to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί στα εξοπλιστικά

Οι εξοπλιστικές δαπάνες μπορούν να γονατίσουν μία χώρα. Όσο μεγαλύτερο ποσοστό εγχώριας προστιθέμενης αξίας και τεχνολογίας επιτυγχάνει τόσο μειώνει την εξάρτηση.


Η πρόσφατη υπόθεση με τις φρεγάτες, με πιθανότερη ερμηνεία την υπαναχώρηση των Γάλλων κατόπιν γερμανικών πιέσεων, αναδεικνύει πως τέτοια θέματα δεν πρέπει να τα αντιμετωπίζεις σπασμωδικά και αποσπασματικά, ακόμη κι αν είσαι υπό πίεση.

Εάν, ο μη γένοιτο, το αμέσως προσεχές διάστημα, ας πούμε μέσα σε 12 μήνες, γίνει κάτι που να απαιτεί την εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί το υφιστάμενο υλικό. Δεν υπάρχει μαγική λύση. Συνεπώς η πρώτη προτεραιότητα θα πρέπει να είναι η συντήρηση, η επισκευή, η υποστήριξη των πλοίων, των αεροσκαφών κ.λπ. που ήδη διαθέτει η χώρα.

Οι ενδιάμεσες λύσεις τύπου λίζινγκ έχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Το κύριο πλεονέκτημα έγκειται στο ότι αφορά υπάρχοντα ή / και εν λειτουργία πλοία ή αεροσκάφη, οπότε η αξιοποίηση είναι ταχύτερη, όχι όμως υπόθεση ενός μηνός και δύο. Το κύριο μειονέκτημα είναι το αυξημένο ενοίκιο και η αυτόματη διολίσθηση προς την επιλογή του αυτού τύπου ή του αυτού κατασκευαστή και η υπονόμευση έτσι της δυνατότητας ενός γενικότερου σχεδιασμού.

Στην ελληνική περίπτωση υπάρχει η επιβαρυντική συνθήκη ότι τα μνημονιακά χρόνια έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Είναι αλήθεια ότι διάφοροι εκσυγχρονισμοί και αναβαθμίσεις και νέες αγορές που είχαν δρομολογηθεί προ δεκαετίας δεν πραγματοποιήθηκαν. Αν υπάρχει κάτι θετικό αυτή τη στιγμή και αν θέλουμε να το δούμε, είναι ότι σε μεγάλο βαθμό οι Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να υπερπηδήσουν ενδιάμεσες τεχνολογίες, στις οποίες λόγω οικονομικής στενότητας δεν επένδυσαν, και να πάνε έτσι ένα βήμα μπροστά.

Το θέμα είναι προς τα πού: εάν, όπως φαίνεται, μπαίνουμε σε μια φάση εξοπλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή και δεν μπορούμε να μείνουμε απ' έξω, η λύση θα πρέπει να αναζητηθεί σε εγχώριες έξυπνες και φθηνές και ακραία παραμετροποιημένες λύσεις.

Όλες οι χώρες που έχουν βρεθεί σε παρόμοιες καταστάσεις αυτό έχουν πράξει. Χώρες όπως για παράδειγμα η Τουρκία, το Ιράν και το Ισραήλ εδώ και χρόνια, η Ουκρανία μόλις πρόσφατα, η Σουηδία παραδοσιακά προσπαθούν να είναι όσο το δυνατόν αμυντικά αυτάρκεις. Οι εξοπλιστικές δαπάνες μπορούν να γονατίσουν μία χώρα. Όσο μεγαλύτερο ποσοστό εγχώριας προστιθέμενης αξίας και τεχνολογίας επιτυγχάνει τόσο μειώνει την εξάρτηση.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν και οι λεγόμενες «αγορές του αιώνα», δηλαδή πολύ μεγάλες συμβάσεις που αφορούν συνήθως την αιχμή του δόρατος μιας χώρας: μαχητικά αεροσκάφη, βλήματα μεγάλου βεληνεκούς, μεγάλες μονάδες στόλου. Σε αυτές τις αποφάσεις συνήθως υπεισέρχονται και ζητήματα όχι μόνο επιχειρησιακά, αλλά και πολιτικά, χωρίς τα παραπάνω να παύουν να ισχύουν.

2022 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)