to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Και ο καθείς ενώπιον των ευθυνών του…

Η επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν εμφανίζεται διατεθειμένη, ούτε και μετά το τέλος του «προγραμματικού-πολιτικού» συνεδρίου της παράταξής της, να υποστείλει την επιθετικότητα και το ανοίκειο λεξιλόγιο στο οποίο καταφεύγει όταν καλείται να απαντήσει με όρους πολιτικής υπευθυνότητας στις πολιτικές αιτιάσεις του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργού της χώρας.


Πρόσφατη επιβεβαίωση, η γραπτή δήλωση με την οποία η κ. Γεννηματά απάντησε στο σχόλιο του Αλέξη Τσίπρα για την απουσία της από τη Βουλή κατά τη συζήτηση επί του πορίσματος της Προανακριτικής Επιτροπής για τον κ. Γιάννο Παπαντωνίου. Στην εύλογη αδυναμία της να απαντήσει στο ερώτημα γιατί δεν προσήλθε να υπερασπιστεί «το ΠΑΣΟΚ της χρυσής περιόδου» και την επιλογή της να θέλει να ξαναστήσει την παράταξή της «στα ίδια πρόσωπα που αποτελούν και την αιτία της κατάρρευσής» της (λέγε με Κώστα Σημίτη…), διάλεξε την υπεκφυγή και τα περί εξαπάτησης του ελληνικού λαού με το δημοψήφισμα, καταγγέλοντας τον πρωθυπουργό ότι «είχε το θράσος» να επιτεθεί «στην παράταξη (λέγε με Κώστα Σημίτη…) που έκανε την Ελλάδα μέλος της Ευρωζώνης και την έσωσε από την καταστροφή της άτακτης χρεοκοπίας»…
Ναι, σωστά διαβάσατε την τελευταία φράση: εννοεί ότι η Ελλάδα ήταν, ήδη πριν από την εισδοχή της στην Ευρωζώνη, καταδικασμένη ούτως ή άλλως, λόγω κακοδιαχείρισης εκείνων που την έβαλαν στο ενιαίο νόμισμα, να χρεοκοπήσει, και ότι, ευτυχώς, όντας εκεί (όπου την έβαλαν εκείνοι που τη χρεοκόπησαν…) σώθηκε «από την καταστροφή της άτακτης χρεοκοπίας»!

Εκτροπή σε νεοδημοκρατικές τροχιές

Ατυχώς για την κα Γεννηματά, δεν ήταν αυτή η μόνη φορά στην ίδια γραπτή δήλωση που ο λόγος της την εξέθεσε «εν τη ρύμη του». Υπάρχει και μια δεύτερη φορά, που, επιπλέον, προδίδει εκτροπή σε τροχιές νεοδημοκρατικές. Κανέναν, κατέληξε στη δήλωσή της η επικεφαλής της ΔΗΣΥ, δεν πείθει ο πρωθυπουργός «παριστάνοντας τον υπέρμαχο της διαφάνειας, την ίδια στιγμή που αρνείται κάθε έρευνα και έλεγχο για το βίο και την πολιτεία της κυβέρνησης του, ακόμα και για σειρά ύποπτα αντιθεσμικών ενεργειών του συγκυβερνήτη του … Η αγωνία για την παραμονή στην εξουσία, κάνει τον κ. Τσίπρα να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον κ. Καμμένο. Με το ίδιο ύφος και ήθος. Έτσι αγκαλιασμένοι οδηγούνται στον γκρεμό» (… λέγε με Κυριάκο).
Η φιλολογία περί αβύσσου που χωρίζει τη ΔΗΣΥ από τη ΝΔ είναι εξίσου προβληματική με τη γραμμή των «ίσων αποστάσεων» που προβάλλει η κ. Γεννηματά –και αποδεικνύεται ανειλικρινής όταν ειδωθεί στο φως των περισσότερων τοποθετήσεων στο συνέδριο της ΔΗΣΥ, και της κριτικής στην Αριστερά με επιχειρήματα που παραλλάσσουν επιχειρήματα νεοδημοκρατικής κοπής. Όπως προβληματική –και ανίκανη να πείσει για την ειλικρίνειά της και τους πιο αφελείς– είναι και η γραμμή για σχηματισμό, μετεκλογικά, «οικουμενικής» κυβέρνησης με συμμετοχή της ΝΔ και του «ηττημένου ΣΥΡΙΖΑ».
Τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει «ηττημένος ΣΥΡΙΖΑ» ακόμα και στην πιο καλπάζουσα φαντασίωση εκείνων που σχεδιάζουν «ένα μέλλον για τη Δημοκρατική Συμπαράταξη»; Τίποτα περισσότερο από ένα ΣΥΡΙΖΑ σε απόσταση αναπνοής από μια ΝΔ πρώτη μεν, αλλά όχι αυτοδύναμη. Ποια λογική μπορεί, μετά από αυτό, να στηρίξει συζήτηση περί «οικουμενικής»; Δεν μπορεί να μην το αντιλαμβάνονται εκεί στη ΔΗΣΥ της κ. Γεννηματά. Δεν μπορεί να μην αντιλαμβάνονται ότι ο λόγος τους αποκλείει εξ ορισμού τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού του προσάπτει τον χαρακτηρισμό του «ηττημένου» ως προϋπόθεση συνεργασίας μαζί τους.

