to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

15:19 | 26.02.2018

Διεθνή

Ανάλυση για τις εκλογές της Κυριακής στην Ιταλία: Μόνη βεβαιότητα, η μετεκλογική αβεβαιότητα

Με βάση τις σφυγμομετρήσεις κανένα από τα κόμματα και τις συμμαχίες που διεκδικούν την πρωτιά δεν κατορθώνει να συγκεντρώσει ούτε τις έδρες, ούτε και τα ποσοστά για να συγκροτήσει ένα σταθερό κυβερνητικό σχήμα


Καθώς πλησιάζει η ώρα που οι Ιταλοί ψηφοφόροι θα κληθούν να ψηφίσουν στις 4 Μαρτίου για την ανάδειξη των αντιπροσώπων τους στα δύο Σώματα του Κοινοβουλίου, η αβεβαιότητα για τις δυνατότητες σχηματισμού κυβέρνησης αυξάνουν, καθώς με βάση τις σφυγμομετρήσεις κανένα από τα κόμματα και τις συμμαχίες που διεκδικούν την πρωτιά δεν κατορθώνει να συγκεντρώσει ούτε τις έδρες, ούτε και τα ποσοστά για να συγκροτήσει ένα σταθερό κυβερνητικό σχήμα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 

Ο εκλογικός νόμος

Το βαθμό απροσδιοριστίας για τον σχηματισμό κυβέρνησης έχει αυξήσει αφενός ο εκλογικός νόμος, που αποτελεί ένα «υβρίδιο» απλής αναλογικής (από το οποίο θα αναδειχθεί το 64% των εδρών) και μονοεδρικών (που θα καλύψουν το υπόλοιπο 36% του απαιτούμενου αριθμού των 630 βουλευτών και 315 γερουσιαστών). Ο νόμος αυτός —ο αποκαλούμενος Rosatellum— θεωρείται πως συντάχθηκε για να ευνοήσει τις μεγάλες κομματικές συμμαχίες (της Κεντροδεξιάς, που αποτελείται από το Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, την ξενοφοβική Λέγκα του Βορρά του Ματέο Σαλίβνι και το νεοφασιστικό «Αδέλφια της Ιταλίας»-Fratteli d’ Italia της Τζόρτζα Μελόνι) και της Κεντροαριστεράς (με επικεφαλής το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα – PD του Ματέο Ρέντσι και του νυν πρωθυπουργού Πάολο Τζεντιλόνι), που κατεβάζουν κοινά αποδεκτούς υποψηφίους, σε βάρος των μεμονωμένων κομμάτων, ιδίως δε του ανερχόμενου Κινήματος των 5 Αστέρων του κωμικού Μπέπε Γκρίλο, που λόγω καταδίκης του για φοροδιαφυγή δεν μπορεί να εκλεγεί και άφησε την ηγεσία στον 31 ετών Λουΐτζι Ντι Μάιο.

Ο ίδιος ο Ντι Μάιο, σε πρόσφατη συνέντευξή του στο CNBC τόνιζε πως «όλα τα ιταλικά κόμματα έχουν συσπειρωθεί για να μας νικήσουν, εγκρίνοντας έναν αντιδημοκρατικό νόμο. Την άποψη τούτη ενισχύει, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και ο υποψήφιος του M5S σε μία από τις μονοεδρικές της Ρώμης και προβεβλημένος δημοσιογράφος Ντίνο Τζαρούσο: «Όλα εξαρτώνται από τα αποτελέσματα στις μονοεδρικές περιφέρειες. Γνωρίζουμε καλά πως σε πολλές περιφέρειες του Βορρά είναι δύσκολο να εκλέξουμε μεμονωμένους υποψηφίους, γιατί εκεί υπερτερεί η Κεντροδεξιά, ή η Λέγκα, στο κέντρο της Ιταλίας είναι δυνατότερη η Κεντροαριστερά, όμως στην υπόλοιπη χώρα, το Κίνημα των Πέντε Αστέρων προηγείται. Έτσι όλα θα εξαρτηθούν τις μονοεδρικές. Εάν η κατανομή τους στο σύνολο της χώρας είναι ευνοϊκή για το Κίνημα, σε συνδυασμό με τα αυξημένα ποσοστά του, θα μας οδηγήσει σε ένα σημαντικό αποτέλεσμα».

