to top
  • βρείτε μας στο Twitter
  • βρείτε μας στο Facebook
  • βρείτε μας στο YouTube
  • στείλτε μας email
  • εγγραφείτε στο RSS feed
  • international version

13:59 | 23.05.2012

πηγή: https://left.gr/en/94

Κοινωνία

Κ. Αρβανίτης: Τα μίντια έχουν επιλέξει τις πολιτικές που θέλουν να τα εξυπηρετήσουν (Συνέντευξη)

Συνέντευξη στην Σ. Πουλημένη


Ο Κώστας Αρβανίτης, δημοσιογράφος της ΝΕΤ, στην "Πρωινή Ενημέρωση"  επισκέφθηκε πριν λίγες μέρες στην πόλη μας για ένα "μάθημα" -συζήτηση που διοργάνωνε το Τμήμα Δημοσιογραφίας με τίτλο "Πολιτική Δημοσιογραφία και Πολιτικός Πολιτισμός". Το alterthess.gr παραβρέθηκε στην συζήτηση αυτή και είχε την χαρά να συνομιλήσει με τον  δημοσιογράφο της ΝΕΤ τόσο για τον τρόπο που ασκείται σήμερα η δημοσιογραφία όσο και για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις. Τον ευχαριστούμε θερμά.



Τα τελευταία δύο χρόνια από την είσοδο του ΔΝΤ και μετά, παρατηρούμε τα περισσότερα ΜΜΕ να αρνούνται ολοένα και πιο απροκάλυπτα την ίδια την πραγματικότητα. Αντίθετα, και παρά την απαξίωσή τους από τον κόσμο συνεχίζουν ακόμη πιο έντονα την προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Ποια είναι η σχέση της δημοσιογραφίας με την δημοκρατία και πόσο δύσκολο πιστεύετε ότι είναι για έναν δημοσιογράφο να αντισταθεί, δεδομένης της οικονομικής πίεσης, σε μια δημοσιογραφία των οικονομικών συμφερόντων;


Πρέπει να ξεχωρίσουμε τους ιδιοκτήτες από τους εργαζόμενους στα Μέσα Μαζικης Ενημέρωσης. Κατά δεύτερον πρέπει να διαχωρίσουμε τους εργαζόμενους που έχουν μία δυνατότητα λόγω του χρόνου εργασίας τους και της "δυνατής" υπογραφής τους να διεκδικήσουν πράγματα που αφορούν το κείμενό τους, το θέμα τους, το ρεπορτάζ τους και από την άλλη έχουμε την ομάδα τύπου γαλέρας χαμηλόμισθους δημοσιογράφους, που εργάζονται με μπλοκ παροχής υπηρεσιών, περιστασιακή εργασία (όπως περιστασιακή χρήση)  καθώς και τις γαλέρες της μαθητείας όπου οι δυνατότητες παρέμβασης και διεκδίκησης είναι πολύ μικρές. Τα ιδιωτικά μίντια σε γενικές γραμμές ήταν εκτός πραγματικότητας και προσπαθούσαν και προσπαθούν να δημιουργήσουν την δική τους πραγματικότητα, την εικονική πραγματικότητα μιας άλλης χώρας, μιας άλλης κατάστασης. Βέβαια όταν ξεφεύγουν τα πράγματα και η είδηση "φωνάζει" πιο πολύ από την δικιά τους φωνή αναγκάζονται μέσα από τους δικούς τους ρυθμούς, τη δική τους οπτική να θέσουν διαφορετικά χαρακτηριστικά μιας κρίσης με τον τρόπο που τους βολεύει . Αυτό είναι μια μάχη έτσι και αλλιώς. Πάντως και στα ιδιωτικά μίντια, ηλεκτρονικά ή έντυπα υπάρχουν μικρές ακτίνες προσπάθειας αποτύπωσης της πραγματικότητας την οποία μπορεί κανείς να την δει και ως μιας μορφής άλλοθι που χρειάζονται τα μίντια για να αντέχουν. Το τραγικό ή το δύσκολο και αυτό που με προβληματίζει πιο πολύ είναι ότι  κάποια στιγμή ένοιωθα πως τα μίντια και οι ιδιοκτήτες τους δεν χρειαζόντουσαν  ούτε τα άλλοθι. Στην κρίση πάντως και στην αμφισβήτηση αυτού του πολιτικού συστήματος εξουσίας φάνηκε ξεκάθαρα ότι αμφισβητείται και το μιντιακό σύστημα, δηλαδή δεν "πέφτει" μόνο το ένα κομμάτι αλλά και το άλλο που το υποστηρίζει στα μάτια της κοινής γνώμης. Αυτό φαίνεται και από τις πωλήσεις , τις τηλεθέασης και την κρίση που τα ίδια βιώνουν, κρίση που δεν αφορά μόνο στο διαφημιστικό προϊόν, δηλαδή στις διαφημίσεις που δεν πουλάνε λόγω της κρίσης. Η απαξίωση είναι φανερή. Νομίζω ότι και στο κοινό αρχίζει να ξεκαθαρίζεται ότι το σύνθημα «Αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι» δεν αφορά όλους και σιγά σιγά ένα πιο προωθημένο κομμάτι της κοινής γνώμης διαχωρίζει τους δημοσιογράφους από τους μιντιάρχες αλλά αυτό θέλει πολύ δρόμο ακόμα. Αυτό που έφερε πιο κοντά την κοινή γνώμη με τον δικό μας επαγγελματικό χώρο ήταν ακόμη και οι απεργιακές κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις των εργαζομένων στα μίντια και η ανάγκη αρκετών, και κάποιων ίσως που δεν το περίμεναν, να βρεθούν στο ίδιο πεζοδρόμιο με ανθρώπους που διεκδικούσαν, έφτασαν να βρίσκονται στην ίδια μοίρα.  Το ρεπορτάζ ήταν η ζωή τους η ίδια τους η ζωή δηλαδή αυτό  που πια δεν κάλυπταν ή που δεν μπορούσαν να καλύψουν.



