to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

Απαραίτητο όσο ποτέ ένα συνολικό σχέδιο στην εξωτερική πολιτική

Άρθρο της Ράνιας Σβίγκου, υπεύθυνης στην Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ για τον Τομέα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων


Η ομιλία του Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, αλλά και η συνέντευξη τύπου που παραχώρησε την επομένη, δεν μας έκανε καθόλου σοφότερους ως προς τα ελληνοτουρκικά. Αποτελεί, άλλωστε, συνέχεια μιας μακράς σειράς αντιφατικών και, συχνά,  αλληλοσυγκρουόμενων δηλώσεων κυβερνητικών στελεχών. Σε μια κρίσιμη εποχή,  απέναντι στην πιο επιθετική Τουρκία των τελευταίων δεκαετιών, ούτε τα πολιτικά κόμματα, ούτε η Βουλή, ούτε οι πολίτες, δεν μπορούν να καταλάβουν όχι μόνο ποιο είναι το σχέδιο της κυβέρνησης της ΝΔ στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, αλλά ακόμα κι αν υπάρχει ένα συνολικό σχέδιο, ή αν όλα ανάγονται στην τακτική του «βλέποντας και κάνοντας».

Ας πάρουμε το παράδειγμα της τριμερούς του Βερολίνου. Στην αρχή, η κυβέρνηση έλεγε ότι στο Βερολίνο έγινε απλώς μια  «συνάντηση υπηρεσιακών παραγόντων». Αργότερα, από τουρκικές διαρροές, αλλά κι από ένα άρθρο του ίδιου του κ. Μητσοτάκη, μάθαμε ότι καταρτίστηκε και μια γραπτή συμφωνία, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία, αποτύπωνε, κι έναν οδικό χάρτη για την αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ των δύο χωρών. Κάτι που μάλλον δεν άρεσε στην σαμαρική πτέρυγα του κυβερνώντος κόμματος, κάτι που ανάγκασε τον υπουργό Επικρατείας να βγει και να ερμηνεύσει το άρθρο του πρωθυπουργού. Ο κ. Γεραπετρίτης, λοιπόν, μας  είπε ότι στο Βερολίνο δεν υπήρξε κάποια «γραπτή συμφωνία» αλλά μια… «γραπτή κατανόηση». Ο κ. Μητσοτάκης, στη Θεσσαλονίκη, έκανε λόγο για «γραπτή αποτύπωση σε πρακτικά μίας προφορικής συμφωνίας», η οποία δεν ήταν συμφωνία…. Αν τα πράγματα δεν ήταν σοβαρά, θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει και για φαρσοκωμωδία.

Όμως, οι εποχές της αδράνειας, της παραπομπής στις καλένδες, των δηλώσεων για εσωτερική κατανάλωση και της «κούρσας των εξοπλισμών», έχουν παρέλθει. Απέναντι στη σημερινή Τουρκία, είναι πιο απαραίτητο όσο ποτέ ένα συνολικό, συγκροτημένο σχέδιο. Ένα σχέδιο το οποίο οφείλει, όχι μόνο να αντιμετωπίζει τις τουρκικές προκλήσεις, με τα εργαλεία της διπλωματίας, αλλά και να τις προλαμβάνει.

Ο κ. Μητσοτάκης, την ώρα που ζητά εθνική συναίνεση, δεν παρουσιάζει το σχέδιο της κυβέρνησής του. Αρνείται να συγκαλέσει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών. Δεν ενημερώνει καταλλήλως τα πολιτικά κόμματα, ούτε τη Βουλή, ούτε τους πολίτες.  Είναι δύσκολο, βέβαια, να ασκήσει διπλωματία, όταν ο πρώην πρόεδρος του κόμματός του, ο Α. Σαμαράς, έχει δηλώσει δημοσίως ότι δεν μπορεί να γίνει διάλογος «με πειρατές». Και είναι δύσκολο να πει την αλήθεια στους πολίτες, όταν, την περίοδο της συμφωνίας των Πρεσπών πρωτοστατούσε στην πατριδοκαπηλία, τα fakenewsκαι ψεύδη, ενώ, λίγους μήνες μετά την εκλογή του «έδινε μάχες» (και άριστα έπραττε) για την ευρωπαϊκή προοπτική της Βόρειας Μακεδονίας… 