Αποδυναμωμένο το κόμμα του Ρέντσι

Η αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα και η πολιτική συγκυρία βρίσκει το κόμμα του Ματέο Ρέντσι αποδυναμωμένο λόγω και της «αποκοπής» από τον κορμό του της αριστερής του πτέρυγας (υπό τους πρώην ηγέτες του Μάσιμο ντ’ Αλέμα και Πιερλουΐτζι Μπερσάνι) που εντάχθηκε στη συμμαχία υπό τον πρώην πρόεδρο της Γερουσίας και παλαίμαχο πολέμιο δικαστή της Μάφιας Πιέτρο Γκράσο. Σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, το PD πιστώνεται με το 21,3% της πρόθεσης ψήφου (25,5% εν όλω η συμμαχία της οποίας ηγείται), ενώ το αριστερό Liberi e Uguali (Ελεύθεροι και Ίσοι) του Γκράσο συγκεντρώνει περίπου το 6%.

Όμως και ενωμένο να ήταν το PD, πάλι οι δημοσκοπήσεις το φέρουν να υστερεί έναντι των αντιπάλων του. Η κεντροδεξιά συμμαχία φέρεται να συγκεντρώνει το 37,5% (15,9% το Forza Italia, 14,8% η Λέγκα και 5% το FdI), ενώ το M5S κυμαίνεται από 26,3 έως το 33%.

Η κατανομή τούτη ενισχύει την προοπτική της επιστροφής –έστω κι έμμεσα, διότι ως καταδικασμένος για φοροδιαφυγή δεν μπορεί να εκλεγεί—του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην εξουσία, ως de facto ηγέτη κόμματος και πρωθυπουργού. Ο περισσότερο μακροημερεύσας πρωθυπουργός στη σύγχρονη ιστορία της ιταλικής δημοκρατίας (μόνον ο Τζολίτι στις αρχές του 20ού αιώνα κι ο δικτάτορας Μουσολίνι τον ξεπερνούν σε διάρκεια θητείας) έχει εκλεγεί ήδη τέσσερις φορές και παρά τα 81 χρόνια του, έχει προσφύγει στα ευρωπαϊκά δικαστήρια κατά της καταδικαστικής του απόφασης και ενδέχεται να χρισθεί για πέμπτη φορά πρωθυπουργός.

Καθοριστικός παράγοντας για το αποτέλεσμα —όπως σε κάθε εκλογική αναμέτρηση στην Ιταλία—εξακολουθεί να παραμένει το ύψος της προσέλευσης στις κάλπες και το ποσοστό της αδιευκρίνιστης ψήφου. Οι Ιταλοί ψηφοφόροι δηλώνουν σε μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστοι, ή δηλώνουν αναφανδόν ότι θα απέχουν. Επίσης, μεγάλος αναμένεται να είναι ο ανταγωνισμός στις νότιες περιοχές της χώρας -όπου παραδοσιακά αναδεικνύεται πρώτη η Κεντροδεξιά- μεταξύ του κόμματος του Μπερλουσκόνι και του M5S, το οποίο έρχεται να αμφισβητήσει την παραδοσιακή ηγεμονία της στις κρίσιμες αυτές περιοχές.