Παράλληλα με την απαξίωση των κυρίαρχων ΜΜΕ διαπιστώνουμε την εξάπλωση αυτοδιαχειριστικών εγχειρημάτων τα οποία επιχειρούν μια δημοσιογραφία που να βρίσκεται πιο κοντά στην κοινωνία. Πως αξιολογείτε το νέο αυτό φαινόμενο;


Όσο κραταεί τους κανόνες της δημοσιογραφικής ιεραρχίας και της επαγγελματικής τεκμηρίωσης αυτό θα παίρνει όλο και πιο πολύ χώρο στον κόσμο, θα γίνεται πιο έγκυρο, πιο αναγκαίο. Υπάρχουν στην Αθήνα δύο τρεις τέτοιες περιπτώσεις οι οποίες δημιουργούν κοινό και στον έντυπο λόγο όπως το Unfollow και το ΜΟΝΟ όπως και άλλες κινήσεις που συζητιούνται για να ξεκινήσουν. Αυτό το είχαμε περάσει ξανά, εγώ ήμουν μαθητής, στην περίπτωση της Ελευθεροτυπίας που ξεκινούσε ως εφημερίδα των συντακτών. Πάλι από κρίση έβγαινε η χώρα, ήταν τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Αυτό που παρατηρούμε καταρχήν, χωρίς να γίνομαι αυστηρός γιατί ακόμη θέλει χρόνο για να περπατήσει, είναι ότι χρειάζεται πολύ δουλειά, εκτός από τον ενθουσιασμό της παρέμβασης, στην επαγγελματικότητα της δράσης. Εκεί παίζεται το παιχνίδι. Για να σταθεί επίσης ένα τέτοιο εγχείρημα πρέπει να υπάρχει μια οικονομική σχέση, οι άνθρωποι που δουλεύουν πρέπει κάποια στιγμή να πληρώνονται. Για να δώσει κάποιος μισό ευρώ και να πάρει μια εφημερίδα ή να μπει σε ένα web radio για να ακούσει κάτι ή να γίνει συνδρομητής σε ένα ηλεκτρονικό μέσο πρέπει να αξίζει το πρόγραμμα και όχι να είναι μια προσωρινή επιβράβευση μιας προσπάθειας, γιατί τότε δεν θα έχει μέλλον, θα κλείσει.



Πιστεύετε τελικά ότι ο κόσμος θα στηρίξει τέτοιου τύπου εγχειρήματα;

Αν θεωρήσει ότι είναι αναγκαίο να του γίνει μια πολύ όμορφη συνήθεια. Και αν πάλι θεωρεί ότι πέρα από την στήριξη και την υποστήριξη μιας προσπάθειας αυτό το προϊόν του είναι πάρα πολύ χρήσιμο για την ζωή του.



