to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

9:45 | 15.11.2019

Κοινωνία

Η ζωή είναι ένα λαχείο

Φωτογραφία-κείμενο: Άγγελος Καλοδούκας


Το μαγαζί αυτό βρίσκεται μια γωνία από το σπίτι μου. Όποτε περνάω από εκεί παρατηρώ ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πελατών του είναι ηλικιωμένοι. Παππούδες. Κοιτάζω, σχεδόν φευγαλέα, γιατί με πιάνει πάντα ένα δύσκολα διαχειρίσιμο συναίσθημα. Μνήμες αναδύονται, και με αυτές, δημιουργείται ένα μικρό υπαρξιακό δράμα.

Θυμάμαι τον πατέρα μου. Τον θυμάμαι να αγοράζει λαχεία, να παίζει ΠΡΟΠΟ. Δεν έπαιζε με φανατισμό, ούτε φυσικά μεγάλα ποσά. Αλλά όσο μεγάλωνε, ειδικά μετά τη σύνταξη, έπαιζε όλο και πιο συχνά. Τον θυμάμαι να μου λέει με μια λάμψη όλο προσδοκία στα μάτια:

- Προσεύχομαι κάθε μέρα να μου τύχει και εμένα η καλή, να δεις τι θα κάνω! Θα σου αγοράσω, εσένα και στα εγγόνια μου, σπίτια, πράγματα αξίας. Θα σας αφήσω λεφτά να έχετε, θα σας εξασφαλίσω. Ε, ρε και να έπιανα τον πρώτο αριθμό στο λαχείο! Το ονειρεύομαι συχνά. Να ξέρεις!

Ο πατέρας μου ήταν εργάτης, από τα τρυφερά 14 χρόνια του. Έγινε τορναδόρος-εφαρμοστής, παντρεύτηκε, έφτιαξε οικογένεια, αυτός και η μητέρα μου ανάθρεψαν δυο παιδιά με κόπους και βάσανα. Από τα 60 του έως τα 65 του έφτυσε αίμα σε διάφορες δουλειές να συμπληρώσει τα ένσημα για να πάρει μια πενιχρή σύνταξη.

Έφυγε όπως ήρθε. Φτωχός. Δεν έπιασε ποτέ το λαχείο. 

Να, λοιπόν, το μικρό μου υπαρξιακό δράμα. Όποτε περνάω από το μαγαζί τυχερών παιχνιδιών και βλέπω τους παππούδες σκυφτούς να μουτζουρώνουν πολύχρωμα χαρτάκια, σκέφτομαι:

Η ζωή είναι ένα λαχείο, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να κληρωθεί ο αριθμός μας.

2019 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)