«Σήμερα η Κεντροδεξιά δεν είναι εκείνη η παράταξη που γνώρισε η Ιταλία κατά τις προηγούμενες κυβερνήσεις Μπερλουσκόνι», αμφισβητεί στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Νόμπιλι: «Τότε εκείνος ήταν ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης και το κόμμα του το μεγαλύτερο της κεντροδεξιάς παράταξης, όπου οι σύμμαχοί του μπορούσαν να περιμένουν κάποια ανταμοιβή, αλλά αποφάσιζε εκείνος. Αλλά σήμερα, εάν κέρδιζε τις εκλογές, ο Μπερλουσκόνι δεν θα αντιπροσώπευε περισσότερο από το ένα τρίτο της δύναμής της κεντροδεξιάς και ο Σαλβίνι και η Μελόνι θα ήσαν πιο ισχυροί. Συνεπώς, η Κεντροδεξιά θα είναι πιο δεξιά απ’ όσο ήταν κι αυτό είναι, όπως προείπα, επικίνδυνο» για την ανάδυση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού στην Ιταλία.

Οι βασικοί εκλογικοί συνασπισμοί και κόμματα οι οποίοι έχουν πιθανότητες εισόδου στο νέο ιταλικό κοινοβούλιο ή έστω μιας σημαντικής εκλογικής καταγραφής είναι: 

Κεντροαριστερή Συμμαχία

Δημοκρατικό Κόμμα (PD) - Σοσιαλδημοκρατία

Περισσότερη Ευρώπη (+E) - Φιλελευθερισμός

Μαζί (I) – Σοσιαλδημοκρατία, Προοδευτική Οικολογία

Λαϊκή Λίστα Πολιτών (CP) – Κέντρο, Χριστιανοδημοκρατία/Χριστιανική Αριστερά

Κεντροδεξιά Συμμαχία

Forza Italia (FI) - Φιλελεύθερος Συντηρητισμός

Λέγκα (L) Εθνικιστική Δεξιά

Αδέλφια της Ιταλίας (FdI) Εθνικιστική Δεξιά

Εμείς με την Ιταλία (NcI) Χριστιανοδημοκρατία

Κίνημα Πέντε Αστέρια (M5S) Λαϊκισμός – Ευρωσκεπτικισμός – Άμεση Δημοκρατία

Ελεύθεροι και Ίσοι (LeU) Αριστερή Σοσιαλδημοκρατία

Εξουσία στον Λαό (PaP) Ριζοσπαστική Αριστερά

CasaPound – Ιταλία (CPI) Νεοφασισμός

Μικρότεροι σχηματισμοί είναι στον χώρο του Κέντρου το «Ιταλικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα – Λαϊκή Φιλελεύθερη Συμμαχία» (PRI-ALA) και το σχήμα «10 Φορές Καλύτερα» (10VM), στον χώρο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς το Κομμουνιστικό Κόμμα (PC) και το σχήμα «Για μια Επαναστατική Αριστερά» (PuSR), ενώ οι νεοφασίστες κατεβαίνουν και με ένα δεύτερο συμμαχικό σχήμα, το «Ιταλία για τους Ιταλούς» (IaI), όπου συμμετέχει και η οργάνωση «Νεα Δύναμη» (Forza Nuova).

Η ατζέντα τους

Ο συνασπισμός δεξιάς/ άκρας δεξιάς

Σε αυτόν συμμετέχουν η Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, η Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι και το Fratelli d’ Italia.

- Φορολογικά: Επιβολή ενός ενιαίου φόρου, τον οποίο ο Μπερλουσκόνι επιθυμεί να είναι στο 23%, ενώ ο Σαλβίνι στο 15%.

- Λιγότερη λιτότητα με στήριξη στους επενδυτές ώστε να ενισχυθεί η εργασία και επαναδιαπραγμάτευση των ευρωπαϊκών δεσμεύσεων της Ιταλίας.

- Μετανάστευση: επαναπατρισμός εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών χωρίς χαρτιά και παρεμπόδιση των νέων αφίξεων.

- Μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, την οποία ο Σαλβίνι θέλει να είναι ριζοσπαστική, ενώ ο Μπερλουσκόνι βάζει φρένο σε κάθε υπόσχεση για κατώτατη σύνταξη στα 1.000 ευρώ.

