to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Κώδικας Μετανάστευσης: Κυβερνητική κρίση υπό την πίεση της Αριστεράς

«Για το ΠΑΣΟΚ, τα δικαιώματα δεν είναι αυταξία, αλλά “πλυντήριο”: το μόνο πεδίο διαφοροποίησής του από τη ΝΔ, εν μέσω πλήρους ταύτισής του στην “κυρίως” ατζέντα που ορίζουν τα μνημόνια»


Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Μέχρι και τις αρχές της εβδομάδας, ο Κώδικας Μετανάστευσης ήταν, για την κυβέρνηση και τα φιλικά της ΜΜΕ, ένα θέμα-μη θέμα. Για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, το ζήτημα έμπαινε για πρώτη φορά με όρους κοινωνικής ένταξης, έστω άτολμης και λειψής, συνεπώς δεν προσφερόταν για πολιτική εκμετάλλευση. Τα οικεία τους ΜΜΕ, λοιπόν, αρκούνταν να παρουσιάζουν μια εικόνα συναίνεσης κυβέρνησης-ΣΥΡΙΖΑ, αποσιωπώντας την κριτική για τις αντιφάσεις του νομοσχεδίου, εξαιτίας των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε “παρών”. Κι ύστερα, στο και πέντε δηλαδή της διαδικασίας, ήρθε (και έφυγε, και ξαναήρθε) η τροπολογία Μπαλτάκου-Μιχελάκη. Κι έτσι, ακόμα και το ακροδεξιό προπαγανδιστικό Αntinews έφτασε να μιλά “κυβερνητική κρίση” – και δη στο πιο οικείο γήπεδο για τους κυβερνητικούς κύκλους που εκπροσωπεί.

Η κυβερνητική κρίση ήταν, κατ΄ αρχάς, αποτέλεσμα της ομηρίας της κυβέρνησης στην ίδια της τη στρατηγική. Μπαλτάκος και Μιχελάκης εκπαραθύρωσαν τον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών, επιχειρώντας να υπονομεύσουν ακόμα κι αυτό το λειψό βήμα προς την κοινωνική ένταξη των μεταναστών που επιχειρούσε ο νέος Κώδικας.  Εκβιάζοντας λοιπόν την προσάρτηση του ΠΑΣΟΚ στο έδαφος της ακροδεξιάς (τι άλλο ήταν η απόπειρα θεσμοποίησης της ρατσιστικής κρατικής βίας;), το “βαθύ Μαξίμου” έφερε εκπρόθεσμα την υποτιθέμενη “βελτίωση” του άρθρου 19: Μια “βελτίωση” απολύτως άσχετη με το άρθρο (που ορίζει ποιοι δικαιούνται άδεια διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους), άσχετη με ολόκληρο το νομοσχέδιο κι όσα συζητούνταν ένα μήνα τώρα στην Επιτροπή της Βουλής, και κυρίως, άσχετη με τις συστάσεις των πλέον αδιάβλητων αρχών για την αντιμετώπιση της ασυλίας που απολαμβάνουν κρατικά όργανα όταν αυθαιρετούν ή εγκληματούν σε βάρος μεταναστών.

Η κυβερνητική κρίση δεν μπορεί να πιστωθεί στο ΠΑΣΟΚ. Στη συζήτηση της Πέμπτης, Κουκουλόπουλος και Κακλαμάνης βιάστηκαν να υποβαθμίσουν την τροπολογία Μιχελάκη-Μπαλτάκου ως “διαδικαστικό ζήτημα”, προκαλώντας την αντίδραση της Μαρίας Ρεπούση (“όσο σας έχουν δεδομένους, αυτά και χειρότερα θα σας κάνουν”). Αλλά και υποσκελίζοντας τον Κ. Τριαντάφυλλο, που μίλησε για παραβίαση ακόμα και της αστικής δημοκρατίας. Μέριμνα των δύο βουλευτών ήταν να τα βάλουν ...με τον ΣΥΡΙΖΑ, που “δημιουργεί τεχνητή ένταση”, και να στηρίξουν τον εκπαραθυρωμένο Λ. Γρηγοράκο, ως υπουργό μιας ομονοούσας, υποτίθεται, κυβέρνησης. Ήταν εξάλλου το ΠΑΣΟΚ που, ήδη από τη συζήτηση στην Επιτροπή, έδινε διά του Π. Ρήγα τη μάχη κατά των “παράνομων μεταναστών” (σε ένα νομοσχέδιο περί κοινωνικής ένταξης...), αφήνοντας μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ να επιμένει για ένα νέο νόμο περί ιθαγένειας, που να διατηρεί το θετικό κεκτημένο του νόμου Ραγκούση. Ενδεικτικά, το μόνο που υποστήριξε το ΠΑΣΟΚ όσον αφορά την ιθαγένεια, ήταν αιφνιδιαστική τροπολογία για τη μη λήψη ιθαγένειας από μετανάστες με ποινή σε αναστολή...

Η κυβερνητική κρίση, λοιπόν, πρέπει να πιστωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν χάρη στο δικό του αίτημα για ονομαστικη ψηφοφορία, για να μην περάσει η τροποποίηση του άρθρου 19, που η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσύρει από την ψηφοφορία επί των άρθρων ολόκληρο το άρθρο 19, προκειμένου να διαχειριστεί την κρίση, και τελικά να φέρει προς ψήφιση αναθεωρημένη εκδοχή του άρθρου την ερχόμενη εβδομάδα. 

Για την τελική έκβαση, πολλά θα εξαρτηθούν από τη στάση του ΠΑΣΟΚ, το σθένος του οποίου μπροστά σε άθλιες κυβερνητικές μεθοδεύσεις δεν είναι αυτό για το οποίο φημίζεται. Ειδικά σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, το ίδιο έχει να αντιμετωπίσει μια αντίφαση. Για το ΠΑΣΟΚ, τα δικαιώματα δεν είναι αυταξία, αλλά “πλυντήριο”: το μόνο πεδίο διαφοροποίησής του από τη ΝΔ, εν μέσω πλήρους ταύτισής του στην “κυρίως” ατζέντα που ορίζουν τα μνημόνια. Την ίδια στιγμή, ΠΑΣΟΚ εκτός κυβέρνησης δεν υπάρχει – εξ ου και η ρήξη με την πιο αντικοινωνική Δεξιά από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα δεν είναι ποτέ πλήρης. Η πρόσφατη κριτική Ραγκούση σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, για την τροπολογία που κατάργησε την ψήφο των μεταναστών στις δημοτικές εκλογές, ήταν απολύτως ενδεικτική. 

Κάπως έτσι, το κύριο βάρος για την υπεράσπιση των αυτονοήτων του κράτους δικαίου, απέναντι σε μια κυβέρνηση που επενδύει πολιτικά στο ρατσισμό και την κρατική βία, πέφτει και πάλι στον ΣΥΡΙΖΑ.  Την Πέμπτη έγινε ένα πρώτο βήμα. Πρέπει να ολοκληρωθεί.

Το κείμενο δημοσιεύεται στην Αυγή (23.3.2014)

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)