτιμημένη.


Ο Κυνηγημένος
The Expatriate
Σκηνοθεσία: Φίλιπ Στολτζ
Πρωταγωνιστούν: Άαρον Έκχαρτ, Όλγα Κιριλένκο, Λιάνα Λιμπεράτο

Πρώην πράκτορας της αμερικανικής ΚΥΠ, μετακομίζει στο Βέλγιο μαζί με την κόρη του, και εργάζεται ως υπέυθυνος ασφαλείας σε μια μεγάλη πολυεθνική. Ένα πρωί όμως που πηγαίνει στη δουλειά του βρίσκει τα γραφεία κενά, ανακαλύπτει πως όλοι οι συνάδελφοί του έχουν δολοφονηθεί και ο ίδιος δεν νυπάρχει πουθενά! Ένας πληρωμένος δολοφόνος τον κυνηγά να τον σκοτώσει αυτόν και την κόρη του. Ένα αρκετά καλά σκηνοθετημένο θρίλερ, με δράση και σασπένς.  


Μη μου Χαλάς τη Μέρα
The Last Stand
Σκηνοθεσία:Τζι Γουν Κιμ
Πρωταγωνιστούν: Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Τζένεσις Ροντρίγκεζ, Τζέιμι Αλεξάντερ, Πίτερ Στορμάρε, Φόρεστ Γουίτακερ, Ροντρίγκο Σαντόρο, Χάρι Ντιν Στάντον

Ο σερίφης Ρέι Όουενς, πηγαίνει  για να «πατάξει το κακό» στην πιο ήσυχη και γαλήνια συνοριακή πόλη των Η.Π.Α.. Εκεί ο διαβόητος βαρόνος των ναρκωτικών, ο Γκαμπριέλ Κορτέζ ο οποίος αποφασίζει να μετατρέψει μια απλή μεταγωγή φυλακισμένου σε κινηματογραφική απόδραση επικών διαστάσεων.


Πηγή: alterthess.gr

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)