to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Μετα-αλήθειες και προ-ψέματα

Οι αντίπαλοί της μάλλον το έχουν πάρει απόφαση και γι’ αυτό προτάσσουν, όπως ο κ. Μητσοτάκης, την υπεράσπιση των χρήσιμων καναλαρχών, ή, όπως οι καθοδηγητές του, την ηθική υπονόμευση της κυβέρνησης απαιτώντας από αυτήν «να κόψει τον ομφάλιο λώρο με την εκλογική της πελατεία και τις ιδεολογικές εμμονές». Δηλαδή, να κάνει τη δουλειά που δεν ευκολύνεται τώρα να κάνει η ΝΔ, σκάβοντας κυριολεκτικά το λάκκο της


Στις αρχές αυτής της εβδομάδας δόθηκαν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα μιας έρευνας της ΕΣΕΕ, η οποία είχε ζητήσει από τα μέλη της να δηλώσουν αν με το νέο ασφαλιστικό σύστημα οι ασφαλιστικές εισφορές που πραγματικά πληρώνουν είναι μεγαλύτερες, ίδιες ή μικρότερες από ό,τι με το προηγούμενο σύστημα. Τα ποσοστά που προέκυψαν ήταν σύμφωνα με τις προβλέψεις του αρμόδιου υπουργείου. Συγκεκριμένα, 80% περίπου δήλωσαν ότι καταβάλλουν μικρότερες εισφορές (εκ των οποίων οι μισοί σχεδόν κατά πολύ μικρότερες), 10% τις ίδιες και μόνο το υπόλοιπο 10% ότι καταβάλλει μεγαλύτερες.

Η είδηση αυτή θα είχε ελάχιστη σημασία, αν δεν είχαν προηγηθεί μήνες και μήνες επίμονης προπαγάνδας από όλα τα συστημικά μέσα, σύμφωνα με την οποία το νέο ασφαλιστικό σύστημα λήστευε όλους τους επαγγελματίες αναγκάζοντάς τους να πληρώσουν εξοντωτικές ασφαλιστικές εισφορές. Το πανομοιότυπο σλόγκαν στο οποίο κατέληγαν όλα τα καθοδηγημένα δήθεν ρεπορτάζ όλους αυτούς τους μήνες, ήταν ότι «από τα 10 ευρώ που βγάζει ένας επαγγελματίας, φόροι και εισφορές του αφαιρούν τα 8».

Αυτά, λοιπόν, τα συστημικά μέσα, που φόρτωναν με τόνους προπαγάνδας τα μυαλά μας τόσους μήνες, έκαναν πως δεν άκουσαν τίποτε για την είδηση αυτή. Ούτε στα ψιλά δεν ένιωσαν την ανάγκη να την περάσουν. Το αποτέλεσμα είναι πως κι εσείς που διαβάζετε αυτές τις αράδες, το πιθανότερο είναι ότι συναντάτε για πρώτη φορά αυτή την είδηση. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών έχει μείνει με την εντύπωση που γαλβάνιζε το μυαλό τους επί μήνες και μήνες. Αυτή είναι η αλήθεια γι’ αυτούς.

Στην εποχή της μετα-αλήθειας

Αυτές είναι οι πραγματικές συνθήκες μέσα στις οποίες είμαστε αναγκασμένοι να αναζητήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει, να αποτιμήσουμε τα πραγματικά στοιχεία και να ερμηνεύσουμε την τοποθέτηση όλων των πλευρών απέναντι σε αυτά. Θα πρέπει, δυστυχώς, να σημειώσουμε εδώ ότι το δύσκολο αυτό έργο συχνά δεν διευκολύνεται και από την πλευρά της κυβέρνησης. Γιατί και το μέγαρο Μαξίμου παρασύρεται στη λογική τού επικοινωνιακού χειρισμού μέσω νον πέιπερ και δεν επιλέγει πάντοτε την άμεση και ψύχραιμη πληροφόρηση.

Αν, λοιπόν, έτσι έχουν τα πράγματα για τα σχετικά μικρότερης σημασίας ζητήματα, φανταστείτε τι συμβαίνει με τα κρισιμότερα, όπως η διαρκής διαπραγμάτευση και αξιολόγηση. Χρειάζεται να εντείνουμε στο έπακρο την προσοχή μας, προκειμένου να συναγάγουμε ασφαλή συμπεράσματα από την κατάληξη της συνεδρίασης της Ευρωομάδας την περασμένη Δευτέρα.

