to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Καισαρίων

Οι μέρες είναι σκοτεινές και η συναισθηματική σύγχυση θολώνει την κρίση και των ψυχραιμότερων.


Λέγεται πως το γλυπτό του Μέμου Μακρή (1913-1993), που βρίσκεται στο προαύλιο χώρο του Πολυτεχνείου προς τιμήν των νεκρών της εξέγερσης, συμβολίζει μεταξύ άλλων τις ενοχές της ελληνικής κοινωνίας που εγκατέλειψε τα παιδιά της στο έλεος της χούντας και των βασανιστών της.

Το σύνδρομο της ενοχής και της συλλογικής ντροπής ταλαιπώρησε μια ολόκληρη μεταπολεμική γενιά στην Κεντρική Ευρώπη, ιδιαίτερα στην Γερμανία, μετά τη δημοσιοποίηση των μαρτυριών των επιζησάντων του Ολοκαυτώματος για την λειτουργία και τον χαρακτήρα των φριχτών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Πρόκειται για τις ίδιες ενοχές και ντροπές που μοιράζονται σήμερα όλες οι κοινωνίες στην δυτική πλευρά της Ευρώπης και στις ΗΠΑ, στον Καναδά ή στην Αυστραλία, κάθε φορά που ανασύρονται από ναυάγια νεκροί μετανάστες και πρόσφυγες από την Αφρική ή χώρες της Ασίας.

Τέτοιες αβάσταχτες τύψεις γεμίζουμε όταν μαθαίνουμε ποιες είναι οι πραγματικές συνθήκες κράτησης μεταναστών και μεταναστριών, προσφύγων (ενηλίκων και μικρών παιδιών) στην Αμυγδαλέζα και στα υπόλοιπα κέντρα κράτησης μεταναστών που λειτουργούν σε όλη τη χώρα από το καλοκαίρι του 2012. Και δεν χωρά αμφιβολία πως ανεξίτηλα θα εγγραφεί ως τραύμα στη συλλογική μας μνήμη ό,τι κακό ή ανεπανόρθωτο συμβεί στην υγεία του απεργού πείνας Νίκου Ρωμανού από εδώ και στο εξής.

Οι μέρες είναι σκοτεινές και η συναισθηματική σύγχυση θολώνει την κρίση και των ψυχραιμότερων. Και είναι αλήθεια πως τα πιο σημαντικά και αυτονόητα για τη υπόθεση του Νίκου Ρωμανού έχουν ειπωθεί. Όπως ακόμη έχουν επισημανθεί οι ηθικές και οι πολιτικές προεκτάσεις αυτού του αγώνα, που θέτει ευρύτερα το ζήτημα των κοινωνικών δικαιωμάτων των κρατουμένων μέσα στις συνθήκες της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης και της ολοένα και μεγαλύτερης εντατικοποίησης της καταστολής και του κρατικού αυταρχισμού. Κι εδώ λέω πως ο ΣΥΡΙΖΑ, οι βουλευτές του θα κάνουν όλες και όλοι αυτό που πρέπει για να στηρίξουν αυτόν τον αγώνα και να υπερασπιστούν το Νίκο Ρωμανό και το δικαίωμα του στη ζωή και στη μόρφωση. Όμως είναι βέβαιο πως αυτό πλέον δεν αρκεί.

Μια εβδομάδα πριν ο Νίκος Ρωμανός στάθηκε στο παράθυρο κι έγνεψε στους εκατοντάδες συντρόφους του και στους αλληλέγγυους που είχαν συγκεντρωθεί στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου Γεννήματα που μέχρι αυτή την ώρα νοσηλεύεται. Έμοιαζε να ενσαρκώνει τον χλωμό και κουρασμένο Καισαρίονα (1918) του Καβάφη, τον έφηβο ήρωα που η ορμητικότητα των ιστορικών και πολιτικών εξελίξεων τον διαπερνά και τον παρασύρει.

Δεν είμαι αναρχική, ξέρω καλά όμως πως η αναρχική αντίληψη από τα ίδια της τα φιλοσοφικά της θεμέλια αποστρέφεται το θάνατο, αγαπά το σώμα και το πνεύμα σαν μια ενότητα αλλά και πως αγκαλιάζει τη ζωή, τις χαρές και τις ομορφιές της. Αυτή η αχόρταγη βούληση για ζωή δε μπορεί παρά να είναι υπόθεση συλλογική, μέρος του κοινού μας αγώνα. Και όχι μόνο γιατί χρωστούμε στην πάλη όπως έγραφε ο Ν. Καρούζος*, αλλά γιατί μαζί και μόνο έτσι, με τις διαφορές μας και τις διαφωνίες μας, μπορούμε να δώσουμε μορφή και περιεχόμενο στο όραμα του φωτεινότερου μέλλοντος.

*Νίκος Καρούζος, «Αντισεισμικός τάφος», 1984

tags: άρθρα

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)