to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Κώδικας άλωσης της ιδιωτικής περιουσίας

Σχέδιο του Κώδικα δεοντολογίας της ΤτΕ για τη διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων


Εν μέσω διθυραμβικών εμφανίσεων των κυβερνώντων για έξοδο από την κρίση, για λήξη των μνημονίων, για έξοδο στις αγορές, για μοίρασμα ψίχουλων στους αδυνάτους συμπολίτες, που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης, που το προκάλεσαν αυτοί που τους πετάνε τώρα τα ψίχουλα, μας προέκυψε και ο κώδικας δεοντολογίας της ΤτΕ για τον τρόπο που θα διαχειριστούν τα κόκκινα δάνεια οι τράπεζες και οι τραπεζίτες.

Ναι αυτές οι τράπεζες και τραπεζίτες, που χρησιμοποίησαν το υστέρημα εκατομμυρίων ελλήνων φορολογουμένων για να μην καταρρεύσουν και τώρα κομπάζουν για τα κέρδη, που έχουν επιτύχει, για την προσέλκυση ξένων funds για να επενδύσουν στην ντόπια τραπεζοκρατία και για την αποδέσμευσή τους από το ΤΧΣ χωρίς να πληρώσουν το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης.

Τι ακριβώς έγινε; Η Τράπεζα της Ελλάδος έστειλε στις τράπεζες σχέδιο κώδικα δεοντολογίας για τη διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων σύμφωνα με τον πρόσφατο νόμο 4224/13, για να τεθεί σε διαβούλευση και να ισχύσει εφόσον εκδοθούν και οι άλλες αποφάσεις που εκκρεμούν.

Συγκεκριμένα για να εφαρμοστεί ο κώδικας, πρέπει απαραίτητα να προσδιοριστούν οι έννοιες του «συνεργάσιμου» δανειολήπτη και των «εύλογων δαπανών διαβίωσης», που θα ορισθούν  με την απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους, όπως προβλέπεται από τον αυτόν το νόμο.

Ο Κώδικας είναι μια ακριβής περιγραφή διαδικασιών, που πρέπει να τηρήσει η τράπεζα για να νομιμοποιήσει τη διαχείριση του χαρτοφυλακίου των κόκκινων δανείων της. Αναφέρεται λεπτομερής καταγραφή διαδικασιών που πρέπει να ακολουθούνται αλλά παράλληλα αφήνει όλη την ευθύνη και τη δικαιοδοσία στις τράπεζες στα εξής :

  • Να καθορίζουν αν ο δανειολήπτης εμφανίζει ενδείξεις για καθυστέρηση (δεν υπάρχουν σαφή κριτήρια παρά μόνο πιθανή δυσκολία στην οικονομική κατάσταση του δανειολήπτη).

  • Να επιλέγει τις ενέργειες για τις προειδοποιήσεις.

  • Να εξετάζει τις ενστάσεις, που θα υποβληθούν, αφού η επιτροπή ενστάσεων συστήνεται μέσα στην ίδια την τράπεζα από στελέχη της. Δηλαδή αν υποβάλλεται οποιαδήποτε ένσταση από τους δανειολήπτες η ίδια η τράπεζα και τα στελέχη της θα αναλαμβάνει να εξετάζει τις ενστάσεις και να αποφασίζει για την τύχη τους.

  • Να απαιτεί προσκόμιση μιας σειράς λεπτομερών πληροφοριακών στοιχείων για την περιουσιακή και εισοδηματική κατάσταση του δανειολήπτη και μάλιστα μέσα σε καθορισμένο χρονοδιάγραμμα. Έτσι απαιτείται μια πλήρης αναφορά των περιουσιακών και εισοδηματικών στοιχείων των δανειοληπτών με άμεση επιδίωξη την εξεύρεση από πλευράς τυχόν περιουσιακών στοιχείων του που μπορούν να προσημειωθούν, δηλαδή να χρησιμοποιηθούν ως διασφαλίσεις για τα δάνεια. Όπως είναι γνωστό με την διασφάλιση των δανείων μειώνεται ο κίνδυνος και κατά συνέπεια οι ζημιές των τραπεζών ενώ η περιουσία των δανειοληπτών δεσμεύεται καθολικά ανεξάρτητα αν το δάνειο δεν χρησιμοποιήθηκε για την απόκτησή της.