Την περίοδο αυτή η τηλεθέαση της ΝΕΤ τριπλασιάστηκε, οι πολίτες φαίνεται ότι εμπιστεύθηκαν την δημόσια τηλεόραση. Το προηγούμενο διάστημα όμως επιχειρήθηκε η απαξίωσή της. Τι εξυπηρετούσε η προσπάθεια αυτή;


Η ιστορία της απαξίωσης της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης εντάσσεται σε μια γενικότερη 
απαξίωση στις δημόσιες υπηρεσίες. της  δημόσιας παροχής στο σύνολο, στη δημόσια παιδεία, υγεία, στην δημόσια τηλεόραση. Ήταν μια στόχευση. Για να γίνει αυτό υπήρχαν ζητήματα πραγματικά που έπρεπε να λυθούν. Δεν υπάρχει άνθρωπος που διαφωνεί και θυμώνει όταν μαθαίνει ότι υπάρχουν παράνομες συντάξεις στο ΙΚΑ ή ότι στην Ζάκυνθο έδιναν πλασματικές συντάξεις, Αυτό οφείλει να λυθεί και αυτοί που το έκαναν να δικαστούν. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει οι άνθρωποι να παίρνουν σύνταξη. Το ότι υπάρχουν γιατροί που παίρνουν φακελάκια είναι απαράδεκτο, είναι έγκλημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να έχουμε δημόσια υγεία. Έτσι και η απαξίωση της ΝΕΤ βασίστηκε σε μια τέτοια λογική. Επειδή επί του προηγούμενου καθεστώτος με την Νέα Δημοκρατίας οι μισθοί που έδιναν στους ημέτερους ήταν προκλητικοί μπήκαν στην λογική να πείσουν την κοινή γνώμη ότι «αυτοί είναι όλοι χαραμοφάηδες» και ότι η ΕΡΤ πρέπει να κλείσει η να απαξιωθεί. Βασική σκέψη δεν ήταν απλά να κλείσει η δημόσια ραδιοτηλεόραση. Ήταν να λειτουργήσει η ΕΡΤ στο σύνολο σαν pool, σαν ένα γραφείο παραγωγής που θα δίνει στους ιδιώτες δωρεάν εικόνα και ήχο χωρίς να χρεώνονται αυτοί το κόστος . Αυτή ήταν η ιδέα. Αυτό που είχε αξία ήταν ότι αποκαλύφθηκε ότι ο κόσμος δεν είναι πάρα πολύς δηλαδή 1900 εργαζόμενοι για ΝΕΤ, ΕΡΤ3, ΕΡΤ1 15 περιφερειακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, κρατικές ορχήστρες, το αρχείο κτλ. δεν είναι κάτι φοβερό.  Εκτός αν υπάρχει κάποια πολιτική απόφαση που λέει ότι  η Ελλάδα δεν πρέπει να έχει συχνότητα που να λέγεται "The voice of Greece" και να μεταδίδει στους ομογενείς πρόγραμμα οπότε να συζητήσουμε αν τα κλείσει όλα αυτά πόσοι εργαζόμενοι αναλογούν.
Το δεύτερο είναι ότι η ΕΡΤ τα τελευταία τρία χρόνια έχει πλεόνασμα 60 εκ. ευρώ το χρόνο. Αυτό σημαίνει ότι με μία διαφορετική πολιτική μπορεί να είναι όχι μόνο κερδοφόρα αλλά το χρήμα αυτό να το επιστρέφει στην κοινωνία με διάφορους τρόπους π.χ. θα έλεγα θα μπορούσε να υπάρχει μια πρόταση  να "αγκαλιάσει" ένα κοινωνικό πρόγραμμα όπως το "Βοήθεια στο Σπίτι" μέσω του ανταποδοτικού τέλους.Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι  εγώ δεν πληρώνω ΕΡΤ για να στηρίζει το ΚΕΘΕΑ αλλά για να μου παρέχει ωραία προγράμματα, μυθοπλασία ντοκιμαντέρ. Η πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου αλλά και της μετέπειτα κυβέρνησης να εντάξει την ΕΡΤ στις ΔΕΚΟ και να δουλεύει στην λογική μιας ΕΥΔΑΠ, ενός τέτοιου φορέα, δεν επιτρέπει στην ΕΡΤ πλέον νομικά να κάνει αυτόνομες κινήσεις διαχείρισης του χρήματος της κοινής γνώμης προς όφελος της κοινής γνώμης, δηλαδή να στήνει προγράμματα. Αυτό είναι εντυπωσιακό. Γελούν όλοι οι συνάδελφοι στις ευρωπαϊκές δημόσιες τηλεοράσεις με τον τρόπο που θέλουν να δουλέψει η ΕΡΤ.




