to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Μια άλλη ευτυχία…

Γνωρίζω καλά την περιοχή γύρω από το παλιό αεροδρόμιο. Ακριβώς απέναντι στις εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά πέταγα τους αετούς μου και λίγο πιο πέρα στο πρότυπο πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής για παιδιά που λειτουργούσε εκεί μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα περίπου έμαθα να κάνω ποδήλατο.


Θυμάμαι να βλέπω από την αυλή της γιαγιάς Αλίκης στο Καλαμάκι -κάθε φορά που με πήγαιναν για να παίξω με τις γάτες της- τα αεροπλάνα που πέταγαν τόσο χαμηλά που νόμιζες ότι μπορούσες να τα πιάσεις. Θυμάμαι, χρόνια αργότερα, τις αλλαγές που έφερε στην περιοχή η μεταφορά του αεροδρομίου στα Σπάτα αλλά και την περίοδο της ανοικοδόμησης των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, τις μπουλντόζες και τα άλλα θηριώδη μηχανήματα, την οπτική απαγόρευση που προκαλούσαν οι ψηλές μάντρες που είχαν τοποθετηθεί για να εμποδίζουν την ορατότητα από τη Λεωφόρο Ποσειδώνος και τα σύννεφα σκόνης που σηκώνονταν καθημερινά μέχρι να φτάσει η ώρα να παραδοθούν τα έργα σε λειτουργία,  λίγο πριν κοπεί η κορδέλα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

Η φρενίτιδα των ημερών εκείνων, το μεγαλοιδεάτικο εγχείρημα, η προπαγάνδα της εκσυγχρονιζόμενης χώρας θόλωνε την κρίση και περιθωριοποιούσε τις ανησυχίες για το αύριο της τεράστιας αυτής έκτασης μέσα στην πόλη. Κάπως έτσι, όλες οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν απέφυγαν συστηματικά τον διάλογο και τη διαβούλευση με επιστημονικούς φορείς αλλά και με την τοπική κοινωνία αναφορικά με την δυνητική αξιοποίηση του χώρου του πρώην αεροδρομίου. Μέσα σ αυτό το κλίμα και με συνοπτικές διαδικασίες απορρίφθηκε η εμπεριστατωμένη επιστημονική πρόταση που κατάρτισε το ΕΜΠ σχετικά με την δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου στο Ελληνικό. Και κάπως έτσι διαψεύδονται επίμονα από τα χείλη θεσμικών εκπροσώπων οι προσδοκίες για επέκταση του μοναδικού ίσως πνεύμονα πρασίνου στα νότια προάστια της Αττικής  καθώς και η προοπτική για τη δημιουργία ενός μητροπολιτικού πάρκου εφάμιλλου του Hyde Park ή του Μητροπολιτικού Πάρκου στη Νέα Υόρκη, αλλά και καλύτερου στην πραγματικότητα, αφού θα έχει το μοναδικό προνόμιο να συνορεύει με την θάλασσα. Δεν με ενδιαφέρουν οι ιστορίες συνομωσίας, όμως πώς μπορεί κανείς να μη σκεφτεί ότι οι αποφάσεις για την εκποίηση είχαν παρθεί πολλά χρόνια πριν και ότι τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας λειτούργησαν ως ικανά προσχήματα για την επίσπευση τους;

Παρακολούθησα λίγα πλάνα από το καρτούν τρισδιάτατο σποτάκι της πρότασης που υπέβαλε στο ΤΑΙΠΕΔ η Lamda Development του Ομίλου Λάτση για την επένδυση στο πρώην αεροδρόμιο. Ωραία χρώματα, πολύ γαλάζιο και πράσινο, πολυτελή εστιατόρια, ξενοδοχεία, πισίνες και 10000 θέσεις εργασίας θα φέρει η επένδυση του αιώνα σύμφωνα με το βίντεο των συστάσεων της.  Με άλλα λόγια λοιπόν, ή, συγκεκριμένα, με τα λόγια των υποψήφιων αγοραστών, είμαστε ήδη στον προθάλαμο ενός επίγειου παραδείσου. Από τις Τζιτζιφιές όπου συνεχίζονται με απρόσκοπτους ρυθμούς οι εργασίες της επένδυσης Νιάρχου μέχρι το Ελληνικό αλλά κι έπειτα στον Άλιμο και στην Βούλα  ολόκληρη η παράκτια ζώνη της Αθήνας θα γίνει μια Κυανή Ακτή, όπου το Ελληνικό θα είναι το αθηναϊκό Μόντε Κάρλο, μιας και στις εγκαταστάσεις του θα λειτουργεί και Καζίνο.