- Μέτρα για την ενίσχυση των γεννήσεων και τη στήριξη των οικογενειών.

Κίνημα των 5 Αστέρων

Το κόμμα ιδρύθηκε το 2009 από τον κωμικό Μπέπε Γκρίλο και είναι ευρωσκεπτικιστικό και κατά του ευρώ, ενώ απορρίπτει την παραδοσιακή πολιτική τάξη. Έχει καταρτίσει ένα πρόγραμμα 20 σημείων για τη βελτίωση «της ζωής των Ιταλών», στο οποίο όμως δεν γίνεται καμία αναφορά στην Ευρώπη μετά την εγκατάλειψη του σχεδίου για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την παραμονή της Ιταλίας στην ευρωζώνη.

- Υιοθέτηση μηνιαίου καθολικού εισοδήματος.

- Μείωση της φορολογίας εισοδημάτων.

- Αύξηση των συντάξεων και αναθεώρηση των όρων συνταξιοδότησης.

- Εργασία: Επενδύσεις στις νέες τεχνολογίες και κατάργηση της γραφειοκρατίας για τις επιχειρήσεις.

- Ασφάλεια: 10.000 προσλήψεις στις δυνάμεις ασφαλείας και ανέγερση σωφρονιστικών ιδρυμάτων.

- Μετανάστευση: Διμερείς συμφωνίες για τον επαναπατρισμό των παράτυπων μεταναστών.

- Γεννητικότητα: Αποζημίωση των γονιών για τα χρήματα που δαπανούν για τη φύλαξη των παιδιών τους και για τις πάνες.

Συνασπισμός της κεντροαριστεράς

Αποτελείται από το Δημοκρατικό Κόμμα του Ματέο Ρέντσι και τρία μικρά κόμματα του κέντρου και της ριζοσπαστικής αριστεράς.

- Μείωση των φόρων και των δασμών για τις επιχειρήσεις, τις οικογένειες και τους πιο ευάλωτους πολίτες.

- Υιοθέτηση εγγυημένου κατώτατου μισθού.

- Επαναβεβαίωση του ευρωπαϊκού δόγματος με ταυτόχρονη έκκληση για δημιουργία «Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης», την άμεση εκλογή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τους Ευρωπαίους πολίτες και τη δημιουργία θέσης ενός υπουργού Οικονομικών για την ευρωζώνη.

- Μετανάστευση: επαναπατρισμός των μεταναστών στο εσωτερικό της ΕΕ.

- Πρόγραμμα επενδύσεων στις υποδομές, το υψηλής ταχύτητας Διαδίκτυο, την έρευνα και την εκπαίδευση.

- Συνέχιση της αντιτρομοκρατικής πολιτικής του Ρέντσι: «Για κάθε ευρώ που επενδύεται στην ασφάλεια, ένα ευρώ να επενδύεται στον πολιτισμό».

Η αριστερά των διαφωνούντων

Συμμετέχουν πολλά κινήματα της αριστεράς και οι διαφωνούντες του Δημοκρατικού Κόμματος υπό το κίνημα Ελεύθεροι και Ίσοι (Liberi e uguali) του απερχόμενου προέδρου της Γερουσίας και πρώην εισαγγελέα γνωστού για τη δράση του κατά της μαφίας Πιέτρο Γκράσο.

- Προτεραιότητα στην εκπαίδευση και την έρευνα.

- Νέα Πράσινη Συμφωνία για την ανάκαμψη της οικονομίας μέσω της οικολογίας.

- Ακύρωση των μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας.

- Οικονομική μεταρρύθμιση για να περιοριστούν οι πιέσεις στα εισοδήματα από την εργασία.

- Γάμος και υιοθεσία για όλους.

