to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Από τη «χαμένη», στην «ανεύθυνη» γενιά… και πάλι πίσω

Το σχέδιο της χαμένης γενιάς που είχε ξεκινήσει μια δεκαετία πριν ήρθε και κούμπωσε με την κατηγορία της ανεύθυνης γενιάς - Με βάση τη νέα έρευνα της Eurofound, η χώρα μας κατέγραψε με διαφορά το χειρότερο αποτέλεσμα στο ποσοστό των νέων που έμειναν άνεργοι μέσα στην πανδημία


Αν έπρεπε να διαλέξουμε μια κοινωνική ομάδα/ κατηγορία που κατά τη διάρκεια της πανδημίας βρέθηκε στο επίκεντρο της κυβερνητικής ολιγωρίας, αναμφίβολα αυτή θα ήταν η νεολαία. Για να είμαστε ακριβείς, δεν ήταν μόνο η ολιγωρία το πρόβλημα... Ήταν και συγκεκριμένες μέθοδοι- πολιτικές υποτίμησης από πλευράς μιας νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης που οδήγησαν τις νέες και τους νέους αυτής της χώρας στο στόχαστρο.

Οι πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες είναι όντως οι χαμένοι κάθε νεοφιλελεύθερης αναπροσαρμογής σε περιόδους οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής αστάθειας. Δεν είναι αμελητέες οι επιπτώσεις της πανδημίας και των ασκουμένων πολιτικών στα παιδιά μαθητικής ηλικίας, στις οικογένειες και τους γονείς, στους πιο ανήμπορους των ηλικιωμένων, στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Κι ακόμη, οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των συμπολιτών μας και στην άνοδο βίαιων κοινωνικών φαινομένων, όπως αυτό των γυναικοκτονιών, είναι επίσης κάθε άλλο παρά αμελητέες.

Με τη νεολαία όμως συμβαίνει κάτι διαφορετικό σε αυτή εδώ τη χώρα...

Αυτό στο οποίο επιδιώκουμε να στρέψουμε την προσοχή είναι ένα ιδιότυπο σχέδιο, τριγωνικής μορφής, που μπορούμε να το ονοματίσουμε ως εξής: από το σχέδιο της χαμένης γενιάς σε αυτό της ανεύθυνης γενιάς, και πάλι πίσω.

Από την αρχή της κρίσης συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές με κομματικό ονοματεπώνυμο επένδυσαν στο σχέδιο της χαμένης γενιάς. Η νεολαία χτυπήθηκε πρώτη από την ανεργία, την επισφάλεια, την αδυναμία οργάνωσης της ζωής σε όλα τα πεδία. Ήταν η πρώτη για την οποία εφαρμόστηκαν μορφές εργασίας χωρίς συλλογικές εξασφαλίσεις -όπως τα vouchers- η πρώτη για την οποία εφαρμόστηκε ο υποκατώτατος μισθός, η πρώτη που βρέθηκε στο κάδρο της εσωτερικής υποτίμησης.

Την περίοδο 2015-2019 επιχειρήθηκε μια κοινωνικά δικαιότερη αναδιανομή με την κατάργηση του υποκατώτατου, με πρωτοβουλίες ενίσχυσης της νεοφυούς επιχειρηματικότητας, με προγράμματα αντιμετώπισης της ανεργίας -στο πλαίσιο που όλα αυτά επετράπησαν εν μέσω δημοσιονομικών κανόνων. Τα τέσσερα αυτά χρόνια αρκούσαν ίσα ίσα για μια ανάσα για τη νεολαία, γιατί αμέσως μετά η παλινόρθωση συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών και στοχεύσεων, καθώς και των φορέων που τις εκφράζουν, συνέχισαν προς την ολοκλήρωση του σχεδίου της χαμένης γενιάς.

