to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Άγριο ξεγύμνωμα ψυχών

Τολμηρή ματιά στον διαχρονικό «Γάμο» στο Θέατρο Σταθμός


Ο «Γάμος», έργο που γράφτηκε από την Μάριο Ποντίκα πριν από τέσσερις δεκαετίες, παραμένει επίκαιρο και, με την τολμηρή ματιά των σκηνοθετών της τωρινής παράστασης, αναδεικνύει έντονα τα θέματα της πατριαρχίας, του βιασμού, της κοινωνικής καταπίεσης, της οικογενειακή βίας, του σεξισμού.
Με αφορμή τον βιασμό του δεκαπεντάχρονου κοριτσιού, ξετυλίγονται όλοι οι φόβοι και αδυναμίες μιας φτωχής και κοινωνικά ανίσχυρης οικογένειας, του σκληρού, άτεγκτου και βάναυσου  πατέρα, ο οποίος ουσιαστικά είναι ένα τρομαγμένο ανθρωπάκι, της καταπιεσμένης μάνας που παλεύει πρώτα με τον εαυτό της ώσπου να καταφέρει να εκφράσει αυτό που νιώθει – τι άλλο; τη στοργή-, της στριμμένης μεγαλύτερης αδελφής  που κρατάει για τον εαυτό της το δικαίωμα να διατηρεί ερωτικές σχέσεις, αλλά δεν το παραχωρεί στη βιασμένη μικρή αδελφή και βλέπει με απόγνωση ότι ίσως δε βρει γαμπρό, τον αρραβωνιαστικό που δραπετεύει μπροστά σε κάτι που τον ξεπερνάει, στο δικαστήριο που προσπαθεί να ρίξει μερίδιο ευθύνης και στο κακοποιημένο κορίτσι.  
«Ο βιασμός, είναι το μόνο έγκλημα που τα φώτα αντί να πέσουν στον θύτη, πέφτουν στο θύμα», αναφέρει σε προλογικό σημείωμα η ομάδα Ξανθίας, που έχει την ευθύνη της παραγωγής.

Οπτικά κυρίαρχο στο πρώτο μέρος του έργου το αιδοίο του βιασμένου κοριτσιού. Το «χαλασμένο αιδοίο». Γύρω από αυτό ξεδιπλώνεται η πλοκή, αποκαλύπτεται η κακή πλευρά των χαρακτήρων.
Είναι μία από τις σπάνιες φορές που το γυμνό προσθέτει στην ατμόσφαιρα του έργου, που γίνεται τόσο πολύ λειτουργικό. Το άγριο ξεγύμνωμα της μικρής κόρης από την ίδια της την οικογένεια μεγαλώνει την ένταση, ξεπερνάει τα όρια, κάνει την κάθε κίνηση πιο απειλητική, την κάθε κουβέντα σκληρή και ανυπόφορη, την κάθε συμπεριφορά απάνθρωπη.
Στον «Γάμο» δεν σοκάρει το θέαμα, σοκάρει το θέμα.
Γυμνή η δεκαπεντάχρονη στη γυναικολογική καρέκλα, με τα πόδια στα ειδικά στηρίγματα, αλλά όχι με το σεβασμό που δικαιούται μια εξεταζόμενη. Το βιασμένο κορίτσι είναι η ντροπή της οικογένειας. Θα του επιρρίψουν μερίδιο ευθύνης, θα το κατηγορήσουν, θα το βρίσουν, θα το απειλήσουν, θα γίνει αντικείμενο περίγελου, χλευασμού, θα καταραστούν να πεθάνει!
Φέρνουν μπροστά στα άλλοτε ανέκφραστα και άλλοτε φοβισμένα μάτια της όλες τις μελλούμενες συμφορές. Με τον τρόπο της η οικογένεια την ωθεί στην αυτοκτονία.  Εκείνη θα το δει σαν διέξοδο, σαν λύτρωση και θα βρει το θάρρος να αυτοπυρποληθεί. Δεν θα χάσει τη ζωή της, αλλά θα μουμιοποιηθεί, όπως δείχνουν παραστατικά οι επίδεσμοι που τυλίγουν όλο της το σώμα. Σε αυτή την οικτρή κατάσταση, βάζοντάς της ένα νυφικό πέπλο στο κεφάλι θα την οδηγήσουν στην εκκλησία. Ο βιαστής, προκειμένου να αποφύγει την ποινή, την παντρεύεται. Η οικογένεια, διπλά κερδισμένη, εισπράττει και ένα μεγάλο χρηματικό ποσόν. Η μοιρασιά της λείας παραπέμπει σε ένστικτα ζούγκλας…