Στη Θεσσαλονίκη, όμως, ο κ. Μητσοτάκης έκανε και κάτι άλλο. Εξήγγειλε, πέρα από κάθε θεσμικό πλαίσιο, ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα, χωρίς καν να μιλήσει για το κόστος του. Ενώ, μάλιστα, μόλις πριν από λίγο καιρό η κυβέρνηση θεωρούσε απαγορευτικό το κόστος αγοράς τριών γαλλικών φρεγατών, το οποίο υπολόγιζε στα 3 δις, η κυβερνητική διαρροή μετά τη ΔΕΘ έκανε λόγο για μελλοντικές αγορές ύψους 10 δις. Όλα αυτά, χωρίς εκθέσεις αξιολόγησης, χωρίς εγκρίσεις από τα αρμόδια, κατά τον νόμο, συμβούλια και όργανα, χωρίς συζήτηση στη Βουλή. Ο Κ. Μητσοτάκης ως άλλος Λουδοβίκος: «εγώ είμαι το κράτος».

Αν προσθέσει κανείς και τις εξαγγελίες του για αύξηση της θητείας, υποχρεωτική στράτευση στα 18, αλλά και το πρόγραμμα πρόσληψης 15000 Επαγγελματιών Οπλιτών, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς διαβούλευση, χωρίς καν προηγούμενη ενημέρωση της Βουλής, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικές  αμυντικές ανάγκες της χώρας μας, χωρίς την παραμικρή αναφορά στον δρομολογημένο σχεδιασμό της νέας δομής των Ενόπλων Δυνάμεων, τότε γεννιούνται πραγματικά πλήθος ερωτηματικών για τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.

Η ΝΔ, τόσο στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, όσο και σε αυτό της Άμυνας, παρουσιάζει αντιφάσεις, αποσπασματικές κινήσεις, μια έλλειψη ενός συνολικού και συνεκτικού σχεδίου. Μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, κατάφερε να σπαταλήσει το πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο που άφησε ως παρακαταθήκη η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. «Ξέχασε» το διπλωματικό εργαλείο των ευρωπαϊκών κυρώσεων στην Τουρκία. Δεν εργάστηκε ούτε για να δοθεί κάποιο θετικό κίνητρο, από την ΕΕ, για την αποτροπή επιθετικών κινήσεων της Τουρκίας, στο πλαίσιο, για παράδειγμα, των συζητήσεων για την  Τελωνειακή Ένωση ΕΕ-Τουρκίας. Ήταν και είναι απούσα από κάθε διεθνή πρωτοβουλία. Δεν κλήθηκε καν στη Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη, δεν πρωτοστάτησε στον ευρωτουρκικό διάλογο, δεν έλαβε καν την πρωτοβουλία για τη σύγκληση της Συνόδου των Μεσογειακών Χωρών.

Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, μια πολυδιάστατη, ενεργητική, φιλειρηνική πολιτική,  όπως αυτή που χάραξε ο ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια, είναι πιο απαραίτητη όσο ποτέ άλλοτε. Μια πολιτική, δηλαδή, που να  ασκείται με στόχο την ειρήνη,  τη σταθερότητα, την προάσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των πολιτών, αλλά και της συνεργασίας και της φιλίας των λαών. Μια τέτοια πολιτική, που θα βασίζεται, όχι σε επικοινωνιακά τεχνάσματα, αλλά στην αλήθεια, όχι σε εθνικιστικές δηλώσεις για εσωτερική κατανάλωση, αλλά σε διάλογο, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συνθηκών.

Οι πολίτες γνωρίζουν το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Τερματισμός των τουρκικών προκλήσεων, επανεκκίνηση των διερευνητικών συνομιλιών για τη διαφοράμας με την Τουρκία, δηλαδή αυτή για την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ,  και, στην περίπτωση που αυτές δεν καταλήξουν, προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Αυτό που δεν γνωρίζουν, είναι το σχέδιο της κυβέρνησης. Επειδή ο κ. Μητσοτάκης, όσο κι αν το επιθυμεί, δεν είναι αυτοκράτορας, οφείλει να το παρουσιάσει, και να κριθεί γι’ αυτό.

2020 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)