to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

13:10 | 05.01.2014

Χρήστος Νάτσης

πηγή: unfollow

Πολιτισμός

Disputandum ή η Λένα Διβάνη στο σινεμά

«De gustibus est disputandum»: αυτός είναι ο τίτλος του αφορισμού 47 των αντορνικών Minima Moralia.


Η ιδέα μιας τέχνης που δεν περιλαμβάνει στην αλήθεια της τη σύγκριση με ό,τι επίσης διεκδικεί να είναι τέχνη -άρα τη σύγκρουση-, λέει ο Αντόρνο, προέρχεται από τη σκοπιά του θανάτου της. Η λήψη θέσης απλής δυσαρέσκειας ή ευαρέσκειας έναντι αδρανών μορφών βιάζει την απόλυτη προοπτικἠ του έργου, την αξίωσή του να αληθεύει μόνο αυτό, γίνεται ψιλό γούστο.

Βλέποντας κανείς σ’ αυτό το πλαίσιο το κακότενο χρονογράφημα-ψευδοκριτική της Λένας Διβάνη για την καινούρια ταινία του Σκορσέζε («Δε θέλουμε άλλη σκληρή επίγνωση. Χίλιες φορές καλύτερα να μας έδινες μια τζούρα ονειροπόλου Γκάτσμπι να παρηγορηθούμε»)  δεν ξαφνιάζεται.

Διότι κατανοεί πως αποτελεί άλλο ένα σύμπτωμα της διανόησης του καπρίτσιου, που αποτιμά το οτιδήποτε σε σχέση με τον αστόχαστο άξονα της δυτικότροπης πανγκλοσικής αισιοδοξίας, από τη μια, και του οπισθοδρομικού μιζεραμπιλασμού, από την άλλη· που εκφραζόμενη με τον επίπλαστο αυθορμητισμό της απεύθυνσης σε δεύτερο πρόσωπο κρύβει το γεγονός πως είναι προκατασκευασμένη, άρα καταστατικά κλειστή πως οτιδήποτε την διαψεύδει.

Αντόρνο και πάλι:«Ανάμεσα στην απόλαυση του κενού και το ψέμα της αφθονίας η επικρατούσα στάθμη του πνεύματος δεν επιτρέπει κανέναν τρίτο δρόμο».

2019 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)