to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

ΚΕΘΕΑ, εκ του αποτελέσματος

«Το κοινωνικό και το δικαιικό (το δίκιο ή το άδικο) βάρος μιας πράξης προκύπτει κατεξοχήν από το αποτέλεσμά της: από το αισθητό αποτύπωμά της, γιατί αν αυτό λείπει, πώς άραγε θα γίνει αντιληπτή, πώς θα αποδειχθεί και θα κριθεί η πράξη;»


Ο αείμνηστος δάσκαλος της Νομικής Γιάννης Μανωλεδάκης στήριζε τις σκέψεις του για το δίκαιο σε μια θεμελιακή θέση: Το κοινωνικό και το δικαιικό (το δίκιο ή το άδικο) βάρος μιας πράξης προκύπτει κατεξοχήν από το αποτέλεσμά της: από το αισθητό αποτύπωμά της, γιατί αν αυτό λείπει, πώς άραγε θα γίνει αντιληπτή, πώς θα αποδειχθεί και θα κριθεί η πράξη; Με βάση μήπως τις προθέσεις, που όμως μπορεί να ωραιοποιούνται και να παραπλανούν; Με βάση τις ιδέες, που μπορεί όμως να διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, από χώρο σε χώρο;

Ακολουθώντας τον δάσκαλο και, αν πάμε σε άλλη κλίμακα και εποχή τον Αριστοτέλη και τον Επίκουρο, συνήθισα να θεωρώ σε βιβλία και διαλόγους ευνόητη αυτή τη θέση. Επιπολαιότητά μου, και πρόσφατα προσγειώθηκα ανωμάλως. Οι επικρίσεις όσων σήμερα προσπαθούν να υποστηρίξουν τη σχεδιαζόμενη απορρύθμιση του ΚΕΘΕΑ αναφέρονται σε διάφορα οργανωτικά ζητήματα, εσωτερικούς κανονισμούς, σχέσεις εργαζομένων-διοίκησης κ.λπ.

Είναι πολύ φανερή η αδυναμία της γραφειοκρατίας να αντιληφθεί ότι ένας αυτοδιοικούμενος οργανισμός μπορεί να έχει χρηστή διοίκηση και να δαμάζει μια πολυπλοκότητα δράσεων σε πολλά επίπεδα και να λογοδοτεί. Παρένθεση: Συμβαίνει να είναι αποτυπωμένα τα στοιχεία σε τόνους πρακτικών των κεντρικών και των περιφερειακών μονάδων, σε ημερίδες, αξιολογήσεις, έγγραφα πανεπιστημίων και υπηρεσιών κ.λπ. Κανείς δεν είναι αλάθητος, αλλά η εικόνα ανοργανωσιάς διαψεύδει σαφώς τους επικριτές. Το θέμα μας ωστόσο είναι αλλού. Σε κάθε περίπτωση, εδώ και χρόνια η απεξάρτηση έχει σώσει πολλές ζωές, έχει προσφέρει υγεία, έχει μετακινήσει ανθρώπους από τη δυστυχία και το έγκλημα στην αξιοπρέπεια, έχει δώσει χαρά και περηφάνια όχι μόνο σε άτομα αλλά και σε οικογένειες ολόκληρες. Αυτά δεν μετρούν;

Η απάντηση είναι ωμή: Οι επικριτές αδιαφορούν για το έργο ή θεωρούν ότι δεν μπορούμε να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. Δηλαδή, δεν έχει τόση σημασία αν κάποιος πονούσε και τώρα είναι καλά, αν πια κοιμάται σε κρεβάτι κι όχι σε πεζοδρόμια, αν επιβίωσε. Θα έλεγαν το ίδιο αν ένας δικός τους άνθρωπος ήταν σε θέση θύματος; Ποιος ξέρει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο σκοπός, τα μέσα, η οργάνωση, όλα αυτά έχουν βαρύνουσα σημασία. Ομως πρωταρχή του ενδιαφέροντος και βασικότερο κριτήριο για την εκτίμηση συμπεριφορών από την κοινωνία ή από ένα δικαστήριο θα αποτελεί πάντοτε το αποτέλεσμά τους. Στην περίπτωση του ΚΕΘΕΑ, πρόκειται για ένα έργο καταγραμμένο και αξιολογημένο με διεθνή κριτήρια και συμμετοχή, αναγνωρισμένο από κορυφαίους στον κόσμο Οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, διάφανο και άμεσα αισθητό από την ελληνική κοινωνία. Αυτό το έργο θέτει σε άμεσο κίνδυνο με τη σφοδρή της επιθετικότητα η πολιτική της σημερινής διορισμένης διοίκησης.

* ομ. καθηγητής ΑΠΘ

2021 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)