Και μετά ήρθε η πανδημία. Οι δημοσιονομικοί περιορισμοί ήρθησαν, οι ευρωπαϊκοί κανόνες χαλάρωσαν κι όμως τα μέτρα ενίσχυσης της κοινωνίας και της οικονομίας ήταν επιεικώς ανεπαρκή. Οι νέες και οι νέοι, οι άνθρωποι που βρέθηκαν στις πρώτες γραμμές της μάχης -από τις εφημερίες στα νοσοκομεία, μέχρι τα delivery και τις εφοδιαστικές αλυσίδες, δεν υποστηρίχθηκαν. Πολιτικές ενίσχυσης των εργαζόμενων, καθώς και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων δεν ακολουθήθηκαν. Για μια ακόμη φορά οι ανάγκες και οι δυνατότητες της νεολαίας συμπιέστηκαν προς τα κάτω...

Στο πλαίσιο της πανδημίας -όπως και σε κάθε περίοδο μεγάλων κοινωνικών κρίσεων- αναζητήθηκε και πάλι ένας εσωτερικός εχθρός. Και ποιος ήταν αυτός; Η νεολαία, η νεολαία που ανεύθυνα συνέβαλε επίτηδες στη διασπορά της πανδημίας, η νεολαία που "έκανε πάρτι", που "δεν σεβόταν τη μάσκα", η νεολαία που "δεν τηρούσε κανόνες δημόσιας υγείας", η νεολαία που «δεν ήξερε τί θα πει ατομική ευθύνη». Ευτυχώς, σε πείσμα των κυβερνητικών ιδεοληψιών η νεολαία, όπως και στο σύνολό της η κοινωνία μας, επέδειξε σημαντική κοινωνική αλληλεγγύη, συγκρατώντας την αδράνεια και την αδιαφορία απέναντι στην πανδημία εκ μέρους της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Το σχέδιο της χαμένης γενιάς που είχε ξεκινήσει μια δεκαετία πριν ήρθε και κούμπωσε με την κατηγορία της ανεύθυνης γενιάς, οδηγώντας μια μεγάλη κατηγορία συμπολιτών μας ενώπιον των επιπτώσεων της υγειονομικής κρίσης και κοινωνικής ανισότητας.

Πρόσφατα, το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα για τη Βελτίωση των Συνθηκών Διαβίωσης και Εργασίας (Eurofound) αποτύπωσε πως το μεγαλύτερο βάρος της οικονομικής κρίσης που προκάλεσε η πανδημία, έπληξε τη νεολαία. Η χώρα μας, με διαφορά, κατέγραψε το χειρότερο αποτέλεσμα στο ποσοστό των νέων που έμειναν άνεργοι μέσα στην πανδημία. Πρόκειται για αρνητική πρωτιά σε όλη την Ευρώπη αλλά και σε σχέση με άλλες, μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες.

 Eurofound, 2021

Και όλα αυτά τη στιγμή που η Ελλάδα καταγράφει, επίσης, σχεδόν το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας των νέων και το υψηλότερο ποσοστό νέων μακροχρόνια ανέργων εκτός κατάρτισης, εκπαίδευσης και απασχόλησης (41%) εντός ΕΕ.

Είναι προφανές πως όχι μόνο δεν υπήρξε καμία μέριμνα προστασίας της ζωής των νέων στη βάση των παραπάνω αλλά για μία ακόμη φορά γίνονται βορά στη δήθεν θυσία για το “καλό της χώρας και της κοινωνίας” που επιβάλλει η κυβέρνηση. Η χαμένη γενιά, που έγινε η ανεύθυνη γενιά, θα παραμένει χαμένη όσο επικρατεί το ισχύον μείγμα πολιτικής.

* Η Μίνα Κωστοπούλου είναι επικοινωνιολόγος, μέλος της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ (Ο.Μ. Χαϊδαρίου) και η Ειρήνη Νταή είναι οικονομολόγος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ (Ο.Μ. Γαλατσίου)

tags: άρθρα

2022 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)