to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

18:18 | 22.05.2020

πηγή: slowmotionbook

Πολιτισμός

Η εξέγερση των Τίμστερς, του Φάρελ Ντομπς

«Στους άνδρες και στις γυναίκες που με έκαναν να έχω ακλόνητη εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη: στη βάση του Παραρτήματος Γενικών Οδηγών 574»


«Γινόταν ένας πόλεμος στη Μινεάπολις: Μία σύγκρουση της φτώχειας ενάντια στον πλούτο, της εργασίας ενάντια στο κεφάλαιο»
– Minnesota Historical Society

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια μακρά παράδοση ταξικών αγώνων. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η πολυεθνική εργατική τάξη των ΗΠΑ οργανώθηκε μαζικά και έδωσε σκληρούς αγώνες για αξιοπρεπή διαβίωση και κοινωνική δικαιοσύνη. Μια από τις πιο περήφανες και εντυπωσιακές στιγμές αυτής της ιστορίας εργατικών αγώνων ήταν η απεργία του Παραρτήματος 574 των Τίμστερς (συνδικάτου των μισθωτών οδηγών) που διεξήχθη στην Πολιτεία Μινεσότα το 1934. Η απεργία αυτή οδήγησε σε μια εξέγερση, η οποία αγκαλιάστηκε από τη συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στη Μινεάπολις και των γύρω χωριών – και όλα αυτά κατά τη διάρκεια της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1930.
Ο συγγραφέας του βιβλίου (γράφτηκε 40 χρόνια μετά τα γεγονότα που εξιστορούνται), Φάρελ Ντομπς -20χρονος εργάτης σε ανθρακαποθήκη τότε- υπήρξε από τους πρωτεργάτες αυτού του τεράστιου σε έκταση και ένταση αγώνα, μέσα από τον οποίο ο ίδιος αναδείχθηκε ως ένας μάχιμος συνδικαλιστής και ταυτόχρονα πολιτικός ακτιβιστής οργανωμένος στις γραμμές της Κομμουνιστικής Ένωσης και κατόπιν του (διάδοχου της) Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Μπορεί κάποιος να έχει τις ενστάσεις του ή τις διαφωνίες του για κάποια ζητήματα που θέτει ο Ντομπς (όπως και ο Τζακ Μπαρνς στην εισαγωγή του) π.χ. για την αναγκαιότητα ύπαρξης οργανωμένης πολιτικής οργάνωσης ή κόμματος που θα καθοδηγεί τον εργατικό αγώνα, όμως το βιβλίο είναι καταπληκτικό και αξίζει να διαβαστεί.

Ο Ντομπς, μέσα από μια συναρπαστική, βιωματική αφήγηση, διανθισμένη με τις προσωπογραφίες των εργατών που πρωτοστάτησαν, περιγράφει και ταυτόχρονα αναλύει τον αγώνα. Εξιστορεί την ιστορία των απεργιών του 1933-1934 και της συνδικαλιστικής οργανωτικής εκστρατείας για την εγγραφή όλων των εργατών στο σωματείο και για το δυνάμωμα του, την αντιπαράθεση με τα αφεντικά στον κλάδο των μεταφορών αλλά και με τους μεγαλοεπιχειρηματίες της Συμμαχίας Πολιτών κόντρα στις απεργοσπαστικές τους προσπάθειες, την αντιπαράθεση με τους κυβερνήτες της πόλης, της Πολιτείας (στην ηγεσία της οποίας βρίσκονταν ένας αριστερός κυβερνήτης εκλεγμένος με το Αγροτικό – Εργατικό Κόμμα…τελικά έστειλε την Εθνοφρουρά ενάντια στους απεργούς) και του ομοσπονδιακού κράτους (με πρόεδρο τον «προοδευτικό» Ρούσβελτ), την αντιπαράθεση με τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες της εποχής (κυρίως την πανεθνική ηγεσία των Τίμστερς), οι οποίες για να διατηρήσουν το ρόλο τους ως γραφειοκρατίες / διαμεσολαβητές των εργατικών αναγκών, δεν δίστασαν να υπονομεύσουν ανοιχτά την απεργία του τοπικού παραρτήματος της Μινεάπολις με στόχο να ηττηθεί ο αγώνας των εργατών. Στον πυρήνα της αφήγησής του βρίσκεται η αφύπνιση πλατιών στρωμάτων του εργαζόμενου λαού που, μέσα από τη συλλογική τους δράση, απέκτησαν βαθειά εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη.
Μέσα από την εξέγερση των Τίμστερς και κάποιους άλλους αγώνες με παρόμοια χαρακτηριστικά άνοιξε ο δρόμος για την άνοδο σε όλη την ήπειρο του Κογκρέσου των Βιομηχανικών Οργανώσεων (CIO) ως μαχόμενο κοινωνικό κίνημα, σε αντίθεση με τον ομοιοεπαγγελματικό συνδικαλισμό (σωματεία ανά ειδικότητα/επάγγελμα) που είχε οικοδομηθεί μέχρι τότε στις ΗΠΑ μέσω της AFL. Στην Πολιτεία της Μινεσότα οι Τίμστερς μετατράπηκαν από ομοιεπαγγελματικό σωματείο των μισθωτών οδηγών σε κλαδικό συνδικάτο σε όλο τον κλάδο των Μεταφορών. Οργανώθηκαν στο συνδικάτο και υπογράφηκαν συμβάσεις, πέρα από τους οδηγούς των φορτηγών, για τους εργαζόμενους στις αποθήκες, για τους φορτοεκφορτωτές, τους διοικητικούς υπαλλήλους, τους εργαζόμενους στα βενζινάδικα, τους εργαζόμενους οδηγούς των ταξί κοκ. Μέσα από σκληρές απεργιακές δράσεις, οι οποίες ήταν κυριολεκτικά οργανωμένες μάχες, μετέτρεψαν τη Μινεάπολις σε μια συνδικαλιστικά οργανωμένη πόλη,   

