to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Η προσωποποίηση ενός συστήματος σε αποδρομή…

Η συνέντευξη του κ. Σημίτη στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής προφανώς δεν παραχωρήθηκε για να ανεβεί η κυκλοφορία της ναυαρχίδας του συγκροτήματος Μαρινάκη.


Η συνέντευξη του κ. Σημίτη στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής προφανώς δεν παραχωρήθηκε για να ανεβεί η κυκλοφορία της ναυαρχίδας του συγκροτήματος Μαρινάκη.
Χωρίς το τελευταίο αυτό να αποκλείεται ολωσδιόλου, λαμβανομένου υπόψιν του βαθέως αισθήματος αμοιβαιότητας που συνέχει τις δύο πλευρές, το προφανές είναι ότι το γενναιόδωρο τρισέλιδο του «Βήματος» παραχωρήθηκε στον πρώην πρωθυπουργό για να υπερασπιστεί εαυτόν από τα σκάνδαλα που σκιάζουν τα χρόνια της πρωθυπουργίας του, με αντάλλαγμα να αναμασήσει τα όσα καταστροφολογικά επιφυλάσσει στην κυβέρνηση με κάθε ευκαιρία.
Στην κρίσιμη φάση της ανάκαμψης, όπου η χώρα αφήνει πίσω της τα δυσκολότερα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, οι υπαίτιοι εναποθέτουν τις τελευταίες τους ελπίδες στην πρόκληση μιας πολιτικής κρίσης που θα καταστήσει, επιτέλους, πραγματικότητα το όνειρο της «αριστερής παρένθεσης».


Ισχυρίζεται ο κ. Σημίτης ότι «στην Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείται βέβαιο ότι η Ελλάδα μετά το 2018 θα προσφύγει γρήγορα στο δανεισμό από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Αναπόφευκτη συνέπεια θα είναι η επιβολή νέων όρων στην οικονομική πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης».
Σε ποιες επίσημες εκθέσεις, σε ποιες αξιόπιστες εκτιμήσεις, έστω, βασίζει αυτό τον ισχυρισμό, δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει. Αδιαφορώντας για την ανάγκη να είναι κάθε στιγμή γειωμένος στην πραγματικότητα αν θέλει να περισώσει τα όποια υπολείμματα κύρους ενδεχομένως διαθέτει.


Δυστυχώς για την αξιοπιστία του, η συνέντευξή του στο «Βήμα» δημοσιεύτηκε την προηγουμένη της συνέντευξης του γερμανού οικονομολόγου Πέτερ Μπόφινγκερ σε δίκτυο της δημόσιας ραδιοφωνίας της χώρας του, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 χρόνων από την εισαγωγή τού ευρώ. Θα ήταν ίσως πιο μετρημένος αν είχε προλάβει να ενημερωθεί δια στόματος ενός από τους πέντε «σοφούς» συμβούλους της γερμανικής κυβέρνησης. Ο οποίος, αναφερόμενος στην Ελλάδα, καταλόγισε πληθώρα λαθών στην Ένωση και ειδικά στη Γερμανία, στα οποία λάθη επιφύλαξε προέχουσα θέση στην πολιτική λιτότητας στην Ευρωζώνη, «με αποτέλεσμα να υπάρχουν χώρες-μέλη που βρίσκονται σε δεινή θέση».


Αν ο κ. Σημίτης είχε υπόψη του αυτές τις σοβαρές αιτιάσεις, ίσως να μην εμφανιζόταν σήμερα να νοσταλγεί τα μνημονικά επιτόκια δανεισμού της τάξεως του 1% και του 2%. Ίσως να μην ανέμιζε το φόβητρο του 4,35% —ακόμη και του 6%— αναφερόμενος στο επιτόκιο του ελληνικού δεκαετούς ομολόγου, ελπίζοντας ότι έτσι το εκλογικό σώμα θα στραφεί πανικόβλητο εναντίον της κυβέρνησης, η οποία (τι άλλο από αυτό μπορεί να εννοεί ο κ. Σημίτης;) μας έβγαλε απερίσκεπτα από τη βολή των μνημονίων για να μας παραδώσει στη βουλιμία των χρηματαγορών. Ίσως να μην χρησιμοποιούσε ως επιχείρημα το ότι «στις 18 Δεκεμβρίου το επιτόκιο του ελληνικού δεκαετούς ομολόγου έφθασε το 4,35%, έναντι 0,57% του γερμανικού», αν είχε προλάβει να ακούσει τον κ. Μπόφινγκερ να καταλογίζει στη Γερμανία το «λάθος» (;) ότι «παρά την υψηλή ανταγωνιστικότητα στη δεκαετία του 2000 κράτησε τους μισθούς χαμηλά σαν να είχε πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Ως αποτέλεσμα, προκάλεσε ανισότητες στον ανταγωνισμό εντός ευρωζώνης που ήταν προς όφελος της, αλλά εις βάρος των άλλων χωρών».