Τα μετεκλογικά σενάρια

Αλλά το ερώτημα παραμένει: είναι δυνατός ο σχηματισμός κυβέρνησης μετά τις εκλογές; Συντρέχουν άραγε οι αντικειμενικές συνθήκες για να επαναληφθεί το εγχείρημα του «μεγάλου συνασπισμού» Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς της κυβέρνησης του Ενρίκο Λέτα (που ωστόσο προέκυψε όχι κατόπιν εκλογών, αλλά με απευθείας ανάθεσης εντολής σχηματισμού της από τον τότε πρόεδρο Τζόρτζιο Ναπολιτάνο);

Σύμφωνα με τον Νόμπιλι, «σε τούτη τη φάση, μολονότι πολλοί μας κατηγορούν ότι σκοπεύουμε σε μία τέτοια περίπτωση να σχηματίσουμε κυβέρνηση με τον Μπερλουσκόνι, ούτε εμείς, ούτε κι εκείνος δηλώνουμε ότι επιθυμούμε να συνεργασθούμε σε κυβερνητικό επίπεδο». Από την σκοπιά του ο Τζαρούσο τονίζει: «Μπορούμε να έχουμε ένα κυβερνητικό πρόγραμμα συμφωνίας με όποιον θελήσει να προσυπογράψει τις κυβερνητικές θέσεις μας, αλλά χωρίς όμως να στοχεύει στις υπουργικές πολυθρόνες. Γιατί το Κίνημά μας δεν ενδιαφέρεται για τις πολυθρόνες και σε συμμαχίες για τους κυβερνητικούς θώκους επί τη βάσει θεσμικών συμφωνιών με άλλα κόμματα. Απεναντίας επιδιώκουμε μία συνεργασία επί προγραμματικής βάσεως, γιατί κατ’ εμάς το σημαντικότερο είναι να τεθεί σε εφαρμογή ένα σχέδιο για να αλλάξει η χώρα, να αλλάξουν οι νόμοι, όπως και να αλλάξει εκ βάθρων το πνεύμα και η ηθική αντιμετώπιση της πολιτικής, με βάση τη διαφάνεια και την υπευθυνότητα που διακηρύσσει το κόμμα μας. Και εάν σε αυτές τις προγραμματικές θέσεις συμπίπτουν και οι άλλοι, τότε ίσως να σχηματίσουμε και κυβέρνηση, αν και τούτο το βλέπω λίγο δύσκολο».

Όλα προοιωνίζονται ότι το πολιτικό σταυρόλεξο της Ιταλίας δεν μέλλει να λυθεί ούτε μετεκλογικά. Και μαζί με τα πολιτικά προβλήματα δεν αναμένεται να βρουν λύση ούτε και τα οικονομικά ζητήματα, που δεν απασχολούν μόνον την «Χερσόνησο», αλλά και την υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς η ιταλική οικονομία είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην Ευρωζώνη.

Τρία είναι τα βασικά μετεκλογικά σενάρια, με βάση τις εκτιμήσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα και τις δημοσκοπήσεις.

1. Κυβέρνηση της Κεντροδεξιάς

Λόγω της μίξης πλειοψηφικού και αναλογικής στο εκλογικό σύστημα, είναι σχεδόν αδύνατη η πρόβλεψη των πιθανοτήτων αυτοδυναμίας ενός εκλογικού συνασπισμού, με μόνο «διεκδικητή», με βάση τα δημοσκοπικά ποσοστά, την Κεντροδεξιά Συμμαχία υπό τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Σε μια τέτοια περίπτωση, μεγάλη σημασία, όσον αφορά το πρόσωπο του πρωθυπουργού, θα παίξει ο συσχετισμός ανάμεσα στη Forza Italia και τη Λέγκα. Η μεν πρώτη δεν έχει αποσαφηνίσει ποιον θα επιθυμούσε για τη θέση του επικεφαλής της κυβέρνησης, δεδομένης της αδυναμίας εκλογής του Μπερλουσκόνι, ενώ η δεύτερη προτείνει τον γραμματέα και ηγέτη της Ματέο Σαλβίνι.

