Το τεχνικό κλιμάκιο των δανειστών έφυγε αφήνοντας εντολές για δεκάδες καινούργια μέτρα που πρέπει να παρθούν. Τα πιο σημαντικά αφορούν το ασφαλιστικό, τις ομαδικές απολύσεις καθώς και διάφορες κανονιστικές ρυθμίσεις, άσχετες με τα δημοσιονομικά, που εξυπηρετούν διάφορα ισχυρά συμφέροντα.

Στα μέσα Σεπτεμβρίου θα έρθουν τα μεγάλα αφεντικά της τρόικας. Θα ακολουθήσει ένας δεύτερος γύρος αγριάδας και εκβιασμών, και όταν όλα θα είναι έτοιμα, θα μαζευτούν σε ένα νομοσχέδιο άπειρων άρθρων, που θα προωθηθεί στη Βουλή με διαδικασίες κατεπείγοντος. Ενδεχομένως, θα υπάρξουν επιμέρους διαφοροποιήσεις σε επιμέρους θέματα, που θα προβληθούν λίγο από τα κανάλια. Τελικά όμως, όλα θα ψηφιστούν με λίγο παραπάνω από 150 βουλευτές, και ένας νέος γύρος διάλυσης της κοινωνίας θα έχει ολοκληρωθεί.

Αν το σχέδιο είναι γνωστό, θα πρέπει να υπάρχει και το αντισχέδιο. Τις προηγούμενες φορές που επαναλήφθηκε η ίδια ακριβώς ρουτίνα, οι αντιμνημονιακές δυνάμεις δεν κατάφεραν να επηρεάσουν την έκβαση της υπόθεσης. Επομένως, θα χρειαστεί νέος σχεδιασμός, με διόρθωση ή διαφοροποίηση της αντιπολιτευτικής τακτικής.

Αυτή τη φορά η αντιπολίτευση διαθέτει ένα ισχυρό όπλο, που είναι ο ορίζοντας της προεδρικής εκλογής. Η κυβέρνηση καταλαβαίνει ότι αν δεν καταφέρει να θέσει υπό τον έλεγχό της 180 βουλευτές, θα αναγκαστεί να πάει σε εκλογές, και τότε όλα αυτά που θα έχει ψηφίσει, θα ξεπληρωθούν με μια βαρύτατη ήττα. Επομένως, σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει να κάνει δύο πράγματα. Το ένα είναι να «δέσει» όσο γίνεται το μέτωπο των 120 βουλευτών, ώστε να είναι σαφές ότι οι εκλογές είναι αναπόφευκτες. Αυτό δημιουργεί πολύ σοβαρά προβλήματα στα κυβερνητικά κόμματα, απορυθμίζοντας το εσωτερικό τους, τις μεταξύ τους ισορροπίες και τις σχέσεις της κυβέρνησης με την τρόικα. Το δεύτερο που έχει να κάνει είναι να διευρύνει την ατζέντα του μετώπου καλύπτοντας όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με το Μνημόνιο.

Η γραμμή της ευρύτερης αντιμνημονιακής συμπόρευσης, που επεξεργάστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις ευρωεκλογές, φάνηκε να αποδίδει. Για πρώτη φορά, στην περίπτωση της «μικρής ΔΕΗ», η κυβέρνηση αισθάνθηκε πραγματική πίεση, εμφάνισε ρήγματα και αναγκάστηκε να καταφύγει σε εξόφθαλμες θεσμικές εκτροπές. Στην περίπτωση των αιγιαλών, κερδήθηκε ακόμα μια μικρή μάχη, καθώς η συζήτηση του νομοσχεδίου αναβλήθηκε για τις 20 Αυγούστου. Μια τακτική που κερδίζει, πρέπει να κλιμακωθεί σωστά, περνώντας από το επιμέρους στο ευρύτερο και αποκτώντας συνολικά αντιμνημονιακά χαρακτηριστικά, έτσι ώστε να συσπειρώσει γύρω της τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

Υπάρχει φυσικά και ο αγώνας στο κοινωνικό πεδίο. Από την εποχή των «Αγανακτισμένων» και μετά, το μαζικό κίνημα δεν έχει καταφέρει πολλά πράγματα και ο κατακερματισμός κυριαρχεί. Το συνδικαλιστικό κατεστημένο διατηρεί τον έλεγχο της κατάστασης, δίνοντας έναν αγώνα για τα μάτια του κόσμου. Διατηρούνται όμως όρθιες οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών γιατί βρίσκονται διαρκώς σε κίνηση και έρχονται σε επαφή με τον αντίπαλό τους. Χτίζουν συμμαχίες, δημιουργούν γεγονότα και καινοτομούν στις μορφές δράσης τους. Νά λοιπόν μπροστά μας ένα υπόδειγμα αποτελεσματικότερου αγώνα, όχι για να το χειροκροτήσουμε, αλλά για να δούμε πώς μπορεί να γενικευτεί.

Η τακτική του «ώριμου φρούτου», όσο επαναστατικά και αν την διατυπώσει κανείς, δεν αρκεί πλέον για να κυνηγήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τους στόχους του. Βρισκόμαστε στο κομβικό σημείο όπου η Αριστερά, για να γίνει πιο αποτελεσματική, πρέπει να βγει από τα καλούπια της, τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Οι καιροί δεν μας περιμένουν.