Ποια είναι τα όρια ελευθερίας ενός δημοσιογράφου στην ΕΡΤ δεδομένου ότι ως κρατικό μέσο βρίσκεται πιο κοντά στην εξουσία και συνεπώς οι προσπάθειες επιβολής της κυβερνητικής γραμμής ίσως να είναι πιο έντονες;

Αυτό έχει αλλάξει, έχουν γίνει πολλές προσπάθειες από την εποχή του 2000-2004 όπου και η ΕΡΤ είχε δώσει πάρα πολύ καλά δείγματα γραφής με ευθύνη της διοίκησης της. Αν η διοίκηση συγκρουστεί και αυτή με αυτές τις αντιλήψεις αυτές ο μηχανισμός δουλεύει σε μια άλλη κατεύθυνση. Στον πόλεμο στο Ιράκ ειχαμε πολύ δυνατές παραγωγές. Σήμερα είναι εδώ κάτω από άλλες συνθήκες και η διοίκηση δεν έχει κάνει παρεμβάσεις στο προϊόν δηλαδή στις ενημερωτικές εκπομπές που και εγώ γνωρίζω. Αντίθετα στήριξε πιέσεις προς την κυβέρνηση σε σχέση με το παραγόμενο πρόγραμμα και βεβαίως σημαντικό ρόλο έπαιξε η στήριξη των ίδιων των εργαζομένων στις εκπομπές και υπό τη μορφή του συνδικάτου του σωματείου και του απλού εργαζόμενου που έλεγε «έτσι θέλουμε τη δημόσια τηλεόραση και εμείς». Αυτό είναι σημαντικό, δημιουργεί μια κινηματική κατάσταση που δεν αφορά στο ορθόν της δικιάς μου της αλήθειας ή της Σαράφογλου αλλά στην υποστήριξη της αλήθειας του καθενός να μπορεί να εκπέμψει σύμφωνα με τα μάτια που βλέπει. Αυτό σημαίνει δημόσια τηλεόραση, δημόσιος λόγος, ανοιχτά μικρόφωνα και οθόνες προς όλους να τοποθετηθούν και ο κόσμος να κρίνει με επαγγελματικούς όρους όμως. Να είναι και ωραίο πρόγραμμα δηλαδή. Μας πήρε 1,5 χρόνο σε ότι αφορά την «Πρωινή Ενημέρωση» να πειστεί ο κόσμος ότι αυτή η εκπομπή θέλει να μας πει την αλήθεια.



Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης η δημοσιογραφία γίνεται πιο παρεμβατική;

Η ΝΕΤ ήταν πάντα πιο μπροστά από τα ιδιωτικά μίντια. Στα 2,5 χρόνια της οικονομικής κρίσης η πρώτη παρέμβαση, ο  πρώτος τριγμός σε ένα υπουργικό συμβούλιο που θύμωσαν ήταν γιατί αναρωτιόντουσαν πως η κρατική τηλεόραση είναι δυνατόν να προβάλει τα συσσίτια. Ήταν το πρώτο εξάμηνο του μνημονίου στην περιοχή της Βικτώριας, η είδηση φώναζε δεν μπορούσαμε να μην είμαστε εκεί.
Ο Όργουελ έλεγε ότι δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύεις αυτό που οι άλλοι δεν θέλουν να δουν δημοσιευμένο και ότι όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις. Ποιον ορισμό θα δίνατε εσείς;
Θα πρόσθετα να δημοσιεύεις αυτό που βλέπεις, αυτό που υπάρχει,ο δημοσιογράφος είναι ο φωτογράφος του πραγματικού, να δημοσιεύεις αυτό συμβαίνει χωρίς να θέτεις ζητήματα, όπως αν συμφέρει η δεν συμφέρει, αν ενοχλεί ή όχι.



