to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Αρχισυντάκτη μου, δεν αρέσουμε πια

Ίσως να φταίει, σε μικρό βαθμό, που οι παλιοί δημοσιογράφοι σνόμπαραν σταθερά και πολύ το Ίντερνετ


Με ενοχλεί βαθύτατα που οι “αποκαλύψεις” γίνονται από διαδικτυακές παρουσίες. Βαθύτατα, όμως. Με ενοχλεί που τα θύματα βιασμού ή παρενόχλησης στρέφονται σε μεγάλα προφίλ στο Facebook και στο Instagram για να αποκαλύψουν την τρομακτική εμπειρία. Και, πιο πολύ απ’ όλα, με ενοχλεί γιατί η ευθύνη βαραίνει εμάς, τους δημοσιογράφους. Δεν πιστεύω καθόλου ότι οι διαδικτυακοί εκπρόσωποι της απόδοσης δικαιοσύνης κάνουν καλή ή κακή δουλειά. Πιστεύω πως κάνουν μέτρια δουλειά, που θέλει τεράστια προσοχή για να μην ξεφύγει.

Το Διαδίκτυο βοήθησε πάρα πολύ στην εδραίωση του κινήματος #metoo, αλλά από εκεί και πέρα μην ξεχνάμε ότι η άλλη όψη της δημόσιας έκφρασης χωρίς όρους είναι οι ψευδείς ειδήσεις. Εμείς φταίμε. Ο κόσμος δεν εμπιστεύεται τους δημοσιογράφους. Αυτό το γνωρίζω καλά. Δεν είναι παράλογο, τα ελληνικά ΜΜΕ φημίζονται κυρίως για την αδιαφάνειά τους, παρά για τα αποκαλυπτικά τους ρεπορτάζ.

Να, ο Κώστας Βαξεβάνης διώκεται για την υπόθεση Novartis, για παράδειγμα. Η ποιοτική δημοσιογραφία περιορίζεται σε ελάχιστους συναδέλφους, φωτεινό παράδειγμα είναι η Νατάσα Γιάμαλη, που όμως δεν εργάζεται σε κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας. Ο κόσμος δεν θεωρεί πως μπορεί να μας εμπιστευτεί, θεωρεί πως λέμε ψέματα, ενώ το  Ίντερνετ λέει αλήθεια.

Εδώ ξεκινάει το πρόβλημα: Ένα θύμα στέλνει σε κάποιον διαδικτυακό βιτζιλάντι την ιστορία του, αυτός, ή αυτή, τη δημοσιεύει και μετά επέρχεται βροχή συνεχών πληροφοριών τις οποίες ο κόσμος επεξεργάζεται με όρους Ίντερνετ: Για να το λένε, τότε ισχύει. “Σου μεταφέρω κάτι που άκουσα...”.

Αυτό δεν είναι είδηση, είναι πρόβλημα. Κάτι που άκουσε κάποιος είναι ίσως κάτι που δεν ισχύει.  Όταν δε μιλάμε για υποθέσεις του σκληρού Ποινικού Κώδικα, τότε χρειάζεται έρευνα.  Έρευνα κάνουν οι δημοσιογράφοι, ή, τουλάχιστον, έκαναν τις εποχές της ελευθερίας του Τύπου. Τώρα έρευνα δεν κάνει κανένας. Απλώς αναμεταδίδουν πληροφορίες που δεν έχουν εξακριβωθεί.

Μέχρι ενός σημείου, μας βγήκε σε καλό. Μάθαμε για τον Στάθη Παναγιωτόπουλο, μάθαμε για τον ομαδικό βιασμό της Θεσσαλονίκης και αυτό είναι μόνο θετικό. Αλλά το επόμενο στάδιο είναι αφενός να διαρρέουν μη διασταυρωμένες πληροφορίες και αφετέρου να μην έχουν καμία κάλυψη οι ιντερνετικοί ερευνητές. Είναι έρμαια μηνύσεων στην καλύτερη, φυσικών επιθέσεων στη χειρότερη (και πολύ πιθανή περίπτωση).

Δεν ξέρω πώς θα ξανακερδίσουμε τον κόσμο. Ίσως να φταίει, σε μικρό βαθμό, που οι παλιοί δημοσιογράφοι σνόμπαραν σταθερά και πολύ το  Ίντερνετ. Κυρίως φταίει που τα ΜΜΕ δεν είναι ποιοτικά, δεν μας εμπιστεύονται, δεν αρέσουμε πια. Απλώς, να, μόλις ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος της νέας κατάστασης στην ενημέρωση και στις αποκαλύψεις, να έχουμε κι εμείς κάπως συνέλθει. Ως κλάδος δηλαδή.

tags: άρθρα

2022 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)