to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Ο αντιτζιχαντισμός των ηλίθιων

Ο θεοκρατικός τρόμος από τη μια, η εθνοφυλετική ανταπόκριση μιας ορισμένης «Δύσης» από την άλλη, που αλλού αξιώνει, αλλού καταφέρνει να ορίζει την κρατική πολιτική· αυτή είναι η μία, η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει και η άλλη.


Στη φωτογραφία το "δαχτυλίδι της ειρήνης" γύρω από τη Συναγωγή στο Όσλο

Στην αρχή της χρονιάς ήταν η επίθεση στα γραφεία του Charlie. Μετά το χτύπημα στη Δανία. Ύστερα ο αποκεφαλισμός 20 Αιγυπτίων κοπτών χριστιανών που είχαν απαχθεί στη Λιβύη. Και προ ημερών η ανατίναξη της κεντρικής βιβλιοθήκης της Μοσούλης, μαζί με την καταστροφή του αρχαιολογικού της μουσείου.

Η ασύμμετρη βία, σήμα κατατεθέν, μέσο και μήνυμα του ανερχόμενου τζιχαντισμού, δεν είναι υπόθεση μόνο της Δύσης. Στον βαθμό δε που την αφορά, δεν πρόκειται για κίνδυνο που έρχεται απ' έξω. Το επιβεβαίωσε η αποκάλυψη της ταυτότητας του αποκεφαλιστή «Τζιχάντι Τζον», γιου αστικής οικογένειας του δυτικού Λονδίνου. Και το είχε δείξει νωρίτερα η ταυτότητα των φτωχοδιάβολων Κουασί, που αιματοκύλισαν το Παρίσι: ούτε αυτοί ήταν «ξενόφερτοι».

Κι όμως, τόσο η ανάγκη να θωρακιστεί ο αραβικός κόσμος μπροστά στην επέλαση των μακελάρηδων όσο και η σημασία να αποσυνδεθεί ο τζιχαντισμός από τις μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές που κατευθύνονται προς την Ευρώπη δεν είναι για όλους κοινός τόπος. Το είχε θυμίσει ο ανεκδιήγητος πρώην πρωθυπουργός αξιοποιώντας την επίθεση στο Παρίσι για προεκλογικούς λόγους, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή, προτού ανακαλύψει τελικά πως κατά βάθος πάντα ήταν Charlie.

Και μολονότι ο κυνικός ρατσισμός δεν απέδωσε τα αναμενόμενα στις κάλπες, λίγο μετά τις εκλογές, ο εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ. συνεχίζει στην πεπατημένη: «Την ώρα που η σοσιαλιστική [σ.σ.: sic] κυβέρνηση της Ιταλίας βγάζει στους δρόμους αστυνομία και στρατό, λόγω του φόβου για χτύπημα από τζιχαντιστές», έλεγε την περασμένη εβδομάδα ο κ. Καραγκούνης, «ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών κ. Πανούσης δηλώνει ότι στόχος του είναι [...]να αφήσει ελεύθερους όλους τους παράνομους μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας».

Στην ίδια ρότα και προχθές, καταγγέλλοντας ότι η κυβέρνηση «θα δώσει ελληνική ιθαγένεια σε 300.000 λαθρομετανάστες». Στο ίδιο βιολί, κι ενώ η Αμυγδαλέζα γίνεται σύμβολο ενός κρατικού εγκλήματος που (επιτέλους) τελειώνει: «Η κυβέρνηση να αποκαταστήσει τη λειτουργία των κέντρων κράτησης και φιλοξενίας μεταναστών και να προχωρήσει στην επαναπροώθησή τους [σ.σ.: των προσφύγων] προς τις χώρες προέλευσής τους»...

Ο θεοκρατικός τρόμος από τη μια, η εθνοφυλετική ανταπόκριση μιας ορισμένης «Δύσης» από την άλλη, που αλλού αξιώνει, αλλού καταφέρνει να ορίζει την κρατική πολιτική· αυτή είναι η μία, η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει και η άλλη. Στη Γαλλία το "Charlie" συνεχίζει -αυτή τη φορά μ' ένα κατακόκκινο εξώφυλλο, τον Πάπα, την Λεπέν και τον Σαρκοζί να κυνηγούν ένα θρασύτατο ημίαιμο που τρέχει με το περιοδικό στο στόμα, και με τη συνέντευξη Βαρουφάκη να δηλώνεται μια ορισμένη στάση μπροστά στα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.

Στη Νορβηγία μια ομάδα μουσουλμάνων κάνει ανθρώπινη αλυσίδα γύρω από τη Συναγωγή στο Όσλο, «το δαχτυλίδι της ειρήνης» -και δηλώνει πως «αν οι τζιχαντιστές θέλουν να χρησιμοποιήσουν βία στο όνομα του Ισλάμ, θα περάσουν πρώτα από πάνω μας». Στην Τουρκία η Μυρτώ, η Έλενα, η Ντίνα και η Έμμυ προσπαθούν να περάσουν προς το Κομπάνι μεταφέροντας ρούχα, φάρμακα και την αλληλεγγύη του ελληνικού κινήματος στις μαχήτριες που έτρεψαν τη φρίκη σε φυγή. Και στην Ελλάδα, στο περιθώριο ενός επώδυνου συμβιβασμού με τους "θεσμούς", μια ομάδα δικηγόρων, γιατρών και αλληλέγγυων φροντίζει αθόρυβα η κόλαση της Αμυγδαλέζας να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα.

Μικρά νεύματα αλληλεγγύης και ελπίδας, ενώ ο χρόνος πυκνώνει παντού, οι αποστάσεις μικραίνουν και οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται -άλλοτε χωρίζοντας τον κόσμο κι άλλοτε φέρνοντάς τον πιο κοντά. Ούτε το ένα, όμως, ούτε το άλλο γίνονται από μόνα τους. Και είναι πάντα ένα στοίχημα σ' αυτή τη δίνη να διασώζονται αυτά τα μικρά νεύματα, που ανήκουν απολύτως στη δικαιοδοσία (την ευθύνη, δηλαδή, και τις δυνατότητες) των "μικρών ανθρώπων".

Σε άλλες εποχές, πολύ πιο ανύποπτες από τη σημερινή, τα νεύματα αυτά ήταν τα σκαλοπάτια για τα μεγάλα άλματα. Τη στιγμή που τα κάναμε, λίγοι το συνειδητοποιούσαν. Αν δεν τα φυλάξουμε σήμερα, θά 'χουμε αφήσει την ελπίδα βορά στις ορέξεις των ηλίθιων. Φυσικά αυτό αφορά τα πάντα.

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)