Πρέπει η ενημέρωση να λειτουργεί με όρους εμπορεύματος; Ποια είναι η σχέση ενημέρωσης αγαθού και ενημέρωσης – εμπορεύματος;


Η δικιά μου η δουλειά είναι να είναι αγαθό, η δουλειά του διαφημιστή είναι να το πουλήσει, η δικιά μας δουλειά είναι να βγάλουμε αυτό που βλέπουμε και να το φτιάξουμε με επαγγελματικούς όρους δηλαδή να έχει στοιχεία, καλή σκηνοθέσια, φωτισμό, καλό ρεπορτάζ, να ενδιαφέρει την κοινωνία. Από εκεί και πέρα προϊόν γίνεται από την στιγμή που θα το πάρει ο διαφημιστής και θα βγει στην αγορά να το πουλήσει. Είναι δικό τους θέμα.



Και αν η αγορά δεν θέλει να αγοράσει το προϊόν αυτό;

Η δημόσια τηλεόραση έχει ένα πλεονέκτημα: δεν ενδιαφέρεται για τους όρους της αγοράς, θα κάνει τη δουλειά της. Η εταιρεία μέτρησης της τηλεθέασης, η  ΑGB και το προσωπικό της τα μηχανάκια που έχουν τοποθετήσει στα σπίτια  "αντιδρούν" όταν αναδεικνύαμε θέματα που αφορούσαν  την τοξικοεξάρτηση,  το  αλκόολ, την  ανεργία, πιο παλιά ακόμη και την διαμαρτυρία. Το κοινό θέλει πιο lifestyle θέματα. Κάθε φορά που βγάζαμε ένα τέτοιο θέμα η τηλεθέαση έπεφτε προκλητικά. Θυμίζω ότι η «Κραυγή» των παιδιών του ΚΕΘΕΑ, ένα συγκλονιστικό τηλεοπτικό θέαμα όπου τα παιδιά φώναζαν το όνομά τους λέγοντας ότι είναι «εντάξει», έριξε την εκπομπή στα νούμερα της AGB κατά πέντε μονάδες. Σαν να μας έλεγε το κοινό ότι τέτοια προϊόντα δεν τα θέλουμε άρα δεν θέλουμε και αυτούς. Εμείς επιμείναμε για να πείσουμε και το ίδιο το κοινό, να αλλάξει νοοτροπία. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι εμείς πληρωνόμαστε απ`όλους τους πολίτες και είμαστε βέβαιοι ότι αυτό το πράγμα πρέπει να το δουν. Αυτό αφορά το τι είναι είδηση. Αυτό που ενδιαφέρει ή πρέπει να ενδιαφέρει το κοινό. Το «πρέπει» είναι το υποκειμενικό του δημοσιογράφου η θέση του. Και αυτό γίνεται καθημερινά, εκεί που αναδεικνύεις μια είδηση από την Παλαιστίνη «ρίχνεις» μια είδηση lifestyle από τις ΗΠΑ. Αν είμαστε πιο ψύχραιμοι και πιο σωστοί θα πρέπει να δούμε ότι και το ένα έχει μια αξία και το άλλο έχει μια αξία Αυτό που εμείς σήμερα διαμαρτυρόμαστε είναι ότι περνάει μόνο το ένα είδος, αυτό του lifestyle. Δεν περνάει το άλλο.



Υπάρχει ευθύνη των ΜΜΕ για την άνοδο της Χρυσής Αυγής ή πρόκειται για ένα «τέρας» που γέννησε η κρίση;