Οι παρατεταμένοι απεργιακοί αγώνες των Τίμστερς στη Μινεάπολις το 1933 – 1934 ανέδειξαν μια σειρά ζητήματα για το εργατικό κίνημα των ΗΠΑ της εποχής εκείνης, που σημάδεψαν την κατοπινή πορεία του. Το σημάδεψαν με την έννοια ότι, κάποια χαρακτηριστικά ενσωματώθηκαν στη φυσιογνωμία του, ή δεν ενσωματώθηκαν, ή ενσωματώθηκαν και αργότερα εξέλειπαν.

Τέτοια ήταν:

– Μαζικό σωματείο με τη Γενική Συνέλευση ως ανώτερο όργανο στις διαδικασίες στο εσωτερικό του…σε περίοδο αγωνιστικής κινητοποίησης ταχτικές γενικές συνελεύσεις ώστε οι απεργοί να έχουν τον κύριο λόγο για την πορεία του αγώνα, για τις διαπραγματεύσεις, για το σταμάτημα της απεργίας. Η διαπραγματευτική ομάδα του σωματείου δεν μπορεί να συμφωνήσει τίποτα με τους εργοδότες, αν δεν συζητηθεί και αποφασιστεί στη Γενική Συνέλευση.

– Σε αγωνιστική περίοδο συγκρότηση απεργιακής επιτροπής και παραμερισμό του Διοικητικού Συμβουλίου (πιθανά δια της ένταξής του στην πολυπληθή απεργιακή επιτροπή…στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε 100 μέλη).- Δημιουργία Επιτροπής Γυναικών στο πλευρό του σωματείου. Όχι επιτροπή για τις γυναίκες που είναι μέλη του σωματείου, αλλά συσπείρωση δίπλα στο σωματείο των γυναικών που οι άντρες τους μέλη του σωματείου συμμετέχουν στην πολυήμερη απεργία. Η επιτροπή αυτή -θα μπορούσαμε να πούμε- πως έσωσε τον αγώνα σε κάποιες κρίσιμες φάσεις του.

– Ομάδες απεργιακής περιφρούρησης και αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση της απεργίας / συγκρούσεις με τους απεργοσπάστες και την αστυνομία. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Νόμος είναι το δίκιο του αγώνα. Στη βία των εργοδοτών και του κράτους το εργατικό κίνημα απαντά και με βία, όταν χρειάζεται.- Δημιουργία απεργιακού στρατηγείου με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πλαισίωση από ομάδα νομικής υποστήριξης, από ομάδα ιατρικής φροντίδας για τους χτυπημένους απεργούς. Απαραίτητος εξοπλισμός των απεργών (ρόπαλα, αμάξια κοκ). Υποχρεωτικά εστιατόριο / καντίνα για τους απεργούς και τους αλληλέγγυους. Απεργιακό ταμείο αλληλεγγύης.

– Κινητοποίηση στο πλευρό των απεργών άλλων εργατικών σωματείων της πόλης και της Πολιτείας. Καμπάνιες οικονομικής στήριξης της απεργίας σε πανεθνικκό επίπεδο. Συμμετοχή των αλληλέγγυων σε πρακτικές ανάγκες του αγώνα.- Έκδοση απεργιακής εφημερίδας / δελτίου (στη συγκεκριμένη περίπτωση καθημερινού), ώστε οι απεργοί να ανασκευάζουν τα ψέματα των εργοδοτών ενάντια στο σωματείο που απλόχερα τα ΜΜΕ αναμετέδιδαν (και αναμεταδίδουν πάντα ενάντια στα σωματεία, είτε υπάρχει απεργία είτε όχι).- Ικανότητα του σωματείου να παίρνει πρωτοβουλίες για να κερδίζει ευρύτερες συμπάθειες, να διασπά τον αντίπαλο, να ουδετεροποιεί τους ταλαντευόμενους που θα μπορούσαν να είναι εχθρικοί στην απεργία κοκ. Μαεστρία, εφευρετικότητα και ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών μιας και ο αγώνας πήρε χαρακτηριστικά συνολικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Δύο στρατόπεδα δημιουργήθηκαν το αντεργατικό (αφεντικά, κυβερνώντες, καθωσπρέπει πολίτες, ΜΜΕ, κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους) και το εργατικό (οι απεργοί και οι αλληλέγγυοι σε αυτούς).

– Και πάνω απ’ όλα: σταθερή ταξική αφετηρία για την εκτίμηση των εκάστοτε συνθηκών, αποφασιστικότητα, πίστη στη νίκη, τόλμη και πάλι τόλμη.

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)