Μετά την Ευρωομάδα τι;

Ένα πρώτο συμπέρασμα, πάντως, που μπορεί να συναχθεί, είναι ότι κανένα από τα εμπλεκόμενα μέρη δεν φαίνεται να επιθυμούσε το αδιέξοδο ή την απειλή αδιεξόδου. Στο ίδιο συμπέρασμα οδηγεί και η συνάντηση Λαγκάρντ-Μέρκελ. Ο καθένας για τους λόγους του δεν το επιλέγει. Ταυτόχρονα, όμως, με βάση το συσχετισμό δύναμης, κανείς δεν αποποιείται την υποχρέωσή του να αποκομίσει από την επιλογή αυτή —και ιδίως από την εξειδίκευσή της— τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη. Τα οποία, ωστόσο, δεν εξασφαλίζονται πάντοτε χωρίς υποχωρήσεις ή ελιγμούς.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα που προκύπτει, είναι ότι όλες οι πλευρές των δανειστών έδειξαν να έχουν πραγματική πολιτική ή, έστω, επικοινωνιακή ανάγκη να παρουσιάσουν ένα πρόσωπο με απαλυμένα τα χαρακτηριστικά της λιτότητας και με τονισμένο το ενδιαφέρον για την τόνωση της οικονομικής ανάκαμψης. Σ’ αυτή τη συγκυρία η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται πως κατάφερε την υποχώρηση από την αρχική θέση της «ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα» και μάλιστα προνομοθετημένα να τη μετατρέψει σε κατ’ αρχήν συμφωνία για αντισταθμιστικά μέτρα ελάφρυνσης έναντι κάθε επιβάρυνσης που μπορεί να προκύψει από τις απαιτήσεις των (ή μέρους των) δανειστών. Συμφωνία που συνοδεύεται και από την ανάληψη υποχρέωσης εκ μέρους της Κομισιόν να χρηματοδοτηθεί ένα πρόγραμμα ενίσχυσης της απασχόλησης ύψους 3 δισ ευρώ.

Από εκεί και πέρα, τα περισσότερα από τα ζητήματα στα οποία θα εξειδικευτεί αυτή η κατ’ αρχήν συμφωνία, παραμένουν ανοιχτά σε μια σκληρή διαπραγμάτευση, που θα έπρεπε να είχαμε ήδη συνειδητοποιήσει ότι δεν σταματάει ουσιαστικά ποτέ.

Αλλαγή δεδομένων και για τον αντίπαλο

Δεν γνωρίζω κάποια έγκυρη θεωρία συμβιβασμών, με την οποία θα μπορούσαμε να αποτιμήσουμε με ακρίβεια τον συγκεκριμένο συμβιβασμό. Πάντως, αν πάρουμε σαν κριτήριο το κλασικό ερώτημα κατά πόσο ο συμβιβασμός προωθεί τις επιδιώξεις τού συμβιβαζόμενου, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι αντίπαλος της σημερινής κυβέρνησης δεν είναι αποκλειστικά οι δανειστές, αλλά και εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις με πρώτη και καλύτερη την αξιωματική αντιπολίτευση. Όχι μόνο γιατί είναι έτοιμες να ικανοποιήσουν και τις πιο ακραίες απαιτήσεις των δανειστών και να παλινορθώσουν τα ελάχιστα κομμάτια του καθεστώτος της διαπλοκής που έχουν θιγεί, αλλά και γιατί η δική τους επικράτηση είναι προϋπόθεση για μια τέτοια ανατροπή.

Μία, λοιπόν, από τις άμεσες επιπτώσεις της κατ’ αρχήν συμφωνίας είναι ότι αφόπλισε τη μητσοτακική εκλογολογία, που είχε εγκατασταθεί στον πυρήνα της στρατηγικής της. Ετσι, δίνεται περισσότερος χρόνος στην κυβέρνηση να προχωρήσει νομοθετικές και όχι μόνο πρωτοβουλίες που αντιστρατεύονται τα σχέδια των αντίπαλων πολιτικών δυνάμεων, αδυνατίζουν τα ερείσματά τους, ενώ ενισχύουν τη φυσιογνωμία της σαν κυβέρνηση που νοιάζεται γι’ αυτούς που έχουν ανάγκη στήριξης ή προστασίας. Από αυτή την άποψη, το περιστατικό που προτάξαμε δεν ήταν απλώς μια καλή ευκαιρία για εισαγωγή στο θέμα.

Οι αντίπαλοί της μάλλον το έχουν πάρει απόφαση και γι’ αυτό προτάσσουν, όπως ο κ. Μητσοτάκης, την υπεράσπιση των χρήσιμων καναλαρχών, ή, όπως οι καθοδηγητές του, την ηθική υπονόμευση της κυβέρνησης απαιτώντας από αυτήν «να κόψει τον ομφάλιο λώρο με την εκλογική της πελατεία και τις ιδεολογικές εμμονές». Δηλαδή, να κάνει τη δουλειά που δεν ευκολύνεται τώρα να κάνει η ΝΔ, σκάβοντας κυριολεκτικά το λάκκο της.

tags: άρθρα

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)