Καταρχήν η χώρα είχε πάντα φασίστες. Δεν ξέρω γιατί ταράχτηκε το σύστημα. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί ένα ποσοστό που ψήφισε ΧΑ για να εκφράσει την αντίθεσή του στο μνημόνιο ήταν ένα «βλαμένο» κοινό ενώ εκείνο που πήγε στην Αριστερά ή σε άλλους σχηματισμούς ήταν ένα «καλό» κοινό. Από πού προκύπτει αυτό; Η χώρα είχε πάντα φασίστες και έχουμε και ιστορικές διαδρομές. Από την εποχή του Μεταξά αλλά και στην Κατοχή δεν ήταν όλοι στην αντίσταση, υπήρχαν και κάποιοι που συνεργάστηκαν. Και στην εποχή της Χούντας υπήρχαν πολίτες που πήγαιναν στα στάδια και χειροκροτούσαν, άνθρωποι που βολεύτηκαν, «φτιαχτήκαν» στην Χούντα και την περίοδο της Μεταπολίτευσης κρύφτηκαν στα δύο πολυσυλλεκτικά κόμματα. Μάλιστα μερικοί από αυτούς αναδείχθηκαν και ως αντιστασιακοί. Υπήρχε ένα κοινό. Από εκεί και πέρα, η κρίση γεννά βία. Καταρχήν το βλέπεις στην ενδοσχολική βία, στα στάδια που η αδυναμία άλλων οργανώσεων να παρέμβουν και να εξηγήσουν άφησε χώρο σε τέτοιες ομάδες να ιδεολογικοποιήσουν το πρόβλημα και να το οδηγήσουν σε κάτι πιο συγκροτημένο όπως η Χρυσή Αυγή. Η άνοδος της Χρυσή Αυγή, δεν θεωρώ ότι θα παραμείνει για πολύ. Όπως φαίνεται η Χρυσή Αυγή θα πέσει γιατί οι περισσότεροι θα ξαναμπούν στα δύο κόμματα η τουλάχιστον στο ένα από τα δύο που τα στέγαζαν και πιο πριν…λόγω του «κομμουνιστικού κινδύνου» που διαβλέπουν για τη χώρα με την άνοδο των αριστερών δυνάμεων. Είναι συγκλονιστικό αυτό!
Όσον αφορά την ευθύνη των ΜΜΕ για την άνοδο της Χρυσής Αυγής πιστεύω ότι υπάρχει κυρίως στην αντίληψη που διαμόρφωσαν. Φασισμός δεν είναι μόνο ο χρυσαυγιτης ο οποίος κυνηγάει έναν μετανάστη η μαχαιρώνει έναν πολίτη που ανήκει σε αριστερή οργάνωση. Φασισμός είναι και αυτό που έκανε η κυβέρνηση πριν από λίγο καιρό με τις φωτογραφίες των οροθετικών ιερόδουλων. Ή ακόμη στο πως αναπαράγεται ένα θέμα βίας που προκαλούν μετανάστες στην Αθήνα ή στην Θεσσαλονίκη. Αναδεικνύουν ένα τέτοιο θέμα ενώ άλλες μορφές βίας δεν αναδεικνύονται το ίδιο. Ή ακόμη και φωνές του τύπου «δεν μπορούμε να ζήσουμε στα σπίτια μας», δημιουργούν ένα κλίμα, που «κάθεται σαν κερασάκι». Από την άλλη όμως υπάρχει πρόβλημα με το μεταναστευτικό, και επειδή το σπίτι είναι μικρό και οι άνθρωποι που ήρθαν από το εξωτερικό όχι με τη δική τους θέληση είναι πολλοί. Το κράτος παρατηρούσε αυτή την ιστορία, το άφηνε για να δημιουργηθεί κρίση, να υπάρξουν αντιδράσεις και ενόχληση σε έναν κόσμο που στην πίεση δεν έχει δυνατότητα να κάνει πλήρη αποιδεολογικοποίηση του τι συμβαίνει και αντιδρά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να την κάνουν γιατί πιέζονται πολύ, δεν έχουν την πολυτέλεια να κάνουν μια δεύτερη ανάγνωση. Για να μπορείς να την κάνεις πρέπει να έχεις μόρφωση ή να είσαι χορτάτος. Από την άλλη οι αντιρατσιστικές- αντιφασιστικές δυνάμεις πρέπει να μιλάνε πιο πολύ με τον κόσμο. Έχει μεγαλύτερη αξία αυτό από το να διοργανώνεις συγκεντρώσεις υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μεταναστών. Έπρεπε κατά τη γνώμη μου να γίνονται και τα δύο αυτά παράλληλα. Να μιλάω στον κόσμο και να εξηγώ και να προσπαθώ να τους εντάξω όσο το δυνατόν σε κινηματικές διαδικασίες για να μην οδηγούνται σε καταστάσεις συμμοριών.
Στην Αθήνα με τις συμμορίες των τύπων αυτών συνυπάρχουν και συμμορίες αλλοδαπών που εκμεταλλεύονται άλλους αλλοδαπούς και απ`ότι φαίνεται αυτές οι συμμορίες συνεργάζονται με ελληνικές συμμορίες στο κυνηγητό. Και οι συμμορίες αυτές συνεργάζονται και με τον κρατικό μηχανισμό Το γεγονός αυτό δεν αναδείχθηκε από τα μίντια πολλές φορές αλλά «βγήκε» στη ΝΕΤ. Φωτογραφήθηκε η δράση της αστυνομίας στα επεισόδια απέναντι στους διαδηλωτές, δόθηκε πολύ μεγάλη έμφαση όταν χτυπήθηκαν οι φωτορεπόρτερς, αναδείχθηκε ένα περιστατικό στην Θεσσαλονίκη όπου χτυπήθηκε η διαδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τα ΜΑΤ που ήρθαν από πίσω, φάνηκαν «φάτσα κάρτα» στην «Πρώτη γραμμή». Ζητήθηκαν ευθύνες, έκανε παρέμβαση ο κ. Κοκαλακης από την ΕΛΑΣ ο οποίος δεν απάντησε σε τίποτα. Αυτό δεν είναι θέμα συμπάθειας της εκπομπής ή του δημοσιογράφου σε μια πολιτική οργάνωση, είναι το ΘΕΜΑ. Εμείς συμμαχούμε με το θέμα. Εμείς λέμε γιατί έγινε, γιατί χτυπήσατε; Γιατί αφήνατε αυτούς να δρουν ενώ τους βλέπατε; Χωρίς να υπάρχουν παρατράγουδα από την διοίκηση το θέμα βγήκε.