Ως οικονομολόγος, ο κ. Σημίτης δεν μπορεί να μην γνωρίζει ότι ακριβώς αυτή η «ανισότητα στον ανταγωνισμό» ευθύνεται, σε τελική ανάλυση, για την αβυσσαλέα διαφορά ανάμεσα στα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας και της Γερμανίας. Δεν χρειαζόταν τον κ. Μπόφινγκερ να του το υπενθυμίσει. Το επικαλείται, ωστόσο, για φτηνή πολιτική εκμετάλλευση.


Διότι εκτός από οικονομολόγος, ο κ. Σημίτης είναι και πολιτικός –με επιδόσεις στην Πολιτική συγκρίσιμες με εκείνες στην Οικονομία. Υπενθυμίζεται ότι ως «υπεύθυνος πρωθυπουργός», με τις δηλώσεις του περί «ισχυρής οικονομίας και λαϊκού καπιταλισμού», προέτρεψε —αυτός ο αυτοπροβαλλόμενος ως πολέμιος του «λαϊκισμού» της Αριστεράς— τους μικροκαταθέτες να επενδύσουν σε υπερτιμημένες μετοχές του χρηματιστηρίου, με αποτέλεσμα την ανεξέλεγκτη «φούσκα», τη μοιραία για χιλιάδες επενδυτών συνακόλουθη κατάρρευση και την πρωτοφανή στην ιστορία μεταφορά πλούτου από τη βάση στην κορυφή της οικονομικής πυραμίδας και από εκεί στις τράπεζες του εξωτερικού.
Θα μείνει στην ιστορία η φράση του «Ας πρόσεχαν!», με την οποία επέρριψε τότε την ευθύνη στους μικροεπενδυτές, εγκαλώντας τους για επιπολαιότητα.
Πιστεύει ο κ. Σημίτης ότι τα χρόνια που πέρασαν από τότε αρκούν για να εξαλειφθεί από τη συλλογική μνήμη η επιπολαιότητα και η μικροψυχία που τον χαρακτηρίζει ως πολιτικό υποκείμενο, όταν μάλιστα φροντίζει κάθε τόσο να το υπενθυμίζει ο ίδιος;


Μιλώντας πριν δύο χρόνια στο συνέδριο του Ποταμιού χαρακτήρισε την κυβέρνηση ανερμάτιστη Αριστερά και «ανόητα πρόσωπα που μας κυβερνούν», παραβλέποντας με επιπολαιότητα ότι «τα ανόητα πρόσωπα» μας κυβερνούν επειδή έτσι αποφάνθηκε ο λαός.


Πιο πρόσφατα, τον Νοέμβριο, δεν έχασε την ευκαιρία να υπενθυμίσει πόσο επιπόλαια αμετακίνητος παραμένει στις αντιλήψεις του για την εξουσία και τη διαχείρισή της. Σχολιάζοντας την εντολή της αρμόδιας Ανεξάρτητης Αρχής να ανοίξουν οι προσωπικοί λογαριασμοί του για την υπόθεση των συστημάτων ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων, χαρακτήρισε την κυβέρνηση «περιστασιακούς ένοικους της εκτελεστικής εξουσίας», κατατάσσοντας προφανώς τον εαυτό του στους μόνιμους ιδιοκτήτες της εκτελεστικής εξουσίας –ίσως και της δικαστικής, κρίνοντας από την αλαζονική απαξίωση που επιφύλαξε προς την ανεξάρτητη Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματική Δραστηριότητα, της οποίας προεδρεύει αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου επιλεγμένος από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο και όχι από την κυβέρνηση.


Είναι βέβαιος ο κ. Σημίτης ότι αυτός είναι ο καταλληλότερος τρόπος να υπερασπιστεί τον εαυτό του μπροστά στη Δικαιοσύνη, αν χρειαστεί να το κάνει; Είναι βέβαιος ότι η αλαζονική αντιμετώπιση της κυβέρνησης βοηθά την Κεντροαριστερά στην οποία έχει εναποθέσει τις ελπίδες του; Είναι βέβαιος ότι προσωποποιεί κάτι περισσότερο από ένα σύστημα που αντιδρά σπασμωδικά στην ιδέα ότι παρήλθαν οι χρόνοι του;

2021 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)