Υπάρχει μία πολύ κοινότοπη ερμηνεία της καταναλωτικής συμπεριφοράς πάνω στην οποία θεμελιώνονται βασικές αρχές του μάρκετινγκ και διαφήμισης: όχι, δε πρόκειται ακριβώς για την διαδικασία εσωτερίκευσης μιας σειράς τεχνητών αναγκών που προβάλλονται με προπαγανδιστικό τρόπο, αλλά μάλλον για την φαντασίωση να επιθυμείς την επιθυμία του Άλλου, κι εν προκειμένω τη συντήρηση της φαντασίωσης της επιθυμίας της επιθυμίας του Άλλου, ήτοι της επιθυμίας για την πολυτελή ζωή του.  Το στοίχημα των διαφημιστών είναι αν θα καταφέρουν να ανανεώσουν το ενδιαφέρον ή την επιθυμία για το νεόπλουτο lifestyle και το σύνθημά τους είναι «χλιδή για το λαό». Σωστή η μεθοδολογία τους, αλλά μάλλον κακή ή χωροχρονική συγκυρία ή αλλιώς το timing, όπως έχει καθιερωθεί να λέγεται. Γιατί ποιοί ακριβώς θα νοιαστούν για αυτή την υλιστική ευτυχία που τους υπόσχονται την στιγμή που αποκλείονται από την πρόσβαση σε δημόσια αγαθά, καθηλώνονται στην ανεργία και στην επισφάλεια και στερούνται ακόμη και την προοπτική του προσωπικού σχεδιασμού για το μέλλον;

Κι όσο για την δημόσια δέσμευση της «μοναδικής» υποψήφιας επενδυτικής εταιρίας να δώσει στιβαρή απάντηση στο φαινόμενο της ανεργίας των νέων ανθρώπων, φαίνεται πως μάλλον σύντομα οι εκπρόσωποί της θα αναγκαστούν να απεκδυθούν τον μεσσιανικό τους μανδύα, όταν θα αποκαλυφθεί ο πραγματικός χαρακτήρας της «εργασίας» που θα προσφέρεται εκεί. Μου έρχονται στο μυαλό  βάρδιες που τελειώνουν αργά το βράδυ και ξαναρχίζουν το πρωί, κυλιόμενα ωράρια, τετράμηνες ή δίμηνες συμβάσεις, άμισθη πρακτική, επιβεβλημένη  ορθοστασία,  πόδια που πονάνε και πρήζονται. Μια απέραντη ιλουστρασιόν ειδική οικονομική ζώνη, η παρουσία της οποίας θα ενισχύσει και θα επεκτείνει περαιτέρω τις υπάρχουσες δομές επισφαλούς εργασίας. Είναι αυτή απάντηση στην ανεργία των νέων; Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο να σκεφτούμε; Μήπως θα έπρεπε να μας φαίνεται και λογικό, σε λίγο καιρό, νέοι άνθρωποι να διαγκωνίζονται για μια τέτοια θέση εργασίας ή ακόμη και να  επιδιώκουν να την κατακτήσουν μέσω της ένταξής τους σε κάποιο πελατειακό δίκτυο;

Εξάλλου υπάρχει και το θλιβερό παράδειγμα της σημερινής διοίκησης του δήμου στα Νότια της Αθήνας που φέρεται, στο πλαίσιο της προεκλογικής του καμπάνιας, να εμφανίζει τη λειτουργία σουπερ μάρκετ μεγάλης αλυσίδας εκεί που προηγουμένως στεγαζόταν εργοστάσιο της περιοχής ως μια «λύση» στην αυξανόμενη ανεργία των νέων ηλικίας 24–35 ετών.

Η απαγόρευση της συμμετοχής σχολείων από το Ελληνικό, την Αργυρούπολη, τον Άλιμο και την Γλυφάδα στο αρχικά προγραμματισμένο για διήμερο διαδημοτικό Φεστιβάλ για το Ελληνικό αποτελεί μία ακόμη έκφραση της  συντονισμένης προσπάθεια κυβέρνησης και ΜΜΕ να φιμώσουν το σημαντικό κίνημα για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα του χώρου του πρώην Αεροδρομίου. Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι το φεστιβάλ είχε προσλάβει πολύ πολιτικό χαρακτήρα. Και πράγματι έτσι ήταν. Γι αυτό είπαν: κρατήστε τα παιδιά μακριά από την πολιτική κι «εμείς» θα παίζουμε παιχνίδια με το μέλλον τους.

Αγαπάμε την ξενοιασιά, τους καφέδες στον ήλιο, τις βόλτες με το ποδήλατο, και κάθε Γενάρη ξεκινάμε να μετράμε αντίστροφα μέχρι το καλοκαίρι και γι αυτό ξέρουμε εκ των προτέρων ότι αυτή την «άλλη ευτυχία» μάταια θα την αναζητήσουμε σε μια ψευτό-Κυανή Ακτή.

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)