2. Κυβέρνηση συνεργασίας Κεντροδεξιάς - Κεντροαριστεράς

Σε μια τέτοια περίπτωση θα είχαμε μια κάποια συνέχεια των κυβερνήσεων συνεργασίας οι οποίες διοικούν την Ιταλία από το 2011, με αλλαγή στους εσωτερικούς συσχετισμούς, αφού από το 2013 κυρίαρχοι ήταν οι κεντροαριστεροί Δημοκρατικοί, διατηρώντας τη θέση του πρωθυπουργού με τους Ενρίκο Λέτα, Ματέο Ρέντσι και Πάολο Τζεντιλόνι. Ακόμη ωστόσο και αν οι δύο μεγάλοι παίκτες στα δύο μεγαλύτερα πολιτικά μπλοκ, δηλαδή η Forza Italia στην Κεντροδεξιά και το Δημοκρατικό Κόμμα στην Κεντροαριστερά, συμφωνούσαν για κυβερνητική συνεργασία στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας, άγνωστο είναι τι θα έπρατταν τα μικρότερα κόμματα της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς, κυρίως οι λαϊκιστές δεξιοί της Λέγκας, που μοιάζει δύσκολο να αποδέχονταν μια κυβερνητική συνύπαρξη με τον «συστημικό» και άκρως φιλοευρωπαίο Ματέο Ρέντσι.

3. Κυβέρνηση «Κινήματος Πέντε Αστέρων» - Λέγκας

Το άθροισμα των δύο μεγαλύτερων ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων του ιταλικού πολιτικού απαράτ μπορεί να αγγίξει και το 43%, καθιστώντας όχι απίθανη μια συνεργασία η οποία θα αποτελούσε εφιάλτη για το μέτωπο Μακρόν - Μέρκελ και γενικά για τους υποστηρικτές της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Τα δύο κόμματα έχουν ρίξει αρκετό νερό στο κρασί τους και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του Μπέπε Γκρίλο ανήκει πλέον στο παρελθόν (έχει αποχωρήσει τόσο από την ηγεσία όσο και από την -τυπική- προεδρία των Πέντε Αστέρων), ωστόσο κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι δυναμικές θα απελευθέρωνε μια κυβερνητική συμμαχία δυνάμεων που νιώθουν -έστω κατά ένα μέρος- αντισυστημικές στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης.

Ξενοφοβική σπέκουλα για το μεταναστευτικό

Την ίδια στιγμή, αυξάνεται η ρητορεία των ξενοφοβικών κομμάτων –όπως η Λέγκα, ή το Fratteli d’ Italia—αλλά επίσης ενισχύεται και η δύναμη των νεοφασιστικών μορφωμάτων, όπως η Νέα Δύναμη (Forza Nuova) και η Casa Pound, που διεκδικούν είσοδο στη νέα Βουλή.

Νερό στο μύλο των παραπάνω ρίχνει ο Μπερλουσκόνι, ο οποίος αμφισβητεί ότι ο αριθμός των μεταναστών που έχουν εισρεύσει στη χώρα ανέρχεται στους 180.000, υποστηρίζοντας πως είναι τουλάχιστον τριπλάσιος, ενώ ο Σαλβίνι διατρανώνει πως, εάν σχηματίσει κυβέρνηση, θα απελάσει αμέσως 500.000 μετανάστες και πρόσφυγες, ενώ ο υποψήφιός του κυβερνήτης της Λομβαρδίας Ατίλιο Φοντάνα δηλώνει πως «κατέρχεται για να υπερασπίσει τη λευκή φυλή». Το χειρότερο είναι πως ο Μπερλουσκόνι τις περασμένες ημέρες δήλωσε πως σε μία δυνητική κυβέρνησή του θα χρίσει υπουργό Εσωτερικών τον ηγέτη της Λέγκας. Τον κίνδυνο αυτό υπερτονίζουν οι αντίπαλοί τους, σε μία προσπάθεια να ξυπνήσουν τα δημοκρατικά αισθήματα και τις ανθρωπιστικές αντιδράσεις των ψηφοφόρων, ώστε να αποφευχθεί αυτό που και ο Τζαρούσο, αλλά και ο Νόμπιλι απεύχονται: «Να συμβεί στην Ιταλία ό,τι και στην άλλη Ευρώπη: μία άνοδος του φασισμού, σε συνδυασμό με τον λαϊκισμό».

*ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Αντιφασισμός τώρα, όχι προπαγάνδα

«Δεν είναι εργασία, είναι εκμετάλλευση»

Το περασμένο τρίμηνο, η ανάπτυξη στη χώρα κάμφθηκε και το ΑΕΠ υποχώρησε στο 0,3%, έναντι 0,5% στο τρίτο τρίμηνο. Το δε χρέος της Ιταλίας, τον περασμένο Νοέμβριο μετρήθηκε στο δυσθεώρητο ύψος των 2.275.046.000.000 ευρώ, περίπου το 133% του ΑΕΠ, ενώ το 2016 είχε υπολογισθεί πως έφθανε το 136% του ΑΕΠ. Όσον αφορά το spread των ιταλικών ομολόγων έναντι του γερμανικού σε τρέχουσα τιμή φθάνει το 134, ενώ η ανώτερη τιμή συναλλαγής του έχει φθάσει και το 210.

Παρά τα επιτεύγματα για τα οποία επαίρεται ότι έχει προωθήσει για την οικονομία και την εργασία ο Ρέντσι, τα στοιχεία είναι αμείλικτα: ο αριθμός των Ιταλών, σύμφωνα με το Reuters, που βρίσκονται στα όρια της απόλυτης φτώχειας έχει ξεπεράσει τα 4,7 εκατ. το 2016, ενώ η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας με βάση το περιώνυμο Jobs Act, έχει μεν μειώσει τα ποσοστά της ανεργίας, αλλά έχει ευνοήσει την εποχιακή και περιστασιακή απασχόληση, τις ευέλικτες μορφές εργασίας, έχοντας μειώσει την ποιότητά της και φυσικά τις αμοιβές. Όπως τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η ερευνήτρια στο Παν/μιο των Παρισίων και συγγραφέας του βιβλίου «Δεν είναι εργασία, είναι εκμετάλλευση» Μάρτα Φάνα, «το 60% των νεοεισερχομένων και περιστασιακά εργαζομένων απασχολούνται για λιγότερο από 3 ημέρες την εβδομάδα, ή για λιγότερο από 4 ώρες την ημέρα, ενώ όσοι εργάζονται στην παροχή υπηρεσιών δεν αμείβονται με την ώρα, αλλά με βάση τον αλγόριθμο παραγωγικότητας της κάθε εταιρείας».

Όμως εκείνο το στοιχείο που ανησυχεί περισσότερο την ιταλική οικονομία είναι η απόδοση του τραπεζικού της τομέα. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια που έχουν συσσωρευτεί στις ιταλικές τράπεζες ξεπερνούν τα 300 δισ. ευρώ και η διστακτικότητα της Ρώμης να το αντιμετωπίσει εμπνέει ανησυχία στον διεθνή παράγοντα: άλλωστε η προηγούμενη κυβέρνηση του Ματέο Ρέντσι και προβεβλημένα στελέχη της, όπως η Έλενα-Μαρία Μπόσκι είχαν εμπλακεί ευθέως σε τραπεζικά σκάνδαλα, που αφορούσαν είτε χρεοκοπίες μεγάλων ιδρυμάτων (Monte di Paschi di Sienna), ή παράνομες πωλήσεις μικρότερων τραπεζών (Etruria).

* ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: DW: Η προεκλογική Ιταλία... κρύβει την κρίση

Πληροφορίες: ΑΠΕ - ΜΠΕ, Ναυτεμπορική, Reuters

2022 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)