Πώς σχολιάζετε την ερμηνεία των εκλογικών αποτελεσμάτων της 6ης Μάης από τα μίντια;


Καταρχήν επειδή τα μίντια όπως και τα κόμματα εξουσίας έχουν χάσει την επαφή τους με την κοινή γνώμη, είχαν την ίδια αμηχανία όπως και τα κόμματα εξουσίας. Είχε λίγο πλάκα. Αυτό φάνηκε τις τρεις πρώτες μέρες μέχρι να ανασυνταχτούν και να αρχίσουν μια διαφορετική πλέον πολιτική. Μου θυμίζει μέρες μετεμφυλιακές. Σε λίγο θα ακούσουμε ότι ο Δραγασάκης, ο Λαφαζάνης και ο Τσίπρας θα ρθουν με κονσερβοκούτια για να αξιοποιήσουν την "μάχη του Μελιγαλά"! Ένα κλικ πριν βρίσκονται να το πουν και αυτό. Τα μίντια που εκπέμπουν αυτή τη στιγμή ουσιαστικά έχουν επιλέξει και τις πολιτικές που θέλουν να τα εξυπηρετήσουν, αυτό είναι ένα πρώτο σχόλιο. Εκεί οφείλεται και η άνοδος τηλεθέασης της ΝΕΤ γιατί το κοινό κατάλαβε ότι «εκεί δεν θέλουν τουλάχιστον να με πνίξουν». Δεν είναι η ΝΕΤ ένα επαναστατικό μέσο επικοινωνίας, είναι ένα δημόσιο-κρατικό μέσο επικοινωνίας. Φανταστείτε πόσο συντηρητικά είναι τα ιδιωτικά. Αυτό που ζούμε είναι μια τρέλα, καθώς η κρατική τηλεόραση λόγω μορφής θα έπρεπε να έπεται δημοκρατίας και να προσπαθεί να φτάσει την ιδιωτική τηλεόραση. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο και το καταλαβαίνει ο κόσμος αυτό. Γιατί η δημόσια τηλεόραση δεν έχει σχέση με ιδιωτικά συμφέροντα. Το μοναδικό πρόβλημα της σύγκρουσης είναι η εξουσία. Αλλά αυτό παλεύεται, ο ιδιοκτήτης δεν παλεύεται γιατί είναι δικό του το μαγαζί. Στο κάτω κάτω στην δημόσια τηλεόραση υπάρχουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν έναν λόγο, υπάρχει και ο κοινοβουλευτικός έλεγχος που «κρατεί τα μπόσικα».