Ένα επιθετικό «όχι»

Σε διαφορετική κατεύθυνση πρέπει να αναζητηθούν τα κίνητρα της δήλωσης του πρωθυπουργού στον Τύπο, παραμονές του συνεδρίου της ΔΗΣΥ, που θέλησε έτσι να μπει πρώτος και να προτρέψει στην έναρξη ενός ειλικρινούς διαλόγου για τον ιδεολογικό και πολιτικό επαναπροσδιορισμό της Κεντροαριστεράς σε εθνική κλίμακα, κατ’ αναλογία αυτού που ήδη έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό της Σοσιαλδημοκρατίας σε ευρωπαϊκή κλίμακα.
«Θα χαιρόμασταν ειλικρινά», είπε ο Αλέξης Τσίπρας, «αν [το ΠΑΣΟΚ] έβρισκε ξανά τον προοδευτικό του προσανατολισμό, αλλά και το κουράγιο να ανοίξει έναν ειλικρινή και χωρίς προκαταλήψεις διάλογο με την κυβερνώσα Αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ, για την προοπτική της προοδευτικής διακυβέρνησης μετά το τέλος των μνημονίων. Εμείς πάντως θα είμαστε εκεί. Αλλά νομίζω ότι έχει πολύ σοβαρά προβλήματα να λύσει για να φτάσει μέχρι εκεί».
Μέτρο της ειλικρίνιας αυτής της δήλωσης είναι ο ρεαλισμός που χαρακτηρίζει την τελευταία της φράση. Όπως μέτρο του ρεαλισμού της είναι το ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήξερε καλά ότι θα λάμβανε ως απάντηση ένα ενοχλημένο και επιθετικό «όχι» από την κ. Γεννηματά, οπότε η άρνηση δεν ανέκοψε τις προσδοκίες για μια μελλοντική προσέγγιση, όταν θα έχουν ενδεχομένως απομειωθεί πολιτικά ορισμένα πρόσωπα και αρκετές προκαταλήψεις.
Εξάλλου, στην πολιτική διπλωματία, όπως και στη διπλωματική πολιτική, ένα «όχι» δεν κλείνει πάντα πόρτες. Συχνά κάνει το αντίθετο. Ιδίως αν πρόκειται για ζητήματα με πολύ μέλλον, όπως η Αριστερά, ας πούμε, ή το Κυπριακό.
Πολλοί απόρησαν έως και ενοχλήθηκαν, όταν ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς «έσπευσε» στη Διάσκεψη για το Κυπριακό να καταθέσει πρώτος την πρόταση για κατάργηση των εγγυήσεων και συγκρότηση ενός «μηχανισμού παρακολούθησης και υλοποίησης συμφωνιών». Ανακάλεσαν όταν κατάλαβαν ότι ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, γνώστης της πάγιας τακτικής των Τούρκων να επιρρίπτουν στην άλλη πλευρά τις ευθύνες της προεξοφλούμενης άρνησής της στις δικές τους εξωπραγματικές απαιτήσεις, έριξε πρώτος στο τραπέζι τις ελληνικές προτάσεις, για να στερήσει από την τουρκική πλευρά το αβαντάζ της πρώτης κίνησης που θα τον παγίδευε στη θέση εκείνου που λέει μόνο «όχι».
Το «όχι» της Δημοκρατικής Συμπαράταξης κάνει να ακούγεται πιο ευκρινές και σταθερό το «ναι» της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Και ο καθείς ενώπιον των ευθυνών του.

tags: άρθρα

2021 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)