Έτσι ο δανειολήπτης υποχρεώνεται να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις των τραπεζών μέσα σε ένα ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα για την προσκόμιση των στοιχείων και για τις απαντήσεις στις προτάσεις για εναλλακτικές λύσεις, που θα του προτείνουν οι ίδιες οι τράπεζες. Για παράδειγμα το χρονικό περιθώριο, που έχει για υποβολή ένστασης είναι μόλις 10 ημέρες από την παραλαβή της έγγραφης ειδοποίησης της τράπεζας.

Αν ο δανειολήπτης δεν προλάβει να τηρήσει το ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα, η τράπεζα τον κατατάσσει στο επόμενο στάδιο, αρκετά μακριά από τον «συνεργάσιμο πελάτη» με τελική κατάληξη τις δεσμεύσεις των εξασφαλίσεων, που έχει ή τις κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων.

Το σημαντικότερο από όλα, όσα αναφέρονται στο σχέδιο κώδικα δεοντολογίας, είναι οι εναλλακτικές λύσεις, που περιέχει για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων.

Συγκεκριμένα εκτός από τα ήδη γνωστά (παράταση διάρκειας, περίοδο χάριτος, μείωση των τοκοχρεωλυτικών δόσεων κ.λ.π), που έχουν ήδη συμπεριλάβει οι τράπεζες στις διάφορες εγκυκλίους τους για τις ρυθμίσεις δανείων, αναφέρονται και οι νέοι χειρισμοί (!), που είναι :

  1. Διαχωρισμός δανείου σε ένα μέρος που μπορεί να αποπληρώνεται από τον δανειολήπτη και στο υπόλοιπο μέρος, για το οποίο σταματούν να λογίζονται τόκοι μέχρι μια μεταγενέστερη ημερομηνία πληρωμής χωρίς να καθορίζεται έστω το ελάχιστο του χρονικού διαστήματος αυτού. Μάλλον το αφήνουν και αυτό στη διακριτική ευχέρεια της τράπεζας. Όμως το σχέδιο αναφέρει για διασφαλισμένο δάνειο και κατά συνέπεια συμπεραίνεται ότι η λύση αυτή εφαρμόζεται μόνο σε διασφαλισμένα δάνεια.

  2. Συμφωνία ανταλλαγής χρέους με μετοχές της επιχείρησης. Δηλαδή θα μπορεί η τράπεζα να αποκτά μετοχές της επιχείρησης και στη συνέχεια ίσως και όλη την επιχείρηση αν το χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο από την αξία των μετοχών. Διαφαίνεται η προσπάθεια του τραπεζικού κατεστημένου να αποκτήσει όχι μόνο τα ιδιωτικά ακίνητα αλλά και τα επιχειρηματικά. Πλήρης άλωση των παραγωγικών στοιχείων των επιχειρήσεων.

  3. Εθελοντική παράδοση του ενυπόθηκου ακινήτου (;)

  4. Μετατροπή σε χρηματοδοτική μίσθωση (leasing) με την οποία ο δανειολήπτης μεταβιβάζει την κυριότητα του ακινήτου και υπογράφει σύμβαση χρηματοδοτικής μίσθωσης με την τράπεζα.

  5. Μεταβίβαση του ακινήτου στην τράπεζα και ενοικίασή του από τον δανειολήπτη !!!

  6. Μεταβίβαση του ακινήτου σε άλλο ίδρυμα ή κρατική εταιρία διαχείρισης ακινήτων. Φαίνεται ότι υποκρύπτεται η κατεύθυνση πώλησης των δανείων σε διάφορες εταιρίες Real Estate;.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μια εφιαλτική πραγματικότητα για τους υπερχρεωμένους, που αντιμετωπίζουν το φάσμα να βρεθούν ενοικιαστές στο ίδιο το σπίτι τους, ή και να εξαναγκαστούν σε εθελοντική μεταβίβαση της περιουσίας τους.

Από την άλλη πλευρά είναι μια παραχώρηση προς τις τράπεζες, έτσι ώστε να μειώσουν τις κεφαλαιακές απαιτήσεις τους, αλλά και να τους δοθεί η δυνατότητα απόκτησης δικαιωμάτων στα περιουσιακά στοιχεία των δανειοληπτών. Πάντα στις κυβερνητικές ενέργειες προτάσσεται το συμφέρον των τραπεζών και έπεται το συμφέρον των υπερχρεωμένων ή δεν λαμβάνεται υπόψη.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι δεν αναφέρονται δυνατότητες διαγραφής οφειλών των δανειοληπτών, που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες (ανάπηροι, υπερήλικες χωρίς εισόδημα, χρόνια ασθενείς κ.λ.π.), που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τις υποχρεώσεις τους.