Και η άνοδος της Αριστεράς; Αλλάζει κάτι στην ελληνική κοινωνία, θα επικρατήσει αυτή η τάση; Ποια η άποψή σας για την στάση του ΚΚΕ απέναντι στις άλλες αριστερές δυνάμεις;


Αναφορικά με την άνοδο της Αριστεράς, ήταν πολύ εύλογη, το είπα και την Κυριακή των εκλογών που έψαχναν να δουν τι έγινε. Πολύ απλά όταν αλλάζει κάποιος βίαια κοινωνική τάξη αλλάζει και χώρο έκφρασης. Τόσο απλό. Δεν βρίσκω κάτι διαφορετικό. Ο μεσοαστός προλεταριοποιείται και ψάχνει να βρει χώρο έκφρασης. Το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ, ένα άλλο κομμάτι πήγε στο ΚΚΕ (μίση μονάδα) και ένας άλλος κόσμος που δεν το περίμενε κιόλας εκφράστηκε από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέχρι το "ΚΚΕ-Μ-λ- Μ-λ ΚΚΕ" και τους Οικολόγους Πράσινους. Οφείλεται επίσης και στην ιδεολογική κρίση που έχει η κεντροδεξιά την οποία πρέπει να δούμε, γιατί και στη ΝΔ έχουμε ένα πολυτάσικο ρεύμα. Δηλαδή άλλο Σαμαράς, άλλο Χατζηδάκης, άλλο Μητσοτάκης, άλλο Βαρβιτσιώτης. Έχουμε και την εμφάνιση νέων σχημάτων όπως της κ.Μπακογιάννη και του κ. Καμμένου. Εδώ φάνηκε ότι το πιο συντηρητικό αντιμνημονιακό κομμάτι, όπως ήταν η Νέα Δημοκρατία στο πρώτο μνημόνιο, πήγε στον κ. Καμμενο ενώ το άλλο κομμάτι της μεταρρύθμισης δεν μπήκε στη Βουλή.

Η ιστορία του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ απλή. Το ΠΑΣΟΚ έχασε τα στρώματα που τον στήριζαν γιατί χτυπήθηκαν οικονομικά. Σήμερα αν ακούσεις το πολιτικό λόγο κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης Παπανδρέου και Παπαδήμου δεν έχουν σε τίποτα να διαφωνήσουν με τον κ. Χατζηδάκη, την κ. Μπακογιάννη. Να δούμε και τι εξελίξεις θα υπάρχουν πως θα εκφραστούν σε ένα σχήμα ενιαίο πια. Υπάρχει ένα κενό στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας που δεν εκφράζεται σήμερα. Κάτι προσπαθεί να κάνει η ΔΗΜΑΡ αλλά ο χρόνος θα δείξει αν θα μπορέσει να παίξει έναν τέτοιο ρόλο.
ΤΟ ΚΚΕ έχει μια γραμμή μοναχικού καβαλάρη στην συγκεκριμένη περίπτωση. Διατήρησε δυνάμεις στις εκλογές του Μαΐου, θα κριθεί ουσιαστικά από τις εκλογές του Ιούνη. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι η προσπάθεια από πλευράς του ΚΚΕ να διαχωριστεί με βίαιο τρόπο η αριστερά από το κομμουνιστικό κόμμα. Το ΚΚΕ δηλώνοντας ότι εμείς δεν είμαστε Αριστερά είμαστε κομμουνιστικό κόμμα κλείνει ουσιαστικά την στρόφιγγα εισροής ανθρώπων ψηφοφόρων μελών φίλων από τη βασική δεξαμενή που έχει το ΚΚΕ και είναι η Αριστερά.
Σε όσες ευρωπαϊκές κοινωνίες χάθηκε το ΚΚΕ χάθηκε και η Αριστερά και αυτό μπορούμε να το δούμε. Εμένα θα μου άρεσε να υπάρχει ένα ισχυρό κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδος. Στην Ιταλία όταν το PCΙ κατέβασε τη σημαία και έβαλε την ελιά είδαμε που πήγε η Αριστερά. Ή στην Γάλλια από ένα κόμμα του 17% τώρα είναι ένα περιφερειακό κόμμα. Ο Μελανσον είναι μια σοσιαλδημοκρατική έκφραση της Αριστερας. Στην Αγγλία η Αριστερά εκφράζεται μέσα από μια τάση στο Εργατικό κόμμα. Ας το δούνε στο ΚΚΕ αυτό.Εμενα με ενδιαφέρει να υπάρχει, να είναι ενισχυμένο αλλά να παίζει στις εξελίξεις όχι να είναι έξω από αυτές Αυτή τη στιγμή έχει τον ρόλο του μοναχικού καβαλάρη και ελπίζω να τους βγει σε καλό για το καλό μας.

2024 © left.gr | στείλτε μας νεα, σχόλια ή παρατηρήσεις στο [email protected]
§ Όροι χρήσης για αναδημοσιεύσεις Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-NC 3.0)