Η Μαργαρίτα Τρίκκα ενσαρκώνει αυτό τον δύσκολο ρόλο με την αρμόζουσα σοβαρότητα. Η αφωνία της, σε όλη τη διάρκεια του έργου, αποτελεί πρόσθετο στοιχείο στην όλη ατμόσφαιρα. Ως κινησιολόγος και χορεύτρια, εντυπωσιάζει με το τρέμουλο όλου του σώματος όταν δείχνει την αυτοπυρπόληση της (θαρρείς πως βλέπεις τις φλόγες να την καίνε), όταν την εξετάζει ο ιατροδικαστής, αλλά και, στην καθόλου τρυφερή στιγμή, όταν της πιάνει το χέρι ο βιαστής - σύζυγος.
Ο θεατής θα βρεθεί γρήγορα στην πλευρά του θύματος, θα συμπαθήσει, θα συμπάσχει, θα ταυτιστεί με το κακοποιημένο κορίτσι.
Αντίθετα θα βάλει απέναντι όλη την οικογένεια, με την αδελφή, την Μυρτώ Πανάγου, να εισπράττει μεγάλες δόσεις απέχθειας και ελάχιστες λύπησης και με τη μάνα, τη  Βάσω Καμαράτου, να πηγαινοέρχεται σε αυτή την εναλλαγή συναισθημάτων, με τη ζυγαριά να γέρνει προς τη συμπόνια.
Ο πατέρας - αφέντης Ελισσαίος Βλάχος, με την πολύ δυνατή ερμηνεία του όταν ηθικολογεί, όταν εκφράζει την αγωνία για την προσωπική του αξιοπρέπεια, όταν βιαιοπραγεί, όταν εκτονώνει τη συσσωρευμένη καταπίεση της κοινωνίας που βιώνει στα πιο αδύνατα πλάσματα, όταν παριστάνει τον στοργικό, όταν δείχνει τον ωφελιμιστικό χαρακτήρα του, τον χαμερπή ανθρωπάκο, καταφέρνει να στρέψει όλο το θέατρο εναντίον του, να τον μισήσει το κοινό περισσότερο και από ότι μισούσε τον φιλάργυρο καταδότη Δήμο Σταρένιο στις παλιές ελληνικές ταινίες. Το ζεστό του χαμόγελο, το μειλίχιο ύφος και η ήρεμη κουβέντα, όταν δέχεται μετά την παράσταση συγχαρητήρια, κάνει ακόμα πιο χτυπητή την αντίθεση. Οι δύο όψεις του Ιανού πάνω και κάτω από τη σκηνή!  
Πολλοί καλοί σε πολλαπλούς ρόλους ο Δημήτρης Κουτρουβιδέας  και ο Δημοσθένης Ξυλαρδιστός.
Την ευθύνη της σκηνοθεσίας έχουν ο Κώστας Παπακωνσταντίνου και  η Αγγελική Μαρίνου, σκηνικά και κουστούμια η Βίκυ Πάντζιου και η Φιλάνθη Μπουγάτσου, κινησιολογία η Κατερίνα Γεβετζή και η Ηρώ Κατσιφλώρου, μουσική ο Βασίλης Κουτσιλιέρης, φωτισμούς ο Γιώργος Αγιαννίτης, γραφικό σχεδιασμό ο Μάριος Γαμπιεράκης, Trailer ο Θωμάς Γκίνης και επικοινωνία η Ευαγγελία Σκρομπόλα.
Οι φωτογραφίες –και σε τούτη την ανάρτηση- είναι του ο Νίκου Βαρδακαστάνη.

Οι παραστάσεις παίζονται  κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 9 το βράδυ, στο Θέατρο Σταθμός, Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μετρό Μεταξουργείο, τηλέφωνο 210-5230267. Οι τιμές εισιτηρίων κυμαίνονται από 14 ευρώ μέχρι 5 ευρώ, για ανέργους και ΑμεΑ. Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-stathmos/o-gamos/
Κατ΄ εξαίρεση, η παράσταση της Δευτέρας 24.2 θα αρχίσει στις 8 το βράδυ και θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό με θέμα « Έμφυλη Βία – Νομικό Πλαίσιο – Γυναικείο Κίνημα». Ομιλητές
της βραδιάς θα είναι ο συγγραφέας Μάριος Ποντίκας, η Αν. Καθηγήτρια Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Μαρία Στρατηγάκη, το μέλος της Γυναικείας Συλλογικότητας «ΤΟ ΜΩΒ» Σίσσυ Βωβού και ο Καθηγητής Ψυχιατρικής στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Γιάννης Ζέρβας. Τη συζήτηση συντονίζει η δημοσιογράφος Φωτεινή Λαμπρίδη.

tags: θέατρο

2021 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)