Δεν προτείνονται λύσεις, που θα προσαρμόζουν την αποπληρωμή των οφειλών στις δυνατότητες των δανειοληπτών, αφού ακόμη και στον διαχωρισμό του δανείου σε μέρος, που μπορεί να αποπληρωθεί και στο πάγωμα του υπολοίπου, αναφέρονται σε δάνεια διασφαλισμένα και όχι σε εκείνα, που δεν έχουν διασφαλίσεις.

Όλα αφήνονται στη δικαιοδοσία και στη διακριτική ευχέρεια των τραπεζών, χωρίς να υπάρχει ένας ανεξάρτητος δημόσιος φορέας ως μεσολαβητής για να διασφαλίζεται η αρχή της ίσης και δίκαιης μεταχείρισης.

Ο θεσμός του συνηγόρου του καταναλωτή, που περιέχεται στον ν. 4224/13 δεν επαρκεί για να λύσει το θέμα της αντικειμενικής προσέγγισης της διαχείρισης των καθυστερημένων δανείων.

Θεωρούμε ότι η θέσπιση αυτού του κώδικα δεοντολογίας για τη διαχείριση των καθυστερημένων δανείων αποτελεί ακόμη μια παραχώρηση προς τις τράπεζες, έτσι ώστε αφενός να μειώνουν τις κεφαλαιακές απαιτήσεις τους και αφετέρου να αποκτούν δικαιώματα στα περιουσιακά στοιχεία των δανειοληπτών.

Βέβαια απομένει ακόμη να συνταχθεί το πλαίσιο ρυθμίσεων και να εκδοθούν οι αποφάσεις για τον ορισμό των «εύλογων δαπανών διαβίωσης» και του «συνεργάσιμου δανειολήπτη», αλλά με το σχέδιο αυτό ήδη έχουν αποκαλυφθεί τα σχέδια των κυβερνώντων και της τραπεζοκρατίας, που δεν αποβλέπουν στην ανακούφιση των δανειοληπτών, που βρίσκονται σε απόγνωση, αλλά στη μείωση των επιπτώσεων (ζημιών), που έχουν οι αυξήσεις των κόκκινων δανείων στο ενεργητικό των τραπεζών, καθώς επίσης και στην εξυγίανση των χαρτοφυλακίων τους με την αύξηση των διασφαλίσεων, που θα προσκομίσουν οι δανειολήπτες μετά την ασφυκτική πίεση, που θα υποστούν για να αποφασισθεί μια ρύθμιση των δανείων τους.

Στην πραγματικότητα ο κώδικας αυτός αποτελεί ένα μέρος του γενικότερου σχεδιασμού άλωσης της ιδιωτικής περιουσίας μέσα από την δήθεν προσπάθεια ανακούφισης των δανειοληπτών, που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης.

Είναι μια καλυμμένη εκμετάλλευση της αδυναμίας και της ανάγκης για επιβίωση, που αντιμετωπίζουν οι εξαθλιωμένοι δανειολήπτες.

Η ανατροπή της Κυβέρνησης αυτής είναι αναγκαιότητα για να υπάρξει η δυνατότητα να εφαρμοσθούν οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ανακούφιση των υπερχρεωμένων και την προστασία των οικονομικά αδύναμων δανειοληπτών, που περιλαμβάνουν αφ’ ενός διαγραφή των χρεών, που δεν υπάρχει περίπτωση να αποπληρωθούν (οφειλές ανίατα ασθενών, υπερηλίκων, αναπήρων κλπ), και αφετέρου περικοπή των δόσεων αποπληρωμής των δανείων, ώστε σε καμία περίπτωση να μη θίγεται το όριο των αναγκαίων δαπανών διαβίωσης των δανειοληπτών, απαγόρευση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, μη επιβάρυνση οφειλής με τόκους υπερημερίας και μείωση των επιτοκίων.

Μόνο τότε θα ανακουφιστούν οι δανειολήπτες, που αντιμετωπίζουν την αναλγησία των τραπεζών, που αν και ανακεφαλαιοποιημένες με δημόσιο χρήμα, αρνούνται να προσαρμόσουν τις αποπληρωμές των κόκκινων δανείων στις πραγματικές δυνατότητες των